Buffalo, miasto w zachodniej części stanu Nowy Jork, stało się w ciągu XIX w. i 1 poł. XX w. jednym z wiodących ośrodków amerykańskiego przemysłu, handlu i komunikacji. W ostatnim okresie przeżywa schyłek ekonomicznej świetności, podobnie jak wiele innych ośrodków uprzemysłowionej Północy USA. Niemniej dawna prosperity przyczyniła się do powstania licznych instytucji i organizacji edukacyjnych, historycznych i kulturalnych. Na szczególną uwagę zasługuje Buffalo and Erie County Historical Society - BECHS). Rolą towarzystwa od momentu jego założenia w 1862 r. było pielęgnowanie lokalnej historii i wielonarodowej tradycji, krzewienie postaw patriotycznych, działalność edukacyjna, wreszcie – gromadzenie materialnych świadectw, któremu służyć miało utworzone muzeum. Dobrą okazją dla tej inicjatywy była ogólno amerykańska wystawa w 1901 roku. To właśnie w jedynym pozostałym po wystawie budynku utworzono Muzeum Towarzystwa Historycznego, mieszczące sale wystawowe, bibliotekę, salę odczytową i częściowo biura. Kolekcje muzealne pochodzą niemal wyłącznie z darów i obejmują przede wszystkim przedmioty stanowiące świadectwa historii Buffalo i okolic, często również o znaczeniu ogólnonarodowym. Wystawy muzeum znajdujące się w piwnicy oraz na pierwszym piętrze budynku zaaranżowano w taki sposób, by ukazać świetność przeszłości Buffalo w sposób przekrojowy. Najniżej położona jest wystawa przedstawiająca miasto sprzed pożogi w 1812 r. W podziemiu znajdują się dwie kolejne wystawy stałe obrazujące ulica Buffalo w 1870 r., kolej w Buffalo i regionie oraz duża sala wystaw czasowych. Te poświęcone są specyficznym tematom: „Bflo. Made!” (dawnej przemysłowej świetności miasta), „Neighbors” (jego wielonarodowości), „On the Road to Freedom” (walce z niewolnictwem) i „Native American Gallery” (lokalnym ludom indiańskim). Na osobną uwagę zasługuje fakt zorganizowania w 1998 r. wystawy poświęconej lokalnej Polonii w rocznicę 125-lecie istnienia najstarszej polskiej parafii w Buffalo. Parter zajmuje biblioteka i audytorium, w hallu prezentowane są wystawy czasowe.I would like to deeply thank the various people, who during collecting the data to this paper, provided me with useful and helpful assistance and information: Kathy Kubala, Carl J. Bucki and Anthony Greco. I also would like to thank The Buffalo and Erie County Historical Society for permission to take the photos of the Museum’s exhibitions.
W artykule napisanym w oparciu o doświadczenia w pracy jako edukator muzealny i literaturę przedmiotu autorka stawia tezę o konieczności „pożegnania z edukacją” traktowaną w instrumentalny sposób – nie należy traktować edukacji wyłącznie jako swoistego zabiegu marketingowego, a wydarzeń muzealnych jako działań mających na celu wyłącznie podniesienie frekwencji. Edukacja jest powinnością każdego muzeum wynikającą z definicji, ale współczesny odbiorca nastawiony jest bardziej na dialog niż na wysłuchiwanie monologu, który często jest „wygłaszany” w muzealnych przestrzeniach. W tekście podkreślone zostało, że edukacja powinna być zaproszeniem do aktywnego uczestnictwa zwiedzających, którzy mogą być współtwórcami interpretacji zbiorów. Jest to możliwe z odbiorcami w różnym wieku, i różnym poziomie kompetencji. Realizacja postulatu muzeum jako przestrzeni otwartej możliwa będzie jeśli edukatorzy będą jedną stroną dialogu muzealnego, stając się zarówno nadawcami komunikatów, jak i ich odbiorcami. Zwrócono również uwagę na kompetencje edukatorów wynikające z jednej strony z wiedzy o temacie prezentowanym na wystawach, z drugiej zaś umiejętności pedagogicznych i konieczności podnoszenia kwalifikacji w obu wymiarach. W edukacji muzealnej bardzo ważne jest także to, że kolekcje obiektów powinny być punktem wyjścia i dojścia wszystkich działań edukacyjnych w muzeach. Wprowadzanie działań edukacyjnych bez udziału eksponatów stawia muzea w jednym szeregu z takimi instytucjami, jak domy kultury i instytucje oświatowe. Jest to zagrożeniem dla tożsamości muzeów. Najważniejszym celem edukacji muzealnej jest odnajdywanie sensów i wartości tkwiących w zbiorach obiektów oraz interpretacja ich w poszukiwaniu sensu kultury i ludzkiego życia na ziemi. Współcześnie wielekroć postulowano, by odchodzić od modelu muzeum jako „templum” na rzecz „muzeum – forum”. Trzeba jednak podkreślić, że muzea powinny być i jednym i drugim. Z jednej strony musza zachować świątynny charakter i pozostać miejscami kultu wiedzy, kultury i sztuki. Z drugiej zaś strony powinny i mogą być prawdziwym forum wymiany myśli i prawdziwie humanistycznej edukacji.