Giuseppe De Lorenzo (1871-1957) was a geologist, a translator of Buddhist texts and Schopenhauer, a great reader of Shakespeare and senator of the Italian Kingdom since 1913. His multifaceted figure has been discussed and criticised over the years, but it keeps arousing great interest both in respect to the history of European culture in the early twentieth century and the history of Buddhism in Italy. Shakespeare e il dolore del mondo (published in 1921), can be considered De Lorenzo’s first specific attempt to read into the works of major western poets and philosophers an idea of pain that is actualized as a constant dimension. The works of the English poet and playwright are subjected to an innovative and unorthodox analysis which has as objective “di cercare e mostrare come nell’opera di Shakespeare esista, in nuce, quella visione del dolore del mondo, che è alla base della dottrina di Buddho e di Schopenhauer” (“To seek and show how in Shakespeare’s work there exists, in the beginning, that vision of the pain of the world, which was the basis of the doctrine of Buddho and Schopenhauer”, op. cit., p. 14). The research is devoted not only to the identification of a Buddhist seed in Shakespeare’s tragedies, but primarily to the analysis of the idea of pain in the world as well as finding an ethical way to eliminate suffering - a vision that is diametrically opposed to the Greek and Jewish-Christian worldview.
PL
Giuseppe De Lorenzo (1871-1957) był geologiem, tłumaczem tekstów buddyjskich i Schopenhauera, wybitnym znawcą Szekspira i senatorem Królestwa Włoch od 1913 roku. Jego złożona postać przez lata była przedmiotem dyskusji i krytyki, mimo to ciągle wzbudza duże zainteresowanie zarówno w zakresie historii kultury europejskiej początków XX wieku, jak i historii buddyzmu we Włoszech. Shakespeare e il dolore del mondo (książka opublikowana w 1921 roku) może być uznawana za pierwszą szczegółową próbę poszukiwań w dziełach wielkich zachodnich poetów i filozofów idei bólu, który jest urzeczywistniany jako stały wymiar. Dzieła angielskiego poety i dramaturga poddane są nowatorskiej i nieszablonowej analizie, która ma za cel „di cercare e mostrare come nell’opera di Shakespeare esista, in nuce, quella visione del dolore del mondo, che è alla base della dottrina di Buddho e di Schopenhauer” („odszukać i pokazać, w jaki sposób w dziele Szekspira istnieje, na początku, ta wizja bólu świata, która była podstawą doktryny Buddy i Schopenhauera”, op. cit., s. 14). Badanie poświęcone jest nie tyko identyfikacji buddyjskiego pierwiastka w tragediach Szekspira, lecz raczej ukierunkowane jest na analizę idei bólu na świecie, jak również odnalezienie etycznego sposobu eliminacji cierpienia. Wizja, która jest diametralnie różna od greckiego i judeochrześcijańskiego światopoglądu.
Fundamental theology as a discipline and academic center conducting research as well as didactic and organizational activity has existed at the John Paul II Catholic University of Lublin since its beginning, first as the Department of Fundamental Theology (1918–20), then the Section of Fundamental Theology (1920–99), and since 1999 as the Institute of Fundamental Theology. As it developed, the center began to take the form of a scientific school, the Lublin School of Fundamental Theology. Its foundations were laid by Rev. Edward Kopeć. Subsequently, it was developed by, among others, Rev. Stanisław Nagy, Rev. Romuald Łukaszyk, Rev. Henryk Zimoń (religious scholar), and especially by Rev. Marian Rusecki (a student of Rev. E. Kopeć), the main co-founder of the school and its most prolific author, whose scientific achievements are the department’s showcase and have influenced contemporary Polish fundamental theology. During his time, especially at the beginning of the 21st century, the school reported its greatest scientific and organizational achievements. Currently, it is continually being developed by Rev. M. Rusecki’s students who work at the Institute of Fundamental Theology and its graduates working in other centers. This article presents the scientific characteristics (historical outline, features and main trends) of the Lublin School of Fundamental Theology (Section 1) and its most important achievements (Section 2): the main publications, organizational achievements as well as national and international cooperation.
Fundamental theology as a discipline and academic centre conducting research as well as didactic and organisational activity has existed at John Paul II Catholic University of Lublin since its beginning, first as Department of Fundamental Theology (1918-20), then Section of Fundamental Theology (1920-99), and since 1999 as Institute of Fundamental Theology. As it has developed, the centre began to take the shape of a school of science – the Lublin School of Fundamental Theology. Its foundations were laid by Rev. Edward Kopeć. Subsequently, it was developed by, among others, Rev. Stanisław Nagy, Rev. Romuald Łukaszyk, Rev. Henryk Zimoń (religious scholar), and especially by Rev. Marian Rusecki (student of Rev. E. Kopeć) – the main co-founder of the school and its most prolific author, whose scientific achievements are the showcase of the school and have influenced the contemporary Polish fundamental theology. During his time, especially from the beginning of the 21st century, the school reported the most significant scientific and organisational achievements. Currently, it is developed by the students of Rev. M. Rusecki who work at the Institute of Fundamental Theology and its graduates working in other centres. This article presents the scientific characteristics (historical outline, features and main trends) of the Lublin School of Fundamental Theology (Section 1) and its most important achievements (Section 2): main publications, organisational achievements as well as national and international cooperation.
PL
Teologia fundamentalna, jako dyscyplina i ośrodek akademicki prowadzący działalność naukowo-badawczą, dydaktyczną i organizacyjną, istnieje w KUL od jego początku, najpierw jako Katedra Teologii Fundamentalnej (1918-20), potem Sekcja Teologii Fundamentalnej (1920-99), a od 1999 Instytut Teologii Fundamentalnej. W trakcie rozwoju ośrodek ten zaczął przybierać kształt szkoły naukowej – lubelskiej szkoły teologii fundamentalnej. Jej podwaliny położył ks. Edward Kopeć. Potem rozwijali ją m.in. ks. Stanisław Nagy, ks. Romuald Łukaszyk, religioznawca ks. Henryk Zimoń, a zwłaszcza ks. Marian Rusecki (uczeń ks. Kopcia) – główny współtwórca szkoły i jej najpłodniejszy autor, którego naukowe dokonania są wizytówką szkoły i oddziałują na współczesną polską teologię fundamentalną. Za jego czasów, zwłaszcza od początku XXI w., szkoła odnotowała najwięcej najbardziej znaczących dokonań naukowych i organizacyjnych. Aktualnie starają się ją rozwijać uczniowie ks. Ruseckiego pracujący w Instytucie Teologii Fundamentalnej KUL, a także jej absolwenci pracujący w innych ośrodkach. W niniejszym artykule została przedstawiona naukowa charakterystyka (rys historyczny, cechy i główne nurty badawcze) lubelskiej szkoły teologii fundamentalnej (punkt 1) oraz jej najważniejsze osiągnięcia (punkt 2): główne publikacje, osiągnięcia organizacyjne oraz współpraca krajowa i międzynarodowa.
JavaScript is turned off in your web browser. Turn it on to take full advantage of this site, then refresh the page.