W artykule przedstawiono filozoficzne i językowe tło ponicejskich debat teologicznych dotyczących relacji między Ojcem i Synem. Starano się zwłaszcza uwypuklić następujące zagadnienia: pochodzenie terminu hipostaza, filozoficzne i gramatyczne rozumienie określeń hypokeimenon i ousia oraz stoickie definicje: „element oznaczający” i „rzecz oznaczana”. W artykule przedstawiono nowe aspekty antyeunomiańskiej polemiki Ojców Kapadockich, które wynikają na skutek porównania pojęć teologicznych z greckimi teoriami językowymi i gramatycznymi. Takie porównanie ukazuje metodologiczny i techniczny aspekt argumentacji teologicznej Ojców Kapadockich, a także ich bliskość z metodologią egzegetyczną Orygenesa.
EN
The article outlines the philosophical and linguistic background of the Post- Nicene theological debates concerning the relationship between the Father and the Son. A sharp focus dwells of the provenance of the term hypostasis, the philosophical and grammatical understanding of the terms hypokeimenon and ousia and the Stoic definition of the signifier and thing signified. The article shows new aspects of the anti-Eunomian polemics of the Cappadocian fathers, which come into sight due to comparison of theological concepts with Hellenic linguistic and grammatical theories. In such a way, the comparison demonstrates methodological and technical strand of the theological argumentation of the Cappadocian fathers and their affinity for the exegetic methodology of Origen.
The aim of the article is to show the specificity of the fundamental fight in the soul and in the life of man between pride and humility as it is seen in the writings of the Cappadocian Fathers and John Chrysostom. In the opinion of the Greek Fathers of the 4th century pride is the root of all sin. It destroys all good fruits in the Christian spiritual development, whereas humility enables and protects spiritual growth. Arguing against the heretics of their time, mainly against the Arians, the Cappadocian Fathers (especially Gregory of Nazianzus) made particular attention to the theologians’ pride, characterized by the lack of respect for the mysteries of God and being proud that is without moderation in talking about God. Gregory of Nyssa pointed out the perversity of the vice of pride: the arbitrary exaltation leads finally to the great unwanted humiliation and even to fall into the sin. John Chrysostom emphasized the paradoxical risk characteristic of the process of spiritual fight: one can brag because of owned humility and enjoy it. Then even true humility can imperceptibly transform into pride and become its source. Therefore the righteous people should avoid the pride and seek humility with more care than sinners.
Continet hoc opusculum verba citata de operibus Patrum Cappadociae adhibita ab Ioanne Paulo II in „Angelus Domini”, in institutionibus inter audientias generales dictis, in homiliis in Basilica S. Petri seu Romae habitis et in orationibus ad tempus locutis. Horum Papa pleraąue verba inter audientias generales protulit ea ratione, ąuoniam natura institutionis apud Papam prope actioni pastorali Patrum Ecclesiae est. Nam ut pastores in primis religionis Christianae saeculis, ita Summus Pontifex nostris temporibus, Ioannes Paulus II, eandem doctrinam ad fidem et mores pertinentiam susceperunt.
Hac in dissertatione de vinculis inter episcopos occidentales et Basilium tractatur. Ille inter octo ministerii pastoralis annos multiplicer ad episcopos occidentales, quoque ad Romae episcopum, se advertebat. In Oriente praecipue Arii sectae vigebant et Ecclesiae locales in communione non erant, atque Ecclesia in Antiochia est divisa. Quamobrem Basilius adiutorium inveniendum petebat in Occidente. Damasus, Romae episcopus, et alii episcopi occidentales causas rationesque, quibus Ecclesiae in Oriente occupatae sunt, comprehendere non potuerunt. Basilius ad communionem inter divisas Ecclesias in Oriente faciendam magna vi intendebat, potissimum cum Damaso. Quem attamen caput totius Ecclesiae non putabat, sed primum inter pares, qui magnam possidebat auctoritatem.
Teologia trynitarna stanowi fundament wiary. Artykuł podejmuje próbę zobrazowania wpływu jaki na teologię trynitarną i dogmat o Trójcy Świętej wywarł św Bazyli Wielki, jeden z wielkich Ojców Kapadockich. Św. Bazyli Wielki żył w trudnym okresie historii. Borykając się z herezjami opracował on podstawy terminologii teologicznej. Korzystał przy tym z dorobku filozofów dostosowując i zmieniając znaczenie słów przez nich używanych. Poprzez takie działania naraził się na krytykę innych biskupów. Pozostając jednak nieugiętym dał podwaliny definicjom dogmatyczny, Soborów Powszechnych. Terminologia wprowadzona przez Świętego jest aktualna i używana w teologii po dziś dzień.
EN
Trinitarian theology is basis of faith. The article shows the influence of Saint Basil the Great, one of great Cappadocian Fathers, on Triniratian theology and the dogma of the Holy Trinity. He lived in difficult period of time. Struggling against heresies he developed the basis for theological terminology. He used the achievements of philosophers, adapted and changed the meaning of words they used. Through such actions he was criticized by other bishops. He gave the basis for the dogmatic definitions of the Ecumenical Councils and terminology. Terms, he introduced, are used in theology to this day.
Non e possibile dare un giudizio completo sul valore dogmatico della formula dogmatica mia ousia – treis hypostaseis, senza conoscere la fede di Costantinopoli in cui essa ricevette il riconoscimento ufficiale. Ció nonostante, si puó dire che la formula proviene certamente dall’ambiente dei Padri Cappadoci.
This article examines the moral crisis facing contemporary society with the alienation of European political thought from Christian values; a dictatorship of indifference which is paralleled in the struggles of the Cappadocian Fathers, faced with religious factionalism. Although St Basil and St Athanasius responded to religious matters, political exigency is revealed by the careers of Eusebius of Caesarea and Eusebius of Nicomedia. Similarly, modern religious leaders often fail to address political issues. The Church today requires a unity of faith and needs renewal rather than modernization. Orthodoxy requires greater transparency in accommodating the ethical norms of the Holy Fathers and faces challenges in its organization of pan-Orthodox structures.
PL
Artykuł rozpatruje kryzys moralny, który napotykają współczesne społeczeństwa wraz z wyalienowaniem europejskiej myśli teologicznej z myśli chrześcijańskiej; dyktatura indyferentyzmu, która ilustrowana jest w zmaganiach Ojców Kapadockich, staje wobec religijnej faktografii. Choć św. Bazyli i św. Atanazy odnoszą się do spraw religijnych, w karierach Euzebiusza z Cezarei i Euzebiusza z Nikomedii ujawnia się polityczny wymiar. Podobnie, współcześni przywódcy religijni zaniedbują odniesienie do zagadnień politycznych. Dzisiejszy Kościół wymaga jedności wiary i potrzebuje raczej odnowy niż modernizacji. Prawosławne wymaga większej przejrzystości w akomodowaniu norm etycznych Ojców Kapadockich i stawania wobec wymagań odnoszących się do organizacji struktur „panprawosławnych”.
This article examines the moral crisis facing contemporary society with the alienation of European political thought from Christian values; a dictatorship of indifference which is paralleled in the struggles of the Cappadocian Fathers, faced with religious factionalism. Although St Basil and St Athanasius responded to religious matters, political exigency is revealed by the careers of Eusebius of Caesarea and Eusebius of Nicomedia. Similarly, modern religious leaders often fail to address political issues. The Church today requires a unity of faith and needs renewal rather than modernization. Orthodoxy requires greater transparency in accommodating the ethical norms of the Holy Fathers and faces challenges in its organization of pan-Orthodox structures.
PL
Artykuł rozpatruje kryzys moralny, który napotykają współczesne społeczeństwa wraz z wyalienowaniem europejskiej myśli teologicznej z myśli chrześcijańskiej; dyktatura indyferentyzmu, która ilustrowana jest w zmaganiach Ojców Kapadockich, staje wobec religijnej faktografii. Choć św. Bazyli i św. Atanazy odnoszą się do spraw religijnych, w karierach Euzebiusza z Cezarei i Euzebiusza z Nikomedii ujawnia się polityczny wymiar. Podobnie, współcześni przywódcy religijni zaniedbują odniesienie do zagadnień politycznych. Dzisiejszy Kościół wymaga jedności wiary i potrzebuje raczej odnowy niż modernizacji. Prawosławne wymaga większej przejrzystości w akomodowaniu norm etycznych Ojców Kapadockich i stawania wobec wymagań odnoszących się do organizacji struktur „panprawosławnych”.
JavaScript is turned off in your web browser. Turn it on to take full advantage of this site, then refresh the page.