PL
Tekst omawia koncepcję przezwyciężenia relatywizmu wypracowaną przez Alisdaira MacIntyre’a. Jego zdaniem współczesne debaty moralne (toczone przez trzy główne tradycje filozoficzne, do których zalicza tomizm, filozofię postnietzscheańską i tradycję liberalną) cechuje “niewspółmierność i nieprzetłumaczalność stanowisk”, co powoduje, że niemożliwe staje się ich rozstrzygnięcie. Mimo takiego relatywistycznego punktu wyjścia, MacIntyre usiłuje wskazać sposób, w jaki można jednak prowadzić racjonalną debatę pomiędzy skrajnie odmiennymi tradycjami filozoficznym. Wskazuje on, że na podstawie wypracowanej przez siebie koncepcji cnoty (opartej na wcześniejszych koncepcjach osobowości narracyjnej, tradycji i praktyki), że etyka cnót pozostaje najbardziej żywotna, pozwalając na przezwyciężenie na własnym gruncie problemów, które trapią inne tradycje filozoficzne. Ponieważ aktualną wersją etyki cnót jest tomizm, ten też kierunek MacIntyre wskazuje jako najbardziej intelektualnie satysfakcjonujący. Artykuł kończy się omówieniem różnych zarzutów jakie wysuwane przeciw koncepcji MacIntyre’a.
EN
The article considers Alisdair MacIntyre’s suggestion for overcoming relativism. MacIntyre believes that contemporary moral debates (between the three principal philosophical traditions, Thomism, Postnietzschean philosophy, and the liberal tradition) are characterized by an “incommensurability and incommunicability of positions” and are therefore necessarily inconclusive. In spite of this relativistic point of departure, MacIntyre attempts to show how it is nevertheless possible to carry on a rational debate among such radically different philosophical traditions. He points out that thanks to the conception of virtue developed by him (based upon his earlier conceptions of narrative personality, tradition, and practice), the ethics of virtue is the most viable alternative. It provides the conceptual apparatus necessary to overcome the problems that plague other philosophical traditions. Since the current version of the ethics of the virtues is a part of Thomism, MacIntyre points to the latter as the intellectually most satisfying option. The article closes with a discussion of various objections raised against MacIntyre’s conception.