W 2013 r. wybitni polscy dokumentaliści, Marcel i Paweł Łozińscy, ojciec i syn, postanowili zrealizować wspólny film będący relacją z podróży z Warszawy do Paryża. Wyprawa miała też mieć znaczenie terapeutyczne – pomóc w wyjaśnieniu nieporozumień i naprawić ich wzajemne relacje. Zamysł nie do końca się powiódł. Wspólny projekt nie został zrealizowany, a zamiast niego, na podstawie tych samych materiałów zdjęciowych, powstały dwa niezależne filmy: Ojciec i syn P. Łozińskiego oraz „Ojciec i syn w podróży” M. Łozińskiego. Autorka definiuje te filmy jako przykłady kina osobistego („personal documentary”) i „kina w pierwszej osobie” („first person documentary”), a także sytuuje je w szerszym kontekście – na linii relacji między ojcem i synem – postpamięci nawiązującej do historii rodziny i jej żydowskich korzeni oraz dylematów wynikających z uprawiania przez ojca i syna tej samej profesji.
EN
In 2013, prominent Polish documentary filmmakers, Marcel and Paweł Łoziński, father and son, decided to implement a joint film project, that was to be a report from a journey from Warsaw to Paris. The expedition was also supposed to have a therapeutic significance, to help to clarify misunderstandings and to repair their mutual relations. The idea was not entirely successful. The joint project was not realized, and instead, based on the same photographic material, two independent films were created: Father and Son by Paweł Łoziński, “Father and Son on the Journey” by Marcel Łoziński. The author defines these films as examples of personal documentary and first person documentary, and places them in a broader context – on the line of the relationship between father and son – post-memory referring to the history of the family and its Jewish roots and dilemmas resulting from father and son practising the same profession.
JavaScript is turned off in your web browser. Turn it on to take full advantage of this site, then refresh the page.