PL
Antropologia dogmatyczna zachodniej teologii chrześcijańskiej po podjęciu dialogu ze światem współczesnym powróciła do źródeł patrystycznych pierwszego tysiąclecia. Jednym z ciekawszych wątków stał się biblijny topos „Człowieka Dnia Ósmego”. W symbolizmie grecko-łacińskim bogate znaczenie ósemki w numerologii biblijnej Starego i Nowego Testamentu wskazuje na „nowość” stworzenia dokonującą się przez łaskę Bożą. Człowiek Dnia Ósmego to święty doświadczający zmartwychwstania na wzór Chrystusa. Sama więc kategoria ósmego dnia ma charakter soteriologiczny i eschatologiczny. Jako taka znana była Ojcom greckim w odniesieniu do Chrystusa i Bożej Rodzicielki (Całej Świętej oraz Pneumatophory – Nosicielki Ducha Świętego). Chrystotypiczność rozumienia kategorii „Człowieka Dnia Ósmego” czyni z wierzącego osobowy, konkretny podmiot godny zamieszkania na wieki we wspólnocie Ojca, Syna i Ducha Świętego.