Cel badań. Ocena poziomu umiejętności ruchowych dzieci objętych nauczaniem wczesnoszkolnym. Materiał i metody. Badania przeprowadzono wśród losowo dobranych dzieci uczęszczających do klas I–III szkół podstawowych w Krakowie. Wzięło w nich udział 334 uczniów w wieku 7–8 lat, 365 w wieku 8–9 lat i 317 w wieku 9–10 lat, łącznie 498 dziewcząt i 518 chłopców. W badaniach zastosowano technikę testu osiągnięć szkolnych. Do statystycznego opracowania wyników wykorzystano program SPSS 21 (IBM Corp., 2012). Wyniki. Najwyższy odsetek badanych w zakresie poziomu umiejętności ruchowych mieścił się w przedziałach średnim i wysokim. Uczniowie klas młodszych najlepiej wykonywali kozłowanie piłki, skok w dal z miejsca, skok zawrotny przez ławeczkę gimnastyczną, prowadzenie piłki wewnętrzną częścią stopy oraz podpór przodem. Z kolei najwięcej problemów sprawiał im przewrót w tył i leżenie przerzutne. Wnioski. Uczniowie w młodszym wieku szkolnym ogólnie prezentują w zakresie wybranych umiejętności ruchowych ponadprzeciętny poziom, wyraźnie różnicowany przez płeć i wiek.
EN
Background. To assess the motor skill level of early primary school students. Material and methods. The research was carried out among randomly selected children attending grades 1–3 in primary schools in Cracow, Poland. It covered 334 students aged 7–8 years, 365 aged 8–9 years, and 317 aged 9–10 years; in total, 498 girls and 518 boys. The technique of a school achievement test was applied. The results were statistically analysed with the SPSS 21 software (IBM Corp., 2012). Results. The highest percentage of students examined in terms of their motor skill level represented the average or high range. The early school students were best at dribbling the ball, standing long jump, side-to-side bench jumps, keeping the ball with the internal part of the foot, and front support. In turn, back flip and candlestick exercises appeared most difficult. Conclusions. Early school students generally show an above-average level of the described selected motor skills, clearly differentiated by sex and age.
Wprowadzenie: Ocena efektów działalności ruchowej osobnika musi uwzględniać łączny wymiar obejmujący aspekty strukturalne, rozwojowe oraz funkcjonalne. Zjawisko to z największą siłą akcentuje się w okresie progresywnego rozwoju i wydaje się szczególnie istotne w sporcie dzieci i młodzieży. Cel: Zadaniem niniejszego doniesienia jest roztryśnięcie czy i w jakim stopniu czynnik zaawansowania rozwoju, określony wiekiem wysokości ciała, różnicuje wyselekcjonowane zdolności motoryczne o podłożu energetycznym i informacyjnym badmintonistów w wieku 11-19 lat. Materiał i metody: Badaniom poddano 96 badmintonistów, w trzech grupach wieku kalendarzowego: 11-13 lat (młodzicy), 14-16 lat (juniorzy młodsi), 17-19 lat (juniorzy). Wszyscy rekrutowali się z czołowych ośrodków szkolenia sportowego w Polsce. Analizie poddano ich wiek morfologiczny, oszacowany na podstawie tabel i wzorów zaproponowanych przez Pilicza oraz 10 cech somatycznych, 10 zdolności motorycznych o podłożu energetycznym i 16 zdolności koordynacyjnych. Szukano zależności przyczynowo-skutkowych pomiędzy poszczególnymi cechami i zdolnościami motorycznymi, a zaawansowaniem w rozwoju fizycznym obserwowanych badmintonistów - przy zastosowaniu modelu regresji liniowej. Wprowadzone do analizy zmienne zostały unormowane na średnie i odchylenia standardowe rezultatów uzyskanych przez ww. grupy sportowe. Wyniki. Wysokość ciała jest najbardziej reprezentatywną cechą, określającą zaawansowanie rozwoju biologicznego osobnika, ale równocześnie ma ograniczony zasięg diagnostyczny, zwłaszcza po okresie pokwitania. Wyższy poziom wieku wysokości ciała wpływa dodatnio na wyniki prób określających zdolność do użycia mocy i siły statycznej badmintonistów, a zależność ta sukcesywnie zanika w starszych grupach szkoleniowych. Analiza wyników potwierdza odrębność badanych zdolności i ich podział na sferę efektywności opartą na podłożu energetycznym oraz sensomotorycznym (są one uwarunkowane odrębnymi właściwościami organizmu zawodnika). Wnioski: Na użytek wyjaśniania zjawisk obserwowanych w sporcie należy opracować bardziej złożoną formułę określania wieku rozwojowego, z wykorzystaniem również składnika wieku kalendarzowego. Zmniejszanie się siły związków między wiekiem morfologicznym a wynikami prób zdolności koordynacyjnych może sugerować, że po okresie pokwitania czynnik zaawansowania rozwoju fizycznego stopniowo ustępuje miejsca czynnikom genetycznym i środowiskowym.
EN
Introduction: Evaluation of the effects of a person's physical activity should involve structural, developmental and functional aspects. This phenomenon becomes the most pronounced in the period of progressive development and seems especially significant in the sport for children and young people. Aim. The aim of this paper is to verify whether, and to what degree, the factor of developmental progress, expressed by the age of body height, differentiates between selected physical fitness-related motor abilities in badminton players aged 11 to 19 years. Material and methods: The examinations concerned 96 badminton players in three groups divided according to the chronological age: 11-13 years (younger cadets), 14-16 years (cadets), 17-19 years (juniors). All of study participants were recruited from top athletic training centres in Poland. The analysis focused on their morphological age evaluated based on tables and equations proposed by Pilicz and 10 somatic characteristics, 10 physical fitness-related motor abilities and 16 coordination abilities. Cause-and-effect relationships were established for individual characteristics and motor abilities with the level of physical development of the badminton players using the linear regression model. The variables for the analysis were standardized to means and standard deviations of the results obtained by the above groups of athletes. Results: Body height is the most relevant characteristic that determines the level of biological development of the individual but it has a limited diagnostic range, especially with regards to puberty. Higher level of the body height age has a positive effect on the results of the tests that evaluate ability to use power and static strength of badminton players, with this relationship gradually disappearing in older groups of athletes. Analysis of the results confirms the isolation of the abilities studied and their division into the area of efficiency based on the physical fitness and sensorimotor coordination (determined by other properties of the athlete's body). Conclusions: To provide more insights into the phenomena observed in sport, a more comprehensive formula should be developed to evaluate the developmental age, also with consideration for the chronological age. The reducing strength of correlations between the morphological age and the results of tests of coordination abilities might suggest that after the period of puberty, the factor of the level of physical development is being gradually ousted by the genetic and environmental factors.
Background. The problem of aggression in sports – despite its ambiguous interpretation – is a subject of interest to sports theorists and psychologists as well as trainers. The concept of aggression can be variously-defined. Aggression in sport can be identified with self-assertion, but can also be linked to hostility. In Thirer’s classification of aggression it is defined as: destructive aggression (combined with anger or hate); or non-destructive aggression (identified with assertiveness [Makarowski 2013]. It is often attributed to combat sports fighters. Objective. Demonstrating the differences in aggressiveness between competitive and non-competitive athletes training in fighting combat sports (kickboxing and MMA) was the objective of the paper. Material & methods. There were 65 competitive and 55 non-competitive athletes. Buss-Durkee Inventory (BDI) [Lange, Dehghani, de Beurs 1995] was used. Results. Verbal aggression was the most visible symptom in both groups. There were no statistically significant differences between professional fighters and amateur ones, although the level of aggression in professional fighters was a little lower. Conclusion. Regularly practicing combat sports over many years and complying with the rules can have an impact on reducing excessive levels of aggression in sportspeople.
PL
Wprowadzenie. Problem agresji u sportowców, pomimo swej niejednoznacznej interpretacji, jest przedmiotem zainteresowania teoretyków i psychologów sportu oraz trenerów. Samo pojęcie agresji jest różnorodnie definiowane. Agresja w sporcie bywa utożsamiana z asertywnością, ale też i łączona z wrogością. Często jest przypisywana zawodnikom sportów walki. Problem i cel. Celem badań było wykazanie różnicy w agresywności u osób startujący i niestartujący w zawodach uprawiających sporty walki (kickboxing i mieszane sztuki walki). Materiał i metody. Przebadano 65 zawodników biorących i 55 osób niebiorących udziału w zawodach (trenujących rekreacyjnie). Wykorzystano Kwestionariusz Buss i Durke „Nastroje i humory”. Wyniki. Badania wykazały, że u badanych najsilniej zaznacza się agresja werbalna. Nie wykazano różnic istotnych statystycznie pomiędzy osobami startującymi a trenującymi rekreacyjnie, jednak u zawodników zaobserwowano nieco niższy poziom agresji. Wnioski. Regularne wieloletnie uprawianie sportów walki i przestrzeganie reguł może stać się środkiem wpływającym na obniżenie nadmiernego poziomu agresji u sportowca.
JavaScript is turned off in your web browser. Turn it on to take full advantage of this site, then refresh the page.