This survey of ancient sources and contemporary theories on Romanization permits us to gain insight into a number of aspects of the integration of the western provinces of the Roman Empire. While Roman literary sources speak in denigrating terms about the (culture of the) subjugated peoples and celebrate Roman domination, the Roman Empire was characterized by its remarkably inclusive character. The affiliation with Roman culture and the acquirement of Roman citizenship provided opportunities to the indigenous elites in the periphery to maintain local social, political and economic power, and to pursue an imperial career. These processes, which were crucial for the empire’s prolonged existence, may have entailed the development of a different type of coreness and peripherality within local peripheral communities, defined by the (deliberated) adoption of Roman traits.
PL
Analiza licznych materiałów źródłowych oraz współczesnych teorii dotyczących zjawiska romanizacji pozwala lepiej zrozumieć różne aspekty integracji prowincji zachodnich z Imperium Rzymskim. Z jednej strony, źródła rzymskie mówią pejoratywnie o kulturach ludów podbitych, z drugiej strony, chwalą rzymskie panowanie. Imperium Romanum miało bowiem niezwykle inkluzywny charakter. Afiliacja z kulturą rzymską oraz uzyskanie obywatelstwa rzymskiego dawało miejscowym elitom peryferii możliwość utrzymania politycznej i ekonomicznej władzy nad lokalną społecznością, umożliwiało również realizowanie kariery w obrębie imperialnej struktury władzy. Procesy te miały kluczową rolę w przedłużeniu obecności imperium i prawdopodobnie przyczyniły się do rozwoju różnych rodzajów centrum i peryferii wewnątrz lokalnych peryferyjnych społeczności, zdefiniowanych poprzez przyjęcie cech rzymskich.
Number 666 in the history was connected with power: first that of the emperor, then that of the church, and in the 20th century with that of presidents, nazis, secretaries of communist parties, and global capitalistists. It was connected with Akkadian state, Roman Empire, Catholic Church, and in the end with global corporations. Power as tied with profit, was always seen by its critics as something demonic. History of interpretation of the number 666 shows that its essence is changing: from power (in antiquity) through religion (medieval times) to money (modern times).
Succinite, called Baltic amber is defined as true amber because it contains 3 to 8% of succinic acid. Other fossil resins do not have the succinic acid, or the amount of the acid is less than 3%. Despite this fact, it has been difficult to distinguish them from each other. In many cases, it is possible only by using proper laboratory analysis. The purpose of this paper is to show that archaeologists often describe artefacts found in the territories of the former Roman Empire as made of amber and imported from the North, taking this for granted without proper research, what in the light of the current analyses seems questionable. New archaeological finds and laboratory tests of already known amber artefacts throw new light on our understanding of amber craft in Antiquity.
PL
Sukcynit, nazywany również „bursztynem bałtyckim”, definiowany jest jako bursztyn prawdziwy, ponieważ zawiera od 3 do 8% kwasu bursztynowego. Inne żywice kopalne albo nie mają go wcale, albo jego ilość jest w nich mniejsza niż 3%. Wykorzystanie zarówno bursztynu, jak i innych żywic kopalnych, potwierdzone jest – za pomocą znalezisk archeologicznych – już od epoki neolitu. Współcześnie możemy je od siebie odróżnić za pomocą odpowiednich badań laboratoryjnych, jednak dla społeczności żyjących w pierwszych wiekach naszej ery wszystkie wyglądające jak bursztyn minerały – nim były. Rozróżniano tylko jego jakość po barwie oraz stopniu przezroczystości. Celem artykułu jest ukazanie, iż według najnowszych badań, żywice kopalne stosowano w większym stopniu niż dotychczas sądzono. Praca w żaden sposób nie neguje dużego wykorzystania bursztynu bałtyckiego w pradziejach, pragnie jedynie naświetlić, że należy trochę zmodyfikować obecne w literaturze, czasami bezkrytyczne podejście wielu badaczy do tematu występowania i zastosowania sukcynitu w przeszłości. Autorka stara się dotrzeć do w miarę aktualnych prac z zakresu archeologii, które potwierdzają wysuniętą hipotezę. Wskazuje również, że stan badań nad tą problematyką jest wciąż niewystarczający.
This article attempts to explain the history of Europe in the light of the concept of empires-civilizations which shape world history. They have three dimensions: cultural, material and political, and life cycles called here dynamics. It consists of the phases of emergence, expansion, crisis and decline. The decline of empires-civilizations usually concerned the political dimension, leaving elements of cultural and material legacy and memory, which then acted as a substrate from which new empires could grow. The metamorphoses of Europe are an example of such growth of new empires-civilizations out of the "old soil". In the history of Europe there have been successive empires-civilizations: 1) Rome, 2) the Christian empire (Civitas Dei), 3) modern Europe as a civilization of empires, 4) post-imperial Europe-condominium, and 5) post-Cold War Europe searching for identity and place among the world civilizations.
PL
Artykuł stanowi próbę wytłumaczenia historii Europy w świetle koncepcji imperiów-cywilizacji jakie kształtują historię świata. Mają one trzy wymiary: kulturowy, materialny i polityczny, oraz cykle życiowe nazwane tu dynamiką. Składają się na nią fazy: wyłaniania się, ekspansji, kryzysu i upadku. Upadek imperiów-cywilizacji zwykle dotyczył wymiaru politycznego, pozostawiając elementy spuścizny kulturowej i materialnej oraz pamięć, pełniące następnie rolę podłoża, z którego mogły wyrosnąć nowe imperia. Przykładem takiego wyrastania nowych imperiów-cywilizacji ze „starej gleby” są metamorfozy Europy. W historii Europy istniały następujące po sobie imperia-cywilizacje: 1) Rzym, 2) imperium chrześcijańskie (Civitas Dei), 3) Europa nowożytna jako cywilizacja imperiów, 4) postimperialna Europa-kondominium, i 5) postzimnowojenna Europa poszukująca tożsamości i miejsca w świecie.
During twelve years St. Methodius build up Slavonic Church in Central Europe. His position was a singulary difficult one. He had to contend with problems caused by Franks. The Frankish clergy did everything possible to undermine his authority: their resentment of his archiepiscopal powers and their dogged opposition to the Slavonic liturgy now combined with a theological grievance, which they loudly voiced both in Moravia and in Rome. The Frankish Church now firmly committed to the doctrine of the filioque. It had already arisen in 867, when patriarch Photius denounced the Franks for spreading filioque in Bulgaria. Now in Moravia, between 879 and 885, filioque flared up afresh, embittering the last years of Methodius’ life. The Church of Rome, though it did not formally accept filioque until the early eleventh century, had already begun to adopt it unofficially. The Byzantine Church strongly objected to the filioque, partly on the grounds that any alternation to the Creed had been expressly forbidden by the ecumenical councils, and partly because it believed to be theologically erroneous. Methodius, who, despite his position as papal legate, remained a Byzantine in outlook, could not fail to regard this doctrine, accepted by Frankish subordinate clergy as heretical. The filioque was to become the basic theological issue in the medieval controversies between the Byzantine and Roman Churches.
JavaScript is turned off in your web browser. Turn it on to take full advantage of this site, then refresh the page.