PL EN


Journal
2015 | 1(7) | 9-42
Article title

Recepcja Homo ludens Johana Huizingi w Polsce

Selected contents from this journal
Title variants
EN
The impact of Johan Huiziga’s Homo Ludens in Poland
Languages of publication
PL
Abstracts
PL
Artykuł przedstawia losy zapoznawania się społeczeństwa polskiego z twórczością Johana Huizingi w latach 1946–1948, gdy ukazały się pierwsze artykuły przedstawiające dorobek tego wielkiego humanisty holenderskiego. Po okresie stalinowskim, gdy nie publikowano w Polsce prac humanistyki zachodniej, artykuł przedstawia kręte dzieje wydawania prac Huizingi, Jesieni Średniowiecza, Erazma ale koncentruje się szczególnie na czterech wydaniach Homo ludens. Prace te w ciągu lat 1960. i 1970. skupiały na sobie uwagę tak krytyków marksistowskich jak niezależnych i katolickich, co powodowało znaczne różnice w ocenach i interpretacji, od marksistowskiego potępienia na łamach czasopisma „Edukacja Dorosłych”, gdzie zarzucono Homo ludens prawie dywersję ideologiczną, po entuzjastyczne oceny czasopism o orientacji chrześcijańskiej, jak „Znak”, „Tygodnik Powszechny” czy „Więź”. Artykuł kończy się omówieniem ostatniego wydania Homo ludens, ostatniego, który uzyskał recenzję młodego pokolenia, na nowo odkrywającego wartości dzieła, które mimo dezaktualizacji wielu elementów, zawiera w sobie wciąż żywe pytania o przyszłość i istotę zabawy ludzkiej jako ważnego elementu cywilizacji.
EN
The article presents the way in which Polish society became familiar with the works of Johan Huizinga in the years 1946–1948, when the first articles presenting the achievements of this great Dutch humanist were first published. The article presents the twists and turns in the history of the publishing of Huizinga’s works, Autumn of the Middle Ages and Erasmus, following the Stalinist period, in which the works of Western humanists were not published in Poland. However, it focuses primarily on several editions of Homo ludens. These works, throughout the 1960s and 1970s, drew the attention of Marxist, independent and also Catholic critics, which resulted in significant differences in their evaluation and interpretation – from Marxist condemnation in the journal “Edukacja Dorosłych” (“Adult Education”), in which Homo ludens was even accused of being ideologically perverse, to the enthusiastic responses of Christian-oriented magazines, such as, “Znak” (Sign), “Tygodnik Powszechny” (Common Weekly), and “Więź” (Bond). The article ends with a discussion of the latest edition of Homo ludens, which has been much appreciated by the young generation in Poland. They have re-discovered the value of the work, which, despite the obsolescence of many of its elements, still contains valid questions about the nature and future of play as an important element of human civilization.
Journal
Year
Issue
Pages
9-42
Physical description
Dates
published
2015
Contributors
  • Uniwersytet Szczeciński
  • Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu
References
  • Adamczyk, M. (1968). Recenzje – Noty. Homo Ludens. Nurt, nr 10, s. 71.
  • B. a. (1968). Wokół sprawy „Dziadów”. Współczesność, XIII(7), s. 1.
  • Brożek, L. (1948). Do Redaktora „Twórczości”. Twórczość, z. 12, s. 139.
  • Brzostowska, M. (1969). Johan Huizinga – Homo ludens. Zabawa jako źródło kultury. Kwartalnik Historii Kultury Materialnej, nr 2, s. 269–271.
  • Budzyński, A. (1968). Homo Ludens. Tygodnik Kulturalny, nr 10, s. 4.
  • Garbacik, J. (1948). Nekrologja. Johan Huizinga 1872–1945. Kwartalnik Historyczny, nr 1–2, s. 258–259.
  • Garvey, C. (1977). Play. Cambridge, MA: Harvard University Press.
  • Grzybowski, K. (1962). Huizinga czyli katastrofizm. Życie Literackie, nr 11, s. 1.
  • Harris, J. C. (1979). Beyond Huizinga: Relationships Between Play and Culture. W: A. T. Cheska (red.), Plays as Context: Proceedings of The Association for the Anthropological Study of Play (s. 26–36). Westpoint NY: Leisure Press.
  • Hollander, P. (1981). Political Pilgrims: Travels of Western Intellectuals to the Soviet Union, China and Cuba. New York: Oxford University Press.
  • Huizinga, J. (1967). Homo ludens (tłum. M. Kurecka, W. Wirpsza). Warszawa: Czytelnik.
  • Jarociński, S. (1948). Życie i dzieło Johana Huizingi. Twórczość, IV(11), s. 81–88.
  • Jerome, V. J. (1950). Problemy Nowej Kultury (tłum. L. Budrecki, J. Wilhelmi).Warszawa: Czytelnik.
  • Kołakowski, L. (1962). Historia jako sztuka piękna. Johan Huizinga: Jesień Średniowiecza. Nowe Książki, nr 9, s. 548–550.
  • Kuczyńska, A. (1961). Huizingi eseje o kulturze (recenzja zbioru esejów pt. Men and Ideas. History, the Middle Ages, the Renaissance. Essays, London 1960). Argumenty, nr 46, s. 9.
  • Kurowicki, J. (1968). Zauroczenie historią. Współczesność, nr 7, s. 3.
  • Leśniewski, C. (1946). Jan Huizinga. Kronika Obca. Biuletyn Historii Sztuki i Kultury, r. 8, s. 254–256.
  • Lipoński, W. (2004). Rochwist i palant. Studium etnologiczne dawnych polskich sportów i gier ruchowych na tle tradycji europejskiej. Poznań: Akademia Wychowania Fizycznego
  • Lipoński, W. (2002). Stan polskiej wiedzy antropologicznej o zabawie w zderzeniu z jej anglosaskimi ujęciami teoretycznymi. W: Z. Dziubiński (red.), Antropologia sportu (s. 221–245). Warszawa: Salezjańska Organizacja Sportowa RP.
  • Łoś, S. (1962). Jesień przedwiośnia. Tygodnik Powszechny, nr 9, s. 1 i 4.
  • Mendecki, B.(1998/1999). Między misterium a walką. ALBO albo. Problemy psychologii i kultury, nr 4, s. 148–150.
  • Mergen, B. (red.). (1986). Cultural Dimensions of Play, Games and Sport.Champaign: Human Kinetics Publishers.
  • Natkin, S. (2006). Video Games and Interactive Media: A Glimpse at New Digital Entertainment.London: Taylor&Francis.
  • Orwell, G. (1982). Politics and the English Language. W: Gilbert H. Muller (red.), The McGraw Hill Reader: Issues Across the Disciplines (s. 348–359). New York, St. Louisi in.: McGraw Hill.
  • Passent, D. (1967). Palant. Polityka, nr 12.
  • Rogalski, A. (1958). Johan Huizinga – spadkobierca Erazma z Rotterdamu i Jakuba Burkhardta. Kierunki, nr 2, s. 3 i 11.
  • Salen, K., Zimmerman, E. (2004). Rules of Play. Cambridge, MA – London: MIT Press.
  • Schorer, M., Durham, P., Jones, E. L., Johnston, M. (red.). (1984). Harbrace College Reader. San Diego – New York – Chicago: Harcourt Brace Jovanowich Publishers.
  • Selmowicz, A. (1968). Improwizowana metafizyka kultury. Człowiek i Świa- topogląd, nr 2, s. 150–156.
  • Skwarnicki, M. (1968). Homo ludens po latach. Znak, nr 3, s. 349–357.
  • Stern, L. (2006). Western Intellectuals and the Soviet Union 1920–1940. London – New York: Routledge.
  • Sulima, R. (1969). Homo ludens. Poezja, nr 4, s. 88–91.
  • Sułkowski, B. (1985). Zabawa. Studium socjologiczne. Warszawa: PWN.
  • Syga, T. (1968). Człowiek bawiący się. Stolica, nr 3, s. 8.
  • Wojciechowski, K. (1968). Zabawa sensem życia i kultury? Oświata Dorosłych, nr 6, s. 369–370.
  • Zajewski, W. (1965). Portret znakomitego humanisty. Przegląd Humanistyczny, IX(3), s. 163.
Document Type
Publication order reference
Identifiers
YADDA identifier
bwmeta1.element.desklight-d9a91dd7-95ac-4bb2-8065-ee9c957cbe0c
JavaScript is turned off in your web browser. Turn it on to take full advantage of this site, then refresh the page.