PL
Celem artykułu jest analiza wpływu czasowego wymiaru ryzyka systemowego – procykliczności na sposób sprawowania nadzoru makroostrożnościowego. Mnogość czynników procyklicznych implikuje konieczność opracowania wielu narzędzi antycyklicznych ograniczających poszczególne czynniki. Z analizy wynika, że działania nadzoru makroostrożnościowego powinny przyjąć postawę proaktywną oraz należy przyjąć dłuższy horyzont analizy uwzględniający przyszłą niestabilność bez ulegania paradoksowi niestabilności i bezczynności. Nadzór makroostrożnościowy powinien działać zarówno w okresie ożywienia (ograniczanie narastania ryzyka systemowego), jak i dekoniunktury (łagodzenie przejawów jego materializacji), a niezależnie od fazy cyklu dążyć do wzmacniania odporności systemu finansowego na szoki. Kluczowe dla jego skuteczności jest opracowanie ram działania i sposobu implementacji jego narzędzi i uwzględnienie różnego nastawienia wobec procykliczności instytucji wchodzących w skład organu nadzoru makroostrożnościowego.
EN
This article aims to analyse the implications of time dimension of systemic risk (procyclicality) on the conduct of macroprudential policy. A multitude of procyclicality factors imply the need for multiple anticyclical tools addressing particular factors. The analysis shows that macroprudential authority should take a proactive stance and analyse financial stability within a longer time horizon, so as not to experience the paradox of financial instability or be subject to inaction bias. Macroprudential supervision should act both during boom (limiting the build-up of systemic risk) and recession (mitigating its materialisation) and, regardless of the financial cycle phase, seek to strengthen resilience of the financial system to shocks. The key to its effectiveness is development of an operational framework and ways to effectively implement its tools, taking intoaccount different attitudes towards procyclicality of the institutions responsible for conducting macroprudential policy.