EN
In the article, referring to the common experiences related to the pandemic, I reflect on the meaning of texts read in the “times of plague.” I ask the question, to what extent and what kind of reading helps to understand the traumatic events experienced by people (affecting the physical and mental state), what readers are looking for in novels, memoirs and journals concerning mass diseases, for example, plague and cholera. The review and analysis of these themes in selected works is accompanied by a question about the metaphorical meaning of the epidemic, symbolizing the diseases of civilization, such as: consumerism, materialism, thoughtless exploitation of natural goods, destruction of the environment, or, in general, the evil accumulating in subsequent wars. An important theme is also the one relating to the connection between eroticism with the plague–a trail important in T. Mann’s Śmierć w Wenecji and in G. G. Márquez’s Love in the Time of the Plague. Both fictional works, such as the novels mentioned above, as well as records of witnesses of history depicting the war as a plague, or referring, like S. Márai, to the journalistic style in describing the course of cholera in Italy, may inspire an attempt to answer the question to what extent readings describing the time of human trials in a situation of endangered humanistic values may be a signpost for future generations not necessarily feeling well in a culture without books.
PL
W artykule, nawiązując do powszechnych doświadczeń związanych z pandemią, podejmuję refleksję nad znaczeniem lektur czytanych w „czasach zarazy”. Zadaję pytanie, na ile i jakie lektury pomagają zrozumieć przeżywane przez ludzi traumatyczne wydarzenia (wpływające na stan fizyczny i psychiczny), czego poszukują czytelnicy w powieściach, wspomnieniach, dziennikach dotyczących masowych chorób, np. dżumy i cholery. Oglądowi i analizie tych wątków w wybranych utworach towarzyszy pytanie o metaforyczny sens epidemii, symbolizującej choroby cywilizacji, takie jak: konsumpcjonizm, materializm, bezmyślna eksploatacja dóbr natury, niszczenie środowiska, czy najogólniej zło, kumulujące się w kolejnych wojnach. Ważnym wątkiem jest również ten odnoszący się do powiązania erotyki z zarazą – trop istotny w Śmierci w Wenecji T. Manna i w Miłości w czasach zarazy G. G. Márqueza. Zarówno utwory fikcjonalne, takie jak wymienione powieści, jak też zapisy świadków historii, przedstawiających wojnę jako zarazę, czy też nawiązujące, tak jak S. Márai, do dziennikarskiego stylu w opisie przebiegu cholery we Włoszech, mogą inspirować do próby odpowiedzi na pytanie, na ile lektury, opisujące czas próby człowieczeństwa w sytuacji zagrożonych wartości humanistycznych, mogą być drogowskazem dla kolejnych pokoleń niekoniecznie dobrze czujących się w kulturze bez książek.