The vows of stability (stabilitas) and conversion of life (conversio, conversatio morum) which differ from the typical religious vows (poverty, chastity, obedience) are deeply rooted in the Bible. They indicate the important features of the attitude of the disciples of Christ who are called to exercise endurance (ὑπομονή), patience (μακροθυμία), fidelity (πίστις), the fruit of the Spirit (Ga 5 : 22) and conversion (μετάνοια). The monastic profession should be continual effort to take care of faithfulness to God and to overcome self-weakness. It can be helpful also for other consecrated people and all Christians who want to lead the consequent life of the children of God according to the baptismal promises and to grow in love of God and people.
PL
Dwa określenia z mniszych ślubów, różne od typowych formuł związanych z życiem konsekrowanym: stałość (stabilitas) i zakonność (przemiana) obyczajów (conversio, conversatio morum), są głęboko zakorzenione w Biblii i wskazują na ważne cechy postawy uczniów Chrystusa, które w Biblii określają: cierpliwa wytrwałość (ὑπομονή), również „owoce” czy „owoc Ducha” z Ga 5, 22: cierpliwość (μακροθυμία) obejmująca wielkoduszność, wyrozumiałość, wytrzymałość, wytrwałość i wierność (πίστις) oraz nawrócenie, metanoia (μετάνοια). Taka postawa to raz podjęte zobowiązanie oraz ciągły wysiłek, by stale troszczyć się o wierność Bogu i pokonywać własną słabość. Mogą one również być cennymi wskazówkami dla innych osób konsekrowanych oraz wszystkich chrześcijan pragnących konsekwentnie żyć zgodnie z przyrzeczeniami złożonymi na chrzcie i wzrastać w miłości Boga i ludzi.
Św. Józef był człowiekiem sprawiedliwym, szanował Prawo Izraela. Przeżywał wewnętrzne rozterki, gdy dowiedział się, że jego Oblubienica oczekuje Dziecka, którego nie był ojcem. Pouczony przez anioła, przyjął Ją do siebie, nadał imię Jej Dziecku jako Jego prawny ojciec (Mt 1, 18–25), opiekował się Małżonką i Dzieckiem, zorganizował podróż do Egiptu (Mt 2, 13–15), potem powrót do Palestyny i życie w Nazarecie (Mt 2, 19–23; por. Łk 2, 39–52). Jego czynne posłuszeństwo płynące z wiary jest wypełnieniem tego, co później napisze o wierze ukazującej się przez czyny św. Jakub (Jk 2, 14–17. 20–26). Św. Józef staje w szeregu świadków i wykonawców wiary Starego Testamentu. Ewangelie nie podają żadnego jego słowa. W milczeniu wypełniał wszystko, co do niego należało. List św. Jakuba wskazuje na niebezpieczeństwa płynące ze złego używania języka (Jk 1, 26n; 3, 1–13). Św. Józef może być patronem wszystkich, którzy starają się dyskretnie, wytrwale wśród przeciwności (por. Jk 1, 3n) i skutecznie pełnić wolę Bożą oraz pracować nad opanowaniem swego języka. Łączy dyskrecję, wstrzemięźliwość w mowie z czynami miłości, o których mówi Jk 1, 27; 3, 13, opiekę nad potrzebującymi, w tym wypadku nad swymi Najbliższymi, nad Dzieckiem, które nie miało naturalnego ziemskiego ojca, oraz uczynki spełniane z łagodnością właściwą mądrości. Modlitwa takiego człowieka posiada wielką moc, zgodnie ze słowami Jk 5, 16–18. Naśladujmy dyskrecję i wytrwałą wierność św. Józefa, starajmy się jak on być bardziej chętni do słuchania, a mniej skłonni do mówienia i wprowadzać w czyn usłyszane słowo Boże (por. Jk 1, 19. 22).
EN
Saint Joseph was a righteous man. He respected the Law of Israel. The decision to divorce Mary after she was found with child was not an easy one, although he knew he was not the child’s father. Instructed by the angel of the Lord, he took her to his home, gave a name to her child as his legal guardian (Mt 1 : 18–25), took care of his wife and her child, organised their trip to Egypt (Mt 2 : 13–15), then their return to Palestine and life in Nazareth (Mt 2 : 19–23; cf. Lk 2 : 39–52). His active obedience to God is the fulfilment of all the things Saint James will later describe as faith shown by the works of the faithful (Jas 2 : 14–17. 20–26). Joseph is put among those who bear witness to the faith of the Old Testament. The Gospels give no account of his exact words, although he fulfilled everything that he had been commanded. Saint Joseph can be a patron of everyone who tries to fulfil God’s will in a discreet and effective manner, with perseverance produced by faith (cf. Jas 1 : 3f.). With his works and life he shows how to bridle your tongue (cf. Jas 1 : 26f.; 3 : 1–13) and take care of the ones that need it the most (cf. Jas 1 : 27; 3 : 13), discreetly fulfilling your duties.
The task of the Pastors of the Church is to proclaim and fortify the faith. The faith is the great treasure. The people and the Pastors are weak and is very important to confess his weakness and pray for help of God. The Gospels and the Acts of the Apostles show the progress of the faith, human and religious maturity of Simon Peter, fisherman and Apostle. Paul Apostle of the Nations oft speaks abort his weakness (cf. 1 Co 2:1-5; 2 Co 12:7-10; 1 Tm 1:12-16). The Apostles are examples for the Pastors of the Church for proclaim and fortify their own faith and the faith of theirs brothers and sisters. All Christians must care to progress and perseverance in the faith (cf. Rm 11:19-21; 1 Co 16:13f; 2 Co 5:6f; 13:5; Col 1:23; 2:6f; 1 Th 3:2-4; 1 Tm 3:13; 4:12; 6:12.20f); must pray and hope in God’s help (cf. Jn 15:5; Lc 17:5; Ph 4:13), follow of Christ and teachers of the faith (cf. Heb 12:2; 13:7). The faith is the spring of the power and protection in the difficulties and adversities (cf. 1 Th 5:8; Ep 6:14; Heb 11:1.6). The signs of the faith are the acts of the love (cf. Ga 5:6; 1 Tm 1:5; Phm 4-6; Tt 3,15).
San Paolo fa l'apologia del suo apostolato: dimostra che la sua dottrina e uguale a quella degli altri Apostoli. Anzitutto nelle Lettere ai Galati e Seconda ai Corinti ma nache nelle altre lettere Apostolo mostra la sua dignitia apostolica, mandato ricevuto da Dio (Gal. 1,1.11; 1 Cor. 11,2 Cor. 1,1), grande obbligo imposto da Dio (1 Cor. 9,16-1 7). Lui trasmette quello che lui stesso ha ricevuto (1 Cor. 11,23; 15,3) come Gesu ha insegnato quello che ha ricevuto dal suo Padre (cf. Gv. 8,28.38; 12,49-50; 14,24.31; 15,9-10.15).La dottrina di Paolo e stata approvata dagli Apostoli nel Concilio di Gerusalemme (Gal 2,6-10). Per salvarsi e necessaria soltanto la fede in Cristo e non le opere della Legge mosaica. ,,La legge e stata il nostro pedagogo, per condurci a Cristo, affinche fossimo giustificati per la fede" (Gal. 3,24). Il Vangelo "e una forza di Dio per la salvezza di chiunque crede" (Rm. 1,16; cf. 1 Cor. 1,18.22-24; 2,4-5). La grandezza di san Paolo si mostra nel suo lavoro apostolico, nelle sue lettere e anche negli scritti apparsi piu tardi, opere dei suoi discepoli stimati per questo grande Maestro.