PL EN


2013 | 2 | 253-274
Article title

Retoryczne strategie poznawcze

Content
Title variants
Languages of publication
EN
Abstracts
EN
Celem artykułu jest zaproponowanie nowego ujęcia źródeł poznania, które wykorzystuje retoryczne pojęcia logosu (argumentacji) i etosu (charakteru mówcy) (Arystoteles, Retoryka). W kontekstach naturalnych odbiorca informacji często rozstrzyga o jej przyjęciu nie tylko na podstawie treści danej wypowiedzi, jak tradycyjnie zakłada logika, ale również na podstawie wiarygodności jej nadawcy. Oceniając akceptowalność informacji A w przypadku zdarzenia dyskursywnego „Jan mówi, A bo B”, odbiorca może posłużyć się (co najmniej) dwoma rodzajami retorycznych strategii poznawczych: strategią opartą na logosie, biorąc pod uwagę argument B, lub strategią etotyczną, biorąc pod uwagę etos Jana. Standardowe modele koncentrują się wyłącznie na pierwszym rodzaju strategii i dlatego też wszelkie manifestacje etosu są interpretowane w ramach struktur inferencyjnych. W efekcie modele te są w stanie opisać wyłącznie etotyczne argumentacje, które przede wszystkim mają charakter logosu (jako argumentacja), wtórnie tylko wykorzystując pewne elementy etosu (tzn. w jednej z przesłanek takiej argumentacji bierze się pod uwagę etos osoby, na której słowa nadawca argumentacji się powołuje). Rozwiązanie zaproponowane w artykule polega na rozbudowaniu modelu struktur inferencyjnych o struktury dialogowe i łączące je struktury illokucyjne. Dzięki temu można pokazać, że dyskursywne zdarzenia połączone są ze swą treścią poprzez określoną moc illokucyjną, z którą związane są etotyczne założenia opisujące charakter nadawcy komunikatu, niezależnie od tego, czy komunikat jest argumentacją, czy dowolnym innym aktem mowy.
Year
Issue
2
Pages
253-274
Physical description
Dates
published
2013-06-01
online
2014-01-25
Contributors
References
  • Arystoteles (2001), Retoryka, w: tenże, Dzieła wszystkie, t. 6, Warszawa: PWN.
  • Austin J.L. (1962), How to Do Things with Words, Oxford: Clarendon.
  • Beall J.C., Glanzberg M. (2011), Liar Paradox, w: E.N. Zalta (ed.), The Stanford Encyclopedia of Philosophy.
  • Budzyńska K. (2010), Argumentacja jako akt mowy, „Przegląd Filozoficzny - Nowa Seria” 3 (75), s. 339-358.
  • Budzyńska K. (2012), Circularity in ethotic structures, „Synthese”, DOI: 10.1007/s11229-012-0135-6.
  • Budzyńska K., Reed C. (2011), Whence inference?, „University of Dundee Technical Report”.
  • Grice H.P. (1967), Logic and Conversation, w: D. Davison i G. Harman (red.), The Logic of Grammar, Encino: Dickenson, s. 64-75.
  • Prakken H. (2006), Formal systems for persuasion dialogue, „Knowledge Engineering Review” 21, s. 163-188.
  • Searle J. (1969), Speech acts: An essay in the philosophy of language, Cambridge: Cambridge University Press.
  • Walton D. (1996), Argumentation Schemes for Presumptive Reasoning, Mahwah, N.J.: Lawrence Erlbaum Associates.
  • Walton D. (2006), Fundamentals of Critical Argumentation, Cambridge: Cambridge University Press.
  • Walton D., Reed C., Macagno F. (2008), Argumentation Schemes, Cambridge: Cambridge University Press.
  • Woods J., Walton D. (1975), Petitio Principii, „Synthese” 34, s. 107-127.
Document Type
Publication order reference
Identifiers
YADDA identifier
bwmeta1.element.doi-10_2478_pfns-2013-0028
JavaScript is turned off in your web browser. Turn it on to take full advantage of this site, then refresh the page.