Autor podejmuje problem ponownego spojrzenia na film – spojrzenia bardziej wnikliwego, które ujawnia pewne zaskakujące walory dzieła i odsyła do sensów głębszych, rozmyślnie ukrytych przez autora, będących efektem przypuszczalnego błędu operatorskiego, a być może też w ogóle przez reżysera niezamierzonych. Według Ciarki kluczowe jest zatem pytanie: co robią z nami dzieła sztuki, a zwłaszcza najwybitniejsze dzieła filmowe, na które dzięki współczesnej kulturze kopii, powielania i digitalizacji możemy patrzeć zbyt długo? To pytanie staje się punktem wyjścia antropologiczno-filozoficznej refleksji autora nad wybranymi scenami z czterech filmów: "Zeszłego roku w Marienbadzie" Alaina Resnais, "Nostalgia" Andrieja Tarkowskiego, "Tron we krwi" Akiry Kurosawy, "Siódma pieczęć" Ingmara Bergmana.
EN
The author considers the problem of watching a film again, the second time with a greater attention, which reveals certain surprising qualities of the film and its deeper meaning, which might be deliberately hidden by the filmmaker, or is an effect of an error on part of the cinematographer, or is completely unintended by the film director. According to Ciarka the key question is: what can works of art do to us, especially masterpieces of the cinema, if we, thanks to copying and digitalisation, watch them for too long? This question is the starting point of an anthropological and philosophical reflection of the author on selected scenes from four films: ‘Last Year at Marienbad’ by Alain Resnais, Andrei Tarkovsky’s ‘Nostalghia’, Akira Kurosawa’s ‘Throne of Blood’, and Ingmar Bergman’s ‘The Seventh Seal’.
JavaScript is turned off in your web browser. Turn it on to take full advantage of this site, then refresh the page.