PL
W literaturze z zakresu filozofii prawa, jak również filozofii języka, można spotkać pogląd postulujący odrębne teorie znaczenia dla języka prawnego – eksternalizm oraz języka naturalnego – intencjonalizm. Pogląd ten można interpretować metafizycznie, tzn. jako głoszący, iż wyrażenia języka prawnego i naturalnego znaczą to, co znaczą z uwagi na różnego rodzaju fakty. W przypadku języka naturalnego faktami konstytuującymi znaczenie byłyby wówczas intencje nadawcy. Taka koncepcja języka zgodna jest z intuicją, iż celem komunikacji jest uchwycenie tego, co nadawca ma na myśli. W przypadku języka prawnego intencja nadawcy jako fakt konstytuujący znaczenie jest jednak problematyczna. Eksternalizm znaczeniowy dla języka prawnego zapewnia pożądaną w prawie obiektywność znaczenia, musi jednak wskazać, w jaki sposób jego wyrażenia są w ogóle znaczące (treść związana jest ściśle z intencjonalnością). Satysfakcjonująca teoria faktów konstytuujących znaczenie językowe może wiązać się z przyjęciem założenia o tym, że wszelkie znaczenie językowe (czy to dla języka prawnego czy naturalnego) jest artefaktem społecznym. W rezultacie jego treść konstytuowana jest przez zbiorowe intencje użytkowników języka. Jakkolwiek rozwiązuje to szereg problemów intencjonalizmu i eksternalizmu znaczeniowego, to jednak rodzi szereg zastrzeżeń, które wymagają dalszych badań.
EN
Within philosophy of law as well as philosophy of language one can find a view suggesting that legal and natural languages have two different theories of meaning: meaning externalism and intentionalism accordingly. This view can be interpreted as a metaphysical one, ie. that there are two different kinds of facts that determine that expressions of legal and natural languages mean whatever they mean. For natural language these facts would be intentions of the speaker. Such a view of natural language seem intuitive as the aim of a communication is usually trying to grasp whatever a speaker has in mind. Such a view proves, however, problematic for the legal language. Meaning exteralism for legal language, on the other hand, allows for law to be objective. But it must show how its expressions are meaningful (as content is usually closely related to intentionality). As a result, a satisfactory theory of facts constituting linguistic meaning might require a pressuposition that meaning (also legal or natural) is a social artifact: its content is constituted by some kind of collective intentionality of language users. This solves a numer of problems with both intentionalism and meaning externalism – but also creates new ones that might require further studies.