Full-text resources of CEJSH and other databases are now available in the new Library of Science.
Visit https://bibliotekanauki.pl


2015 | 2 | 7-39

Article title

Jasina – cerkiew Strukowska z Listy UNESCO na tle innych świątyń huculskich


Title variants

Yasinia – the Strukivska tserkva from the UNESCO World Heritage List compared to other Hutsul temples

Languages of publication



In 2013, the tserkva dedicated to the Ascension, and traditionally called the Strukivska tserkva, in Yasinia, in the district of Rakhiv, in the Transcarpathian area, in the Hutsul Lands, was inscribed on the UNESCO World Heritage List, together with fifteen other wooden tserkvas in Polish and Ukrainian Carpathian region. Due to his long-lasting supervision over inventory measurements of the Hutsul folk architecture and wooden sacred architecture in the Hutsul Lands and in the Pokuttya region, the author makes a detailed presentation of this temple, which is known in Poland mainly in tourist and sightseeing circles, and compares it with other Hutsul tserkvas with similar plan characteristics. The article contains presentation of the history of this tserkva, which was built in 1824. Its traditional name is supposed to originate from the surname of a Hutsul shepherd, Ivan Struk, who probably founded it as a votive offering for a miraculous rescue of a flock of sheep in winter, which is a theme of a legend that is popular in this part of the Hutsul Lands. On the basis of the field studies that – among others – resulted in making measurement documentation by architecture students from the Lodz University of Technology, under the supervision of the author, there are discussed characteristics of the log construction, with consideration given to the use of squared timber, corners with dovetail joints and cut endings of logs, which is common among others in wooden sacred architecture in the Transcarpathian area, but more seldom in the Galician Hutsul Lands. The temple has no choir gallery over the vestibule for women, which is atypical in Hutsul tserkvas, yet here it is a result of very small sizes of the object. In the tserkva there has been preserved a valuable baroque iconostasis, unfortunately with icons that have been painted on the former paintings recently. A high artistic value is represented by a few other elements of the decor: single icons, processional crosses and banners. Another interesting element is a severe decoration of wooden construction arches at the junction of nave square and side arms, with the characteristic wooden volutes, which is unique for the Hutsul Lands but known for example in the Podhale region. It is one of the two tserkvas of the Hutsul type situated on the South of the Carpathian arch. Other wooden tserkvas in this area belong to totally different types of spatial forms, which are not related to the Hutsul Lands. Due to its plan and shape the one-dome Strukivska tserkva may be classified to the group of a dozen or so recognised wooden temples mainly from the Galician Hutsul Lands and the Pokuttya region that are based on a spatial pattern of a central building on the Greek cross plan, which is composed of five squares, with the middle one being bigger than the remaining ones. This group may comprise both elder (the end of the 18th c. – the beginning of the 19th c.) traditional one-dome Hutsul tserkvas, such as: Deliatyn (1785, extended in 1894, 1902, 1911- -1912), Velyka Kam’yanka (1794), Zelena, the district of Nadvirna (1796, later extended), Zhabye Slupeyka (about 1800, extended in 1850, does not exist), Dora (1823, extended in 1844), Lojeva (1835), Bili Oslavy (called the lower one, 1835), and fivedome objects from the 2nd half of the 19th c.: Tlumachyk (1852, does not exist), Knyazhdvir (1864, does not exist), and Havrylivka (1862, not examined by the author yet), and also the threedome tserkva in Hvizdets (1855), in which the side arms are narrower (rectangular, not square). Whereas, three temples from the parish of Mykulychyn, designed by professionals: Mykulychyn (1868, designed by the architect J. Czajkowski), Tatariv (1912, designed by the architect Franciszek Mączyński from Cracow, polychromes made by the painter Karol Maszkowski, also from Cracow) and Polyanytsya Popovichivska (1912, does not exist), the so called new tserkva in Vorokhta (the 30s of the 20th c.), the tserkva in Zarichchya (1943, designed by the architect Lev Levyns’kyi), are creative interpretations of the original pattern. The two latter ones may be classified simultaneously to a large group of tserkvas in the national Ukrainian style. Similar characteristics are probably to be found in the tserkva in Tysmyenichany (1865), not examined by the author yet. A few tserkvas were extended from the classic three-part plan to the ‘cross’ plan with an enlarged nave square by means of adding side arms; for example: Krasne, the district of Rozhniativ, earlier the county of Kalush (about 1840, extended, 1899 rebuilt) and Chornyi Potik, (the 19th c?). The Strukivska tserkva is decidedly the smallest one in the discussed group (side of the nave log construction is about 5 metres long), which may be explained by the fact that it was a private, peasant foundation. Tserkvas that belong to the pattern described above are situated in a quite compact group in a relatively small geographical area, which may be basically associated mainly with the upper Pruth valley from Vorokhta to Zabolotiv. Some of them are located by roadsides that lead to major tracts or to the Pruth valley. The river and trade routes at its banks contributed to spreading of the pattern, yet it did not spread beyond these tracts. Maybe, in the course of some further studies in the areas of Pokuttya, at the North of the Pruth river, which have been less explored yet, it will happen to find some other examples of objects with the same original plan. The pattern of the tserkva at the Greek cross plan with enlarged nave square was present (though very rare) not only in other regions of former Galicia, but also in Northern, middle, and Eastern lands of Ukraine. However, tserkvas of this type did not exist in a compact group in such a small area as in the discussed region of the Hutsul Lands and Pokuttya. Due to its morphology the group described as the cruciform tserkvas with enlarged nave square presents a set that may be distinguished from the remaining types of wooden temples in the Hutsul Lands and Pokuttya, and may be referred to as Western or – to be more precise – North-Western type the Hutsul wooden tserkva with two variants and older and younger variations. It is not only the fact of identical scheme of groundfloor plan and similar sizes that is significant here, but also the time when the temples were built (the end of the 18th c. – the beginning of the 2nd half of the 19th c.). An additional fact that in this area there were built a few other tserkvas the forms of which present an interpretation of the original pattern indicates that the pattern was so marked in the described area that it was also observed by professionals, who as early as in the 2nd half of the 19th c. and the beginning of the 20th c. wanted to respect consciously the local building traditions, which presented an inspiration for them. The Strukivska tserkva in Yasinia constitutes a very important element in this interesting group of temples. It is an ‘import’ of the pattern of ‘cruciform’ tserkva from the Galician Hutsul Lands to the Transcarpathians. It was built at the same time when the model of ‘cruciform’ tserkvas with enlarged nave square was spreading to the North from the main Carpathian arch. It represents a high level of building technique, with some distinct features that were characteristic of the area. It has been preserved in a relatively pure form, not ‘spoiled’ (as some other Hutsul tserkvas) with extending, rebuilding, or changing materials for covering walls and roofs. At present, it does not demand any important conservatory works. The inscription of this tserkva on the UNESCO World Heritage List seems thoroughly justified. In the group of eight Ukrainian wooden tserkvas that are inscribed on the List, as many as two come from the Hutsul Lands and Pokuttya, which is a clear evidence for the role of this region for the Ukrainian culture. Translated by Joanna Witkowska






Physical description




  • architekt, Politechnika Łódzka, Narodowy Instytut Dziedzictwa Oddział Terenowy w Łodzi


  • Arhitektura Ukrainskoj SSR, t. 1, Zabolotnij V.I. (red.), Moskva 1954.
  • Baboş A., Tracing a Sacred Building Tradition. Wooden Churches,Carpenters and Founders in Maramureş until the turn of 18th Century, Lund 2004.
  • Brykowski R., Drewniana architektura cerkiewna na koronnych ziemiach Rzeczypospolitej, Warszawa 1995.
  • Buxton D., The Wooden Churches of Eastern Europe. An Introductory Survey, Cambridge 1981.
  • Drağan M., Ukraїns’kì derevlânì cerkvy. Geneza ì rozvìj formy, L’vìv 1937.
  • Drewniane cerkwie w polskim i ukraińskim regionie Karpat. Dobra kultury Rzeczypospolitej Polskiej i Republiki Ukrainy wpisane na Listę światowego dziedzictwa UNESCO. Katalog wystawy przygotowanej przez Narodowy Instytut Dziedzictwa, Warszawa b.r. [2013], online: Drewniane cerkwie w polskim i ukraińskim regionie Karpat, http://www.nid.pl/pl/Informacje_ogolne/Zabytki_w_Polsce/Miejsca_na_liscie/Lista_miejsc/miejsce. php?ID=1514 [data dostępu: 02.06.2014].
  • Goberman D.N., Pamâtniki derevânnogo zodčestva Zakarpat´â, Leningrad 1970.
  • Grabovec´kij V.V., Guculŝina XIII-XIX stolìt´. Ìstoričnij naris, L´viv 1982.
  • Gucul´skaâ cerkov´, „Galičanin˝” 1912, wtorek 11 (24) września, nr 205.
  • Husts΄ka êparhìâ Ukraїns´koї Pravoslavnoї Cerkvi /Patriarchatu Moskiewskiego/, Âsinâns´ke Blagočinnâ, Pravoslavnij Maramoroš. Husts΄ka êparhìâ UPC. Âsinâns´ke Blagočinnâ.Gust 2014, online: http://orthodoxkhust.org.ua/blagochy-niya/yasinyans-ke/ (strona www Chusts’kiej Eparchii Ukraińskiej Cerkwi Prawosławnej /Patriarchatu Moskiewskiego/) [data dostępu: 13.06.2014].
  • Istoria gorodov i sel Ukrainskoj SSR: Zakarpatskaâ oblast´, Institut istorii AN USSR, Kiev 1982, online: http://ukrssr.ru/Zakarpatje/Rahovskij.rajon/JAsinja.html [data dostępu: 05.06.2014].
  • Ìstorìâ mìst ì sil Ukraїns’koї RSR v 26 tomah. Zakarpats΄ka oblast΄, hasło: Lelekač М.М., Moldavčuk V.S., Âsinâ, Bêlousov V.Ì. (kier. komitetu red.), Kiїv 1969, online: http://www.history.org.ua/?litera&id=9157&navStart=1 (strona www Instytutu Historii Ukrainy Narodowej Akademii Nauk Ukrainy) [data dostępu: 07.06.2014].
  • Klapčuk V., Cerkovnì sporudi na Gucul´ŝinì XVIII – peršoï tretini XX st., „Mandrìvec´” 2008, nr 2, online: http://journal.mandrivets.com/images/file/Klapchuk.pdf [data dostępu: 03.05.2013].
  • Klapčuk V., Delâtinŝina, Delatin 2007.
  • Krushynska O., S. Âcìnâ, Rahivs´kij r-n, Zakarpats´ka oblast´. Cerka Vozesìnnâ Gospodn´ogo (Strukivs´ka), 1824 ì dzvìnicâ, 1813, online: http://www.derev.org.ua/zakarp/jasynia.htm [data dostępu: 01.06.2014].
  • Logvin G.N., Po Ukraïnì, Kiïv 1968, online:. http://www.pslava.info/JasinjaSmt_CerkVoznesinnja_1968PoUkrajini,117713.html [data dostępu: 02.06.2014].
  • Logvin G.N., Po Ukraïnì. Starodavnì mistec´kì pam’âtki, Bukowina ì Karpati, cz. 1, Moskva 1971, online: http://www.alyoshin.ru/Files/publika/logvin/logvin_ukr_07.html [data dostępu: 11.06.2014].
  • Logvin G.N., Ukrainskie Karpaty, Moskva 1973, online: http://www.pslava.info/JasinjaSmt_CerkVoznesinnja_1973UkraynskyeKarpaty,117720.html [data dostępu: 11.06.2014].
  • Maksim’ûk M., Bezcenni skarbi našogo kraû, Nadvìrna 2006.
  • Makušenko P.I., Narodnaâ derevânnaâ arhìtektura Zakarpat´â (XVIII-načala XX veka), Moskva 1976.
  • Mapa topograficzna 1:100 000 Wojskowego Instytutu Geograficznego w Warszawie, arkusz Mikuliczyn, pas 55, słup 39, Warszawa 1933 (31-32), wersja Mapa Czarnohora, załącznik do: Szlakiem II Brygady Legionów Polskich w Karpatach Wschodnich, Przewodnik historyczno-turystyczny po Gorganach i Czarnohorze, Warszawa 1937 (ze zbiorów autora).
  • Matlakowski W., Budownictwo ludowe na Podhalu, Kraków 1892.
  • Mogitič I.R., Gromads’kì sporudy. Dzvìnicì. Cerkvi, [w:] Goško Û.G. (red.), Narodna arhìtektura Ukraїns’kih Karpat XV-XX st., Kìїv 1987.
  • Mogytyč I.R., Kreŝatye cerkvy Gucul´ŝiny, „Arhitekturnoe nasledstvo” 1979, nr 27.
  • Mokłowscy K. i T., Sprawozdanie z wycieczki odbytej kosztem komisyi w r. 1904 w celu badania sztuki ludowej przez zmarłego Kazimierza i Tadeusza Mokłowskich, „Sprawozdania Komisyi do badania Historyi Sztuki w Polsce”, t. 8, z. 1-2, Kraków 1907 (1912).
  • Neshta O., Proporcje ukraińskich drewnianych świątyń na przykładzie szkoły architektonicznej regionu Opola, „Ochrona Zabytków 2014.
  • Obmiński T., O cerkwiach drewnianych w Galicyi, „Sprawozdania Komisyi do badania Historyi Sztuki w Polsce”, t. 9, z. 3-4, Kraków 1914.
  • Orłowicz M., Ilustrowany przewodnik po Galicyi, Bukowinie, Spiszu, Orawie i Śląsku Cieszyńskim, Lwów 1914.
  • Pamâtniki gradostroitel´stva i arhitektury Ukrainskoj SSR, t. 2-4, Kiev 1985.
  • Pop I.I., Pop D.I., V gorah i dolinah Zakarpat΄â, Moskva 1971.
  • Pribega L.V., Derev΄ânì hrami Ukraïns΄kih Karpat, Kiïv 2007.
  • Schematismus Universi Venerabilis Archidioeceseos Metropolitanae Graeco Catcholicae Leopoliensis pro Anno Domini 1832, Leopoli [1832].
  • Sičynśkyj V., Dřevěné stavby v Karpatské oblasti, Praha 1940.
  • Sìredžuk P., Ìstorìâ zaselennâ Gucul΄ŝini, [w:] Gucul΄ŝina: perspektivi ïï socìal΄no-ekonomičnogo i duhovnogo rozvitku v nezaležnìj Ukraïnì, Ìvano-Frankìvs`k 1994.
  • Sìredžuk P., Z hronìki zaselennâ galic΄koï Gucul΄ŝini, [w:] Domaševs΄kij M. (red.), Ìstorìâ Gucul΄ŝini, t. 4, L΄vìv 1999.
  • Sirohman M., Cerkvi Ukraïni Zakarpattâ, L΄vìv 2000.
  • Sirohman M., Zakarpats΄ke cerkovne budìvnictvo kìncâ XVIII-XIX st. Dynamìka zmìn, b.m. b.r., online: http://artedu.uz.ua/Mixaylo%20Syrohma.%20Transkarpation....pdf (strona www Zakarpackiego Instytutu Sztuki w Użhorodzie – Zakarpats΄kij hudožnìj ìnstytut, Užgorod, zakładka Publikacje) [data dostępu: 08.06.2014].
  • Slobodân V., Cerkvi dolini verhn΄ogo Prutu, „Narodoznavčì Zošiti” 2000, nr 2.
  • Slobodân V., Katalog ìsnuûčih derev΄ânyh cerkov Ukraїny ì ukraїns’kih etnìčnyh zemel´, „Vìsnik” 1996, nr 4.
  • Spis zabytków architektury Ukraińskiej SRR, objętych ochroną państwa (Spisok pam΄âtnikìv arhìtekturi Ukraïns΄koï RSR, ŝo perebuvaût΄ pid ohoronoû deržavi), zatwierdzony Ustawą Rady Ministrów USRR z dnia 24 sierpnia 1963 r. nr 970 o uporządkowaniu kwestii ewidencji i ochrony zabytków architektury na terytorium Ukraińskiej SRR (Rada Mìnìstrìv Ukraïns΄koï RSR, Postanova vid 24 serpnâ 1963 r. N 970, Kiïv, Pro vporâdkuvannâ spravi oblìku ta ohoroni pam΄âtnikìv arhìtekturi na teritorìï Ukraïns΄koï RSR), online: http://mincult.kmu.gov.ua/mincult/uk/publish/article/294605 (oficjalna strona www Ministerstwa Kultury Ukrainy) [data dostępu: 02.06.2014].
  • Spiss T., Wykaz drewnianych kościołów i cerkwi w Galicyi, Lwów 1912.
  • Struktura Mukačìvs΄koï greko-katolic΄koï êparhìï, Užgorod 2012, online: http://www.mgce.uz.ua/post.php?id=57 (strona www mukaczewskiej eparchii greckokatolickiej /mukačìvs΄ka greko-katolic΄ka eparhìâ/) [data dostępu: 06.06.2014].
  • Szuchiewicz W., Huculszczyzna, t. 1, Kraków 1902.
  • Šematizm˝ vsego klira greko-katoličeskoj eparhìi stanìslavôvs’koj na rok˝ božìj 1901, Stanìslavôv˝ 1901.
  • Ševcova G., Derev΄ânì cerkvi Ukraïni, Kìïv 2007.
  • Таras Â., Hreŝatì derev΄ânì cerkvi na Gucul΄ŝinì, [w:] Domaševs΄kij M. (red.), Ìstorìâ Gucul΄ŝini, t. 4, L΄vìv 1999.
  • Таras Â., Sakral’na derev’âna arhìtektura ukraїncìv Karpat, L’vìv 2007.
  • Таras Â., Ukraїns’ka sakral’na derev’âna arhìtektura. Іlûstrovanij slovnik-dovìdnik, L’vìv 2006.
  • Timoŝuk Û., U Dorì zgorìv monastir studitìv svâtogo Ìllì, online: http://vikna.if.ua/news/category/if/2014/03/15/16941/view [data dostępu: 16.03.2014].
  • Wielkopolski słownik biograficzny, Warszawa-Poznań 1983.
  • Witkowski W., Architektura drewniana Huculszczyzny. Budowle świeckie, Łódź 2003, niepublikowana praca doktorska, Politechnika Łódzka, mps.
  • Witkowski W., Cerkiew huculska – szkic do portretu, [w:] Wójcik W.A. (red.), Drewniane budownictwo sakralne w górach. Materiały z sympozjum, Centralny Ośrodek Turystyki Górskiej PTTK, Kraków 2001.
  • Witkowski W., Kamionka Wielka, [w:] Witkowski W. (red.), Huculszczyzna 2012. XV Wyprawa Naukowa Studentów Architektury Politechniki Łódzkiej w Karpaty Wschodnie, Łódź 2012.
  • Witkowski W., Krasne, [w:] Witkowski W., Matysiak M. (red.), Wystawa retrospektywna XIII Wyprawy Naukowej Studentów Architektury Politechniki Łódzkiej w Karpaty Wschodnie Huculszczyzna 2010, Łódź 2010.
  • Witkowski W., Kultura materialna: pasterskie budownictwo, [w:] Gudowski J., Hucuł-Stróżewski J., Nesteruk J., Ruszczak A., Witkowski W., Ząbek M., Przekształcenia gospodarki pasterskiej w Ukraińskich Karpatach, Warszawa 2009.
  • Witkowski W., Wierbiąż Niżny – huculska (?) cerkiew na Liście UNESCO, „Ochrona Zabytków” 2014, nr 1.
  • Zaloziecky W.R., Gotische und barocke Holzkirchen in den Karpathenländern, Wien 1926.
  • Żukowski J., Huculszczyzna. Przyczynki do badań nad budownictwem ludowem, „Biuletyn Historji Sztuki i Kultury” 1935, R. III, nr 4 oraz odbitka nakładem Zakładu Architektury Polskiej i Historii Sztuki Politechniki Warszawskiej. Reprintnakładem S. Krycińskiego, Warszawa 1991.
  • Dokumentacje inwentaryzacyjne pomiarowe wykonane w Zakładzie Architektury Polskiej i Historii Sztuki Politechniki Warszawskiej w okresie międzywojennym
  • Cerkiew pw. św. Anny w Kosmaczu (d. pow. Kosów, d. woj. stanisławowskie), rys. Jankowski i Siwik, b.r. [przed 1931], Materiały Sekcji Pomiarów, numery inw. rysunków: 18812-18830.
  • Cerkiew pw. Wprowadzenia Najświętszej Bogurodzicy do Świątyni w Polanicy Popowiczowskiej (d. pow. Nadwórna, d. woj. stanisławowskie), rzut przyziemia, rys. J. Sołtan, 1932, Albumy Inwentaryzacji Wsi, album 443.
  • Cerkiew pw. Zaśnięcia Najświętszej Dziewicy Maryi w Żabiem Słupejce (d. pow. Kosów, d. woj. stanisławowskie), rys. W. Lewandowski, W. Nowicki, 1933, Materiały Sekcji Pomiarów, numery inw. rysunków: 18771-18777.
  • Cerkiew pw. Zaśnięcia Najświętszej Dziewicy Maryi w Żabiem Słupejce (d. pow. Kosów, d. woj. stanisławowskie), rzut przyziemia, rys. A. Domański, A. Gansner, 1932, Albumy Inwentaryzacji Wsi, album 365.
  • Dokumentacje inwentaryzacyjne pomiarowe wykonane w Instytucie Architektury i Urbanistyki Politechniki Łódzkiej pod kierunkiem W. Witkowskiego oraz W. Pardały i T. Bolanowskiego
  • Cerkiew pw. Cudu św. Michała Archanioła w Dorze (rejon nadwórniański, obwód iwano-frankiwski), rys. A. Derach, 2006.
  • Cerkiew pw. Narodzenia Najświętszej Dziewicy Maryi (nowa) w Worochcie (rejon nadwórniański, obwód iwano-frankiwski), rys. K. Ciechanowska, pomiar rzutu 2002.
  • Cerkiew pw. Narodzenia Najświętszej Dziewicy Maryi w Delatyniu (rejon nadwórniański, obwód iwano-frankiwski), rys. robocze E. Bukład, 2006.
  • Cerkiew pw. Pokrow Najświętszej Bogurodzicy w Zarzeczu (rejon nadwórniański, obwód iwano-frankiwski), rys. A. Sarlej, 2006.
  • Cerkiew pw. Przemienienia Pańskiego w Łojowej (rejon nadwórniański, obwód iwano-frankiwski), rys. K. Lewińska, 2006.
  • Cerkiew pw. św. Anny w Szeparowcach (rejon kołomyjski, obwód iwano-frankiwski), rys. M. Sobczyńska, P. Szybilski, 2013.
  • Cerkiew pw. św. Dymitra w Osławach Białych (rejon nadwórniański, obwód iwano-frankiwski), rys. Z. Adamska, 2009.
  • Cerkiew pw. św. Dymitra w Tatarowie (rejon nadwórniański, obwód iwano-frankiwski), rys. A. Serafin, 2002.
  • Cerkiew pw. św. Dymitra w Zełenej (rejon nadwórniański, obwód iwano-frankiwski), rys. A. Maciejewska, 2006.
  • Cerkiew pw. św. Michała Archistratega oraz św. Mikołaja w Kamionce Wielkiej (rejon kołomyjski, obwód iwano-frankiwski), rys. roboczy J. Waszyrowski, 2012.
  • Cerkiew pw. św. Michała w Czarnym Potoku (rejon nadwórniański, obwód iwano-frankiwski), rys. W. Lewicka, 2009.
  • Cerkiew pw. św. Mikołaja Cudotwórcy w Debesławcach (rejon kołomyjski, obwód iwano-frankiwski), rys. J. Krowiranda, pomiar IAiU PŁ 2013.
  • Cerkiew pw. św. Mikołaja w Krasnem (rejon rożniatowski, obwód iwano-frankiwski), rys. M. Michałowicz, 2010.
  • Cerkiew pw. św. Paraskewii w Uhornikach (rejon kołomyjski, obwód iwano-frankiwski), kreślenie S. Pawłowska, pomiar IAiU PŁ 2011.
  • Cerkiew pw. Świętej Trójcy w Mikuliczynie (Jaremczańska Rada Miejska, obwód iwano-frankiwski), rys. M. Urbańska, pomiar rzutu 2002, pomiar szczegółowy 2012, do września 2014 brak czystorysów.
  • Cerkiew pw. Wniebowstąpienia Pańskiego w Jasinie (rejon rachiwski, obwód zakarpacki), zespół pomiarowy IAiU PŁ: dr inż. arch. T. Bolanowski, mgr inż. arch. W. Pardała, stud. stud. arch. A. Derach, P. Dróżka, M. Gaszewska, M. Knapek, M. Kokot, A. Maciejewska, A. Sarlej, pod kierunkiem dr. inż. arch. W. Witkowskiego, mgr. inż. arch. W. Pardały i dr. inż. arch. T. Bolanowskiego, czystorysy M. Kokot, W. Witkowski, pełna dokumentacja 13-14 lipca 2006.
  • Wywiady terenowe
  • Jasina, 12-13 lipca 2006 (W. Pardała), informatorzy: Mykoła Mykołajowycz Koszuk, Wasyl Wasylowycz Zełenczuk, Mykoła Wasylowycz Zełenczuk; 14 lipca 2006 (A. Bens, W. Witkowski), informator NN.

Document Type

Publication order reference



YADDA identifier

JavaScript is turned off in your web browser. Turn it on to take full advantage of this site, then refresh the page.