PL EN


2014 | 61 | 2: Teologia Dogmatyczna | 205-216
Article title

Organismo y regeneración: el mito de un mundo sin enfermedad

Title variants
EN
Organism and Revival: the Myth of the World Without Illnesses
PL
Organizm i odnowienie: mit świata bez chorób
Languages of publication
ES
Abstracts
EN
From the truth about the creation of man it follows that man was called upon to live a life without an end. This transcendental dimension of man’s being, however, may be lost, if it is realized only in the perspective of earthly finiteness. This puts two important questions: is such a perspective possible at all, and would such a kind of life be desirable? Assuming that it would be possible, it should not, however, be desirable, because it would destroy the personal dimension of our being. The contingent character of the human being issues actual challenges to medicine. The response to them depends on the way science is understood. Today science is often understood not in the Aristotelian meaning (cognition and contemplation of the truth), but in the technical meaning, as ruling the world and trying to changing it. This carries actual dangers to man in the sphere of morality, along with socialcultural consequences. A man of science, however, has to recognize some impassable borders: the contingency of the human being cannot be eliminated, and man’s role cannot be reduced to that of an object saving others. Science cannot deceive us with the myth of the world devoid of suffering, illnesses and death. In consequence medicine not only is to heal people, but also to accompany man in the case when there is no hope of regaining his health. The example of Socrates may serve as a paradigm of man’s relation towards life and death.
PL
Z prawdy o stworzeniu człowieka wynika, iż został on powołany do życia, które nie ma końca. Ten transcendentny wymiar bytu człowieka może się jednak zagubić, jeśli będzie realizowany tylko w perspektywie ziemskiej skończoności. To ostatnie stawia dwa ważne pytania: czy jest to w ogóle możliwe i czy taki rodzaj życia byłby pożądany? Zakładając, iż byłoby to możliwe, nie powinno być jednak upragnione, gdyż w ten sposób zniszczyłoby wymiar osobowy naszego bytu. Przygodność ludzkiego bytu stawia konkretne wyzwania przed medycyną. Odpowiedz´ na nie zależy od sposobu rozumienia nauki. Dzisiaj naukę pojmuje się często nie w rozumieniu arystotelesowskim (poznanie i kontemplacja prawdy), lecz w znaczeniu technicznym, jako panowanie nad światem i dążenie do jego zmiany. To niesie dla człowieka konkretne niebezpieczeństwa w sferze moralności wraz z konsekwencjami społeczno-kulturalnymi. Człowiek nauki musi jednak uznawać pewne nieprzekraczalne granice: nie da się wyeliminować przygodności ludzkiego bytu oraz zredukować człowieka do roli przedmiotu służącego ratowaniu innych. Nauka nie może nas oszukiwać mitem świata pozbawionego cierpienia, chorób i śmierci. W konsekwencji medycyna ma nie tylko ludzi leczyć, ale także towarzyszyć człowiekowi w przypadku braku nadziei na powrót do zdrowia. Przykład Sokratesa może być paradygmatem relacji człowieka wobec życia i wobec śmierci.
ES
La verdad sobre la creación del hombre implica que él ha sido llamado a una vida sin final. Esto expresa la trascendencia del hombre respecto a la dimensión temporal de la vida y su impulso de buscar aquello que pueda apagar su deseo que se encuentra más allá. Sin embargo, esta dimensión transcendental se puede perder si va a ser realizada solamente en la perspectiva de la finitud terrenal. Lo que hace dos preguntas: ¿Es acaso posible?; ¿Sería deseable una vida de ese tipo? El argumento es que aún y cuando una vida sin final llevada a cabo en la inmanencia fuese posible, esa no sería deseable, por que en última instancia destruiría la dimensión personal del nuestro ser. La contingencia del ser humano lanza unos desafíos concretos ante la medicina. Su respuesta depende de cómo entendemos la ciencia. Hoy día la ciencia no se la entiende en el sentido aristotélico (conocer y contemplar la verdad), sino en el sentido técnico, como señoría sobre el mundo y la aspiración a su cambio. Esto conlleva para el hombre unos peligros concretos en la esfera de la moral, con las consecuencias socio- culturales. Sin embargo, el hombre tiene que reconocer ciertos límites infranqueables: no se puede eliminar la contigencia del ser humano y reducir al hombre al medio que sírvase para salvar la vida de otros. La ciencia no puede engañamos con el mito de un mundo carente de sufrimientos, enfermedades y muerte. En consecuencia la medicina no solamente ha de curar a los enfermos, sino también acompañar al hombre en el caso de falta de esperanza de volver a la salud. El ejemplo de Sócrates puede ser un paradigma de la relación del hombre hacia la muerte.
Contributors
  • Papieski Instytut Jana Pawła II ds. Studiów nad Małżeństwem i Rodziną przy Uniwersytecie Laterańskim w Rzymie
  • Uniwersytet Katolicki w Salwadorze (Brazylia)
References
Document Type
Publication order reference
Identifiers
YADDA identifier
bwmeta1.element.desklight-808e3019-19a0-4406-b3e5-2dd581d7037e
JavaScript is turned off in your web browser. Turn it on to take full advantage of this site, then refresh the page.