PL EN


2015 | 62 | 12: Homiletyka | 191-204
Article title

Kręgi biblijne jako propozycja współtwórczej roli parafian w przygotowaniu homilii

Title variants
EN
Parish Bible Study as a Proposal of Cooperation of Parishioners on Preparation of a Homily
Languages of publication
PL
Abstracts
PL
Homilia powinna stać się przestrzenią komunikacji pomiędzy słowem Bożym, sakramentem i życiem wiernych uczestniczących w liturgii ze swoimi konkretnymi problemami. Homilista powinien znać sytuację egzystencjalną wiernych, przed którymi ma głosić homilię, dlatego istnieje potrzeba kontemplacji nie tylko słowa Bożego, lecz także kontemplacji ludu. Homilia, która uaktualnia przesłanie Pisma Świętego, ma pomagać wiernym odkryć słowo Boże jako obecne i skuteczne w ich życiu. Homilista zatem nie może skupić się tylko na tekstach biblijnych, egzegezie, pogłębieniu teologicznym, ale musi również poznać człowieka uczestniczącego w liturgii. Współczesna homiletyka dba o to, aby obok egzegezy słowa Bożego kaznodzieje zadali sobie również trud poznania również słuchacza, jego problemów i pytań. W przeciwnym razie homiliom grozi abstrakcyjność. Wśród wielu pastoralnych form poznawania potrzeb słuchacza na uwagę zasługują spotkania duszpasterza z wiernymi w ramach cotygodniowych kręgów biblijnych. Wyjątkowość tej metody wynika z poznawania przez homilistę sytuacji wiernych oraz ich problemów w kontekście ewangelicznej perykopy zbliżającej się niedzieli. Natomiast dany wyjątek Ewangelii zyskuje swą nową interpretację w świetle sytuacji egzystencjalnej wiernych. Ludzie świeccy, mówiąc o swoim życiu w kontekście perykopy ewangelijnej, otwierają przed homilistą nowe perspektywy aktualizacji i konkretyzacji orędzia zbawienia. „Tu i teraz” konkretnej osoby, czy „tu i teraz” wspólnoty oświeca perykopę i odwrotnie. Metoda kręgów biblijnych na temat zbliżającej się niedzieli zakłada współtwórczą rolę parafian w pracy nad niedzielnym przepowiadaniem, staje się budulcem treści egzystencjalnych homilii i wpływa na poprawne głoszenie treści kerygmatycznych, didaskalijnych, moralnych i mistagogicznych.
EN
Homily should be a space of communication between the Word of God, sacraments and a life of the faithful, who take part in the liturgy bringing their own problems. A preacher has to know a situation of his listeners. That is why he has to contemplate not only God but also his people.Homily, which makes more precise message of the Holy Scripture, helps them to discover the Word of God that is present and effective in their life. Than the preacher can’t focus his attention only on biblical texts, exegesis and a deeper theological meaning, but must recognize people they come to the liturgy as well. Contemporary homiletics cares ofthis, that preachers, apart from good understanding of the Word of God, bother of knowing of a listener, his questions, everything what can makes him troubles and what he is interested in. If not, homilies can be impractical and unrealistic. Among many pastoral forms of knowing of needs of listeners, a weekly meeting of a pastor with his faithful connected to a Bible study deserves an attention. An unusual nature of this method arises due to a recognizing of a situation and their problems by the preacher in a context of a coming Sunday Gospel. The part of the Gospel gets a new interpretation in a light of the existential situation of the faithful. The parishioners, speaking about their life in this context, open before the preacher new ways of making the message of salvation real and precise. “Here and now” of a person or a community enlightens the part of the Bible and vice versa. This method implies their cooperation on a Sunday preaching, becomes a foundation of existential meanings of the homily and has an influence on correct proclaiming of kerygma, explanations, moral and mystagogue.
Contributors
  • doktorant w Katedrze Homiletyki na Wydziale Teologii, Katolicki Uniwersytet Lubelski Jana Pawła II
References
  • Brzozowski M.: Przepowiadanie homilijne. „Współczesna Ambona” 12:1984 nr 3 s. 166.
  • Chaim W.: Obecność słuchacza w procesie tworzenia kazania. W: Słuchacz Słowa. Red. W. Przyczyna. Kraków 1998 s. 267-277.
  • Chaim W.: Kaznodzieja jako terapeuta. W: Sługa Słowa. Red. W. Przyczyna. Kraków 1997 s. 168-169.
  • Chaim W.: Przepowiadanie dialogowe w małej grupie. „Biblioteka Kaznodziejska” 2(151) 2007 s. 23-36.
  • Dyk S.: Mistagogiczna natura i funkcja homilii. „Przegląd Homiletyczny” 11:2007 s. 103-111.
  • Franciszek. Adhortacja apostolska o głoszeniu Ewangelii w dzisiejszym świecie „Evangelii gaudium”. Kraków 2013.
  • Kriegstein M.: Całościowe kształcenie teologiczne w zakresie „wypowiedzi publicznej i uroczystości kościelnych” – solidarne formy kształcenia. „Przegląd Homiletyczny” 7:2003 s. 25-33.
  • Kudasiewicz J.: Homilie na święta Pańskie a problem synoptyczny. „Przegląd Homiletyczny” 8:2004 s. 34.
  • Kudasiewicz J.: Pismo św. w teologii i duszpasterstwie. Rys historyczno-metodologiczny. W: Biblia w nauczaniu chrześcijańskim. Red. J. Kudasiewicz. Lublin 1991 s. 17-47.
  • Kudasiewicz J.: Proforystyka pastoralna. Pismo św. jako księga ludu Bożego. W: Wstęp Ogólny do Pisma Świętego. Red. J. Szlaga. Poznań 2008 s. 221-275.
  • Przyczyna W.: Homilia pięćdziesiąt lat po Soborze Watykańskim II. Kraków 2013.
  • Schwarz A.: Jak pracować nad kazaniem. Warszawa 1993.
  • Simon H.: Przepowiadanie biblijne. W: Biblia w nauczaniu chrześcijańskim. Red. J. Kudasiewicz. Lublin 1991 s. 49-86.
  • Siwek G.: Proces tworzenia kazania. W: Fenomen Kazania. Red. W. Przyczyna. Kraków 1994 s. 177-213.
  • Twardy J.: Aktualizacja słowa Bożego w kaznodziejstwie. Przemyśl 2009.
  • Twardy J.: Koncepcja pracy twórczej nad kazaniem. Rzeszów 1998.
  • Zerfass R.: Od perykopy do homilii. Kraków 1995.
Document Type
Publication order reference
Identifiers
YADDA identifier
bwmeta1.element.desklight-7a1a822d-dae6-4ddc-a3b0-834d874ebb92
JavaScript is turned off in your web browser. Turn it on to take full advantage of this site, then refresh the page.