EN
Drawing upon Paulo Drinot's works on how racialized assumptions have been central to the transition toward industrialization, and neoliberalism in early 20th-, and early 21st-century Peru, respectively, this monograph analyses how contemporary powerful state agents efficiently naturalize whiteness among Peruvians by equating it with progress and constructing the non-core group as a racialized “Other”, in and through the articulation of language and meaning. I claim that direct, naked, and offensive anticommunist and anti-indigenous language is not the only, or the most efficient, way in which an antagonism is constructed in contemporary Peru. By understanding how whiteness operates in political rhetoric, we will be able to visualize more clearly how even the most common, widely accepted, and allegedly inoffensive expressions can be effective in the construction of racial antagonisms. In order to accomplish these objectives and support these claims, I will engage Ernesto Laclau and Chantal Mouffe's theory of discourse.
PL
Wychodząc od prac Paulo Drinota, poświęconych centralnej roli założeń rasowych w przejściu do industrializacji na początku XX w. i neoliberalizmu na początku XXI w. w Peru, dokonano analizy sposobów, w jakie potężne czynniki państwowe materializują i naturalizują białość wśród Peruwiańczyków, konstruując jednocześnie grupę spoza tego rdzenia jako nacechowanych rasowo „innych”. Bezpośredni i obraźliwy język kierowany przeciwko ludności rdzennej oraz komunistom nie jest jednak jedyną, a nawet nie najbardziej skuteczną metodą konstruowania antagonizmu we współczesnym Peru. Przedstawienie funkcjonowania białości jako konstruktu ideologicznego pozwoli nam lepiej zrozumieć, w jaki sposób najbardziej powszechne, najszerzej akceptowane i nieobraźliwe wyrażenia mogą skutecznie stworzyć antagonizmy na tle rasowym. Główne cele artykułu osiągnięto, analizując teorie marksistowskie oraz teorię dyskursu Ernesto Laclau i Chantal Mouffe.