Book review: Peter Landesmann, Anti-Judaism on the Way from Judaism to Christianity (Wiener Vorlesungen: Forschungen 5; Peter Lang: Frankfurt am Main et al., 2012). Pp. 121 + VIII. $33.95. ISBN 978-3-631-62132-5 (Softcover).
W artykule rekonstruuję tezę i argumentację Michaela Marissena o antyjudaistycznymprzesłaniu oratorium Mesjasz Georga Friedricha Händla (HWV 56), a następnie przybliżampróbę jej obalenia podjętą przez Petera Kivy’ego, by poddać ją krytyce. Wedle definicjiprzedstawionych przez filozofa „antyjudaizm”, o którym pisze Marissen, jest rodzajemantysemityzmu. Aby stwierdzić, czy antysemickie znaczenia występują w oratorium, należynajpierw ustalić ogólne warunki znaczenia dla dowolnego wytworu ludzkiego, twierdziKivy. W części krytycznej argumentuję, że przyjęty do tego celu przez Kivy’ego model znaczeniaspod znaku Paula Grice’a nie spełnia tego warunku; w szczególności – nie nadajesię do analizy barokowego oratorium jako dzieła sztuki. Wskazuję, że po odpowiednimprzeformułowaniu argumentów apelujących do komunikacyjnych intencji twórcy możnaocalić trzon argumentacji Kivy’ego, przy czym warunki, którymi filozof obwarowuje znaczenie,musiałyby stać się warunkami dla ukonstytuowania się winy. Po tym przeformułowaniu,choć wprawdzie kompozytor i librecista zostają skutecznie oczyszczeni z zarzutuantysemityzmu, to jednak teologiczno-muzyczno-moralna kwestia sensu oratorium musirozstrzygać się w szerszym horyzoncie interpretacyjnym.
In this paper I reconstruct M. Marissen’s claim that G.F. Handel’s Messiah (HWV 56) conveysa palpable anti-Judaist message, in order to critically examine P. Kivy’s negative responseto it. What Marissen describes as ‘anti-Judaism’ are clear cases of anti-Semitism,according to Kivy’s definitions. Kivy claims that in order to discover how a musical artifactcan possess a meaning (an anti-Semitic one) it should be made clear how a human artifactin general can possess it. In the critical part of the paper, I argue that the Gricean model advancedby Kivy does not fulfill this condition; namely, it fails to provide a correct analysis ofthe meaning of an artwork (which in this case is a Baroque oratorio). I point out, however,that after some reformulation of Kivy’s arguments it is possible to salvage their core. The intentionalistconditions originally placed on meaning should now be regarded as conditionsof guilt. After this reformulation, even though the librettist and the composer can safely befound not guilty of anti-Semitism, the theological, musicological and moral inquiry on theOratorio’s meaning must still be considered in a broader interpretive horizon.
JavaScript is turned off in your web browser. Turn it on to take full advantage of this site, then refresh the page.