EN
The need for affirmation of a human as a challenge for upbringing The article attempts to justify the thesis that in the current situation of an increasing criticism of humanism on the one hand, and a coronavirus pandemic on the other, upbringing requires anthropology which affirms a man. We are talking about raising the value of humanity, related to responsibility for others, oneself and the world. Personalism rooted in Christianism represents such anthropology. The views of Dietrich von Hildebrand, Chantal Delsol and Robert Spaemann, which are mentioned in the text, are the examples of personalistic approaches emphasizing the importance of affirmations of a man and the world. The philosophy of R. Spaemann was subjected to a deeper analysis, from the perspective of consequences for the upbringing. The analysis showed that according to this philosopher, the affirmation of a man is an expression of respect for the human person. The basis of affirmation is an attitude of selflessness. The text ends with educational conclusions formulated in the light of the need for the affirmation of a man and the world. As well as and training of the selflessness.
PL
CEL NAUKOWY: Celem artykułu jest próba uzasadnienia tezy, zgodnie z którą współczesne wychowanie stanęło wobec szczególnego, pilnego wyzwania – mocnego oparcia się na antropologii afirmującej człowieka. Wymaga tego sytuacja z jednej strony wzmagającej się krytyki humanizmu, z drugiej – przedłużającej się pandemii koronawirusa. PROBLEM I METODY BADAWCZE: Metodą badawczą jest analiza współczesnej sytuacji społeczno-kulturowej i pozycji w niej człowieka i człowieczeństwa w świetle personalistycznej myśli filozoficznej D. von Hildebranda, Ch. Delsol i R. Spaemanna. PROCES WYWODU: Autorka wychodzi od charakterystyki obecnej sytuacji kultury dystansującej się coraz bardziej od idei humanizmu. Równocześnie zwraca uwagę na trudne konsekwencje wychowawcze sytuacji pandemii. Stawia tezę, że jedyną właściwą odpowiedzią jest afirmacja człowieka. Potrzebę takiej postawy uzasadnia, odwołując się do personalizmu chrześcijańskiego w ujęciu D. von Hildebranda, Ch. Delsol i R. Spaemanna. Wywód kończą wnioski dla wychowania. WYNIKI ANALIZY NAUKOWEJ: Przeprowadzona analiza prowadzi do wniosku, iż jedynie personalizm chrześcijański pozwala w pełni uzasadnić potrzebę afirmacji człowieka, wyjaśnić jej rozumienie i wskazać sposoby realizacji tej postawy. WNIOSKI, INNOWACJE, REKOMENDACJE: Wnioski przeprowadzonej analizy dotyczą możliwości kształcenia postawy afirmacji człowieka, wrażliwości na człowieczeństwo. Zdaniem autorki potrzebne jest kształcenie postaw wobec człowieka i świata warunkujących postawę afirmacji człowieka i świata – a to znaczy postaw uznania, zachwytu, podziwu, bezinteresowności.