IT
L’articolo fa un’analisi dell’obbligo dell’astensione dal lavoro, basandosi sulla Sacra Scrittura, sulla tradizione canonica, sulla normativa passata e vigente in questo tema che contiene i documenti dei Concili ecumenici, dei papi, delle commissioni della Sede Apostolica, ed anche le opinioni degli esperti in teologia morale e in diritto canonico. Il primo capitolo descrive l’origine e sviluppo del precetto, cominciando dal terzo comandamento del decalogo e atteggiamento dei primi cristiani. Si deve notare che la prima legge civile in questa materia fu introdotta da Costantino il 1 marzo 321 e che successivamente fu accolta dall’autorità ecclesiastica. Sia i vari Concili sia i papi ricordarono ai cristiani della importanza dell’astensione dal lavoro in domeniche e feste di precetto. Il secondo capitolo fa un’analisi della normativa del Codice previgente in questo campo. Il can. 1248 CIC/17 fu molto preciso perché enumerava le attività da cui si dovrebbe astenersi. Sebbene tale modo di presentare del precetto fosse chiaro, però perse considerazione teologica ed ecclesiale. Per questo motivo aveva bisogno di essere aggiornato. Il terzo capitolo descrive la normativa vigente del precetto, cominciando dal Concilio Vaticano II e analizzando i documenti della Pontificia Commissione per la Revisione del Codice per poter interpretare alla loro luce il can. 1247 CIC/83. Il capitolo prende anche in considerazione i vari documenti della Santa Sede emanati dopo la promulgazione del Codice vigente.
EN
The article analyzes the obligation to refrain from work, based on the Holy Bible, the canonical tradition, the past and current legislation containing documents produced by ecumenical councils, popes, the various commissions of the Holy See, and also opinions of experts in moral theology and canon law. The first chapter describes the origin and development of this obligation, beginning with the third commandment of the Decalogue and the conduct of early Christians. It should be noted that the first relevant civil law was introduced by Constantine on 1 March 321 AD and was subsequently received by church authorities. Both councils and popes reminded Christians of the importance of refraining from work on Sundays and feasts of obligation. The second chapter analyzes the legislation of the previous Code in this field. Can. 1248 CIC/17 was very precise because it enumerated activities which one should avoid. Although this way of presenting the obligation was clear, it lost its theological and ecclesial dimension. The third chapter examines the current legislation concerning the obligation, starting with the Second Vatican Council and analyzing the documents of the Pontifical Commission for the Revision of the Code in order to interpret can. 1247 CIC/83. The chapter also takes into consideration the various documents of the Holy See issued after the promulgation of the current Code.
PL
Artykuł dokonuje analizy obowiązku powstrzymania się od prac, bazując na Piśmie Świętym, tradycji kanonicznej, poprzednim i aktualnym prawodawstwie dotyczącym analizowanego zagadnienia, które składają się z dokumentów soborów powszechnych, papieży, różnych komisji Stolicy Apostolskiej, jak również opinii ekspertów teologii moralnej i prawa kanonicznego. Pierwszy rozdział opisuje pochodzenie i rozwój obowiązku, poczynając od trzeciego przykazania Dekalogu i postępowania pierwszych chrześcijan. Należy zauważyć, iż pierwsze prawo cywilne w tej materii zostało wprowadzone przez Konstantyna 1 marca 321 r., a dopiero później przyjęte przez władze kościelne. Zarówno sobory, jak i papieże przypominali chrześcijanom o znaczeniu powstrzymania się od prac w niedziele i święta nakazane. Drugi rozdział dokonuje analizy prawodawstwa poprzedniego Kodeksu w tej dziedzinie. Kan. 1248 KPK/17 był bardzo precyzyjny, ponieważ wyliczał czynności, od których należało się powstrzymać. Chociaż taki sposób prezentowania obowiązku był jasny, to jednak stracił wymiar teologiczny i eklezjalny. Trzeci rozdział opisuje aktualne prawodawstwo dotyczące obowiązku, zaczynając od Soboru Watykańskiego II, analizując dokumenty Papieskiej Komisji ds. Rewizji Kodeksu, aby móc interpretować w ich świetle kan. 1247 KPK/83. Rozdział uwzględnia także różne dokumenty Stolicy Apostolskiej opublikowane po promulgacji obecnego Kodeksu.