PL
Wzorowane na radzieckich sowchozach Państwowe Gospodarstwa Rolne miały, w myśl kalkulacji władz, w ramach gospodarczego planu sześcioletniego, realizować konkretne zadania. Powinny zgodnie z partyjnymi założeniami być rentownymi socjalistycznymi przedsiębiorstwami zaopatrującymi ludność w podstawowe artykuły rolne, a także ośrodkami ideologicznymi oddziaływującymi na chłopów w celu ich przekonania do socjalistycznej produkcji rolnej. W rzeczywistości gospodarstwa te cechował ekstensywny charakter produkcji osiągany w następstwie wzrostu zatrudnienia oraz powiększania powierzchni areałów. W województwie zielonogórskim w 1950 roku obejmowały one 67 285 ha użytków rolnych, w 1953 ich stan posiadania, kosztem ziemi przejętej od rolników indywidualnych, wzrósł do 163 939 ha. W 1955 roku z kolei będącą w dyspozycji tego przedsiębiorstwa powierzchnię gruntów rolnych szacowano na 176 067 ha. Liczba pracowników należących do grupy wytwórczej w tym państwowym gospodarstwie w 1956 roku stanowiło 24 318 osób. W tej sytuacji na 100 ha użytków rolnych przypadało zaledwie 14 z nich. Przyjmowanie nowych gruntów, notoryczne zmiany ich granic i powierzchni oraz organizacji fatalnie rzutowało na efekty ekonomiczne Państwowych Gospodarstw Rolnych. W 1956 roku, bowiem ogólny wynik finansowy zielonogórskiego przedsiębiorstwa charakteryzował się deficytem określanym w milionach zł na poziomie 353,7.