Autor artykułu ukazuje główne linie nauczania św. Jana Pawła II na temat duchowości chrześcijańskiego Wschodu. Wskazuje na osobiste zainteresowania papieża kulturą, zwłaszcza filozofią i sztuką rozwijaną w kręgu prawosławia. Ukazuje również wysiłki ekumeniczne i związane z nimi trudności. Na szerszym fundamencie teologicznym autor rozwija główne elementy duchowości prawosławnej, na jakie zwracał uwagę słowiański papież w czasie swego długiego pontyfikatu.
EN
The author of the article shows the major themes of the teaching of Saint John Paul II on Eastern Christian spirituality. He indicates the pope’s personal interest in the culture, especially philosophy and art developed in the orthodox environment. The article also presents the pope’s ecumenical efforts and the related difficulties. On the broader theological basis the author elaborates the most important elements of the orthodox spirituality, which the Slavic pope pointed out during his long pontificate.
Autor analizuje i komentuje treść przemówień papieży Jana Pawła II, Benedykta XVI i Franciszka wygłoszonych podczas trzynastu Światowych Dni Młodzieży. Ze względu na dużą liczbę papieskich wystąpień skupia się na przemówieniach podczas szczytowych spotkań. Autor chce odpowiedzieć na pytanie, jaki obraz współczesnej młodzieży przedstawiają w swych wystąpieniach papieże. W przemówieniach nie ma wprost opisu sytuacji młodzieży. Natomiast na podstawie poruszanej tematyki można pośrednio zorientować się, jakie zjawiska wśród młodzieży budzą nadzieję, a jakie niepokój. Ton papieskich wypowiedzi jest w większości wypadków pozytywny. Papieże widzą w młodzieży wiele dobrych cech, co budzi wielką nadzieję. Podkreślają konieczność nawiązywania przez młodych bliskich relacji z Chrystusem, budzenia wiary, która ma charakter osobistego spotkania z Bogiem. W świetle Ewangelii chcą uświadomić młodym pełną prawdę o człowieku, zwracają uwagę na sprawę prawidłowego rozumienia wolności, tłumaczą znaczenie Kościoła i relację chrześcijanina do Kościoła. Wreszcie akcentują dynamizm i entuzjazm młodzieży, zachęcają młodzież do podejmowania odpowiedzialności za misję ewangelizacyjną i apostolstwo.
EN
The author analyses and comments on speeches given by the popes: John Paul II, Benedict XVI and Francis during thirteen celebrations of World Youth Days. Because of a great number of these he focuses mainly on the ones given during central events. The author aims to answer the question about the condition of the youth of today presented by the popes. Although there is no direct description of the situation of modern youth it can be concluded indirectly on the basis of discussed issues what phenomena among young people raise hope and which cause concern. In most cases tone of papal speeches is positive. Popes see good features in the youth what gives hope and they very rarely speak about negative aspects of lives of the young. A positive call is a response to a negative influence to which the current young generation is exposed. The popes put emphasis on the necessity of establishing close relationship with Christ by the youth and arousing within them faith having a nature of personal encounter with God. They want to realise young people the whole truth about human in the light of the Gospel, draw attention to proper understanding of freedom, explain the importance of the Church and relation a Christian to the Church. Finally, they stress dynamism and enthusiasm of the youth, encourage them to take responsibility for the evangelising mission and apostleship.
John Paul II’s Letter on his first pilgrimage to the Third Republic of Poland highlighted the quintessence of human being’s life. He pinpointed the agonizing history Poles suffered from during the IIWW, which resulted in many millions of casulties. He insisted on honoring the right to life for the unborn human beings, he also identified the importance of appreciating another human, and, at the same time, highlighted the aspect of righteousness in the sphere of human life. The righteousness is defined as granting the freedom to live, and, therefore, it should influence us, as well as force us to respect their lives. The aforementioned is the foundation of any rights, beginning from the Constitution. John Paul II’s Letter in Radom in 1991 regarding the human right to life still remains modernistic. Wherever is a country with no law restrictions protecting human life of its citizens, those unborn most importantly, there is civilization/nationality at danger, not only form the biological perspective, but from the moral view as well.
On 1985, for the 19th World Communications Day, the pope John Paul II promulgated the message Social Communications for a Christian Promotion of Youth. This pontifical document echoed the initiative of the United Nations, which has proclaimed 1985 year as the International Year of Youth. But, and perhaps it is more important, not only chronologically this document coincides with such papal initiatives for young people like the origins of the World Youth Days. As for the technological development and the growing importance of the media since 1985 it accomplished very much. We are then faced with a promising prospect which creates specific conditions for the reading of the thoughts of John Paul II when it comes to the media as part of modern civilization in conjunction with the potential proper to Christianity and the mission of support for young people.
The point of this article was to present the continuity of John Paul II’s teaching with the teaching of his predecessors and, at the same time, what was novelty and contribution in the care of the Apostleship of the Sea. The contribution included organization of structures and essential documents to which those responsible for the Apostleship of the Sea may refer.
PL
Artykuł omawia wkład Jana Pawła II w rozwój duszpasterstwa ludzi morza (DLM). Najpierw przedstawiono terminologię, następnie wkład poprzedników Jana Pawła II w instytucjonalizowanie i rozwój duszpasterstwa ludzi morza, a następnie inicjatywy Jana Pawła II w tym zakresie, a więc: doprecyzowanie terminu „ludzie morza”; wskazanie potrzeby solidarności ludzi morza; podniesienie rangi DLM wraz z Papieską Radą ds. Duszpasterskiej Troski o Migrantów i Ludzi w Drodze, do której DLM należy. Wkładem Jana Pawła II jest też powołanie koordynatorów regionalnych DLM. Tymi inicjatywami Jan Paweł II zasłużył sobie na wdzięczność pracowników DLM, która została wyrażona przez przewodniczącego Papieskiej Rady ds. Duszpasterskiej Troski o Migrantów i Ludzi w Drodze kard. Antonia Marię Vegliò.
Correctly built ethics is possible to be established only on the foundation of integral anthropology. Integral anthropology presupposes the dignity of the human being, that is, it shows a vision of a man, with his soul and his body, and a man redeemed by Jesus Christ. Such premises do not always accompany human anthropology. Then, the so-called “anthropological error” appears, which is an attempt to mistaken thinking about a man. John Paul II was the first to use the concept of the anthropological error. He mentioned this topic in many aspects of his teaching. The message of my publication is a multifaceted discussion of the anthropological error in philosophical, social and cultural contexts, presented by John Paul II, and its update.
PL
Poprawnie zbudowana etyka jest możliwa jedynie na fundamencie integralnej antropologii. Integralna antropologia zakłada godność osoby ludzkiej, czyli proponuje wizję człowieka wraz z duszą i ciałem, oraz człowieka odkupionego przez Jezusa Chrystusa. Nie zawsze takie przesłanki towarzyszą antropologii ludzkiej. Pojawia się wtedy tzw. błąd antropologiczny, który jest błędnym myśleniem o człowieku. Jan Paweł II jako pierwszy posługuje się pojęciem błędu antropologicznego. Czyni to w wielu miejscach swego nauczania. Celem naszej publikacji jest ukazanie błędu antropologicznego w kontekście filozoficznym, społecznym i kulturowym, ukazanym przez Jana Pawła II, oraz aktualizacja jego interpretacji. Byłoby rzeczą wskazaną, aby podjętą przez Jana Pawła II kwestię błędu antropologicznego prześledzić w publikacjach jego następców – papieża Benedykta XVI i papieża Franciszka.
Święty Papież Jan Paweł II był „magnus”, co oznacza wielki. Z wielu powodów Jan Paweł II zasłużył na ten tytuł: za swój nowatorski apostolat i swoją pracę duszpasterską, a także za nauczanie. Artykuł ten jest próbą krótkiego ujawnienia niektórych aspektów jego magisterium i pokazania, w jaki sposób całe jego nauczanie opierało się na osobie Chrystusa jako Odkupicielu człowieka.Transcendentne spojrzenie na człowieka rzuca światło na wszystkie aspekty teologii św. Jana Pawła II. Ogromne zaangażowanie Wielkiego Jana Pawła II w zagadnienie godności ludzkiej doskonale łączy się z jego teologiczną wizją odkupienia w Chrystusie. Wszystkie punkty jego antropologii mają unikalny punkt odniesienia. To nadprzyrodzone powołanie mężczyzny i kobiety nadaje pełny sens ich życiu, misji i jest tym, co wspiera godność każdego człowieka. W rzeczywistości po Chrystusie każdy człowiek może być w pełni zrozumiany tylko z uwzględnieniem nadprzyrodzonego powołania i wymiaru. To jedyna droga do zbawienia dla całego świata.
The purpose of this article is to evaluate the person and the pontificate of Saint John Paul II due to the centenary of his birth. The research program was implemented on the basis of a modified survey “Poles and the Pope” prepared by Fr. prof. Makselon. The group of respond ents was composed of students of the Third Age University at the Pontifical University of John Paul II in Krakow. Among the 176 respondents aged 61 to 75, women constituted 88.6% and men 11.4%. The respondents were firm Catholic believers (59.7%) and believers (35.8%), characterized by high religious practices.According to the survey, St. John Paul II was the Governor of Christ (49.3%), head of the Catholic Church (13.2%) and the highest moral authority (19.1%). He was seen as a man of deep faith (27.1%), wisdom (21.7%) and power of spirit (12.2%). The main achievements of the pontificate were: the restoration of faith (32.5%), the overthrow of communism (28.5%) and pilgrimages to many countries (26.1%). The most important topics of papal teaching included issues of faith (19.2%), love for the homeland (16.7%), marriage and family (15%).The respondents declare that they are ready to work on themselves to implement papal teaching. However, they are aware of difficulties ahead, so they often (49.4%) and even daily (30%) pray asking St. John Paul II to intercede with the Lord on their behalves. The respondents also remember to pray for their children and grandchildren (29.2%), for the consent in their homeland (25.4%) and for their health (22.6%).
PL
Celem prezentowanego artykułu jest ocena osoby i pontyfikatu św. Jana Pawła II z racji setnej rocznicy jego urodzin. Program badawczy został zrealizowany na podstawie zmodyfikowanej ankiety Polacy a Papież, którą przygotował ks. prof. Józef Makselon. Grupę respondentów tworzyli słuchacze, działającego przy Uniwersytecie Papieskim Jana Pawła II w Krakowie, Uniwersytetu Trzeciego Wieku. Pośród 176 ankietowanych było 88,6% kobiet i 11,4% mężczyzn w wieku od 50 do 87 lat. Ankietowani to osoby zdecydowanie wierzące (59,7%) i wierzące (35,8%), charakteryzujące się wysokimi praktykami religijnymi.Święty Jan Paweł II był dla ankietowanych namiestnikiem Chrystusa (49,3%), głową Kościoła katolickiego (13,2%) i najwyższym autorytetem moralnym (19,1%). Był on postrzegany jako człowiek głębokiej wiary (27,1%), mądrości (21,7%), mocy ducha (12,2%).Głównymi osiągnięciami pontyfikatu były: odbudowa wiary (32,5%), obalenie komunizmu (28,5%) oraz pielgrzymowanie do wielu krajów (26,1%). Do najważniejszych tematów papieskiego nauczania zostały zaliczona problematyka wiary (19,2%), miłości ojczyzny (16,7%), małżeństwa i rodziny (15%).Respondenci deklarują, że są gotowi do pracy nad sobą i zmiany postaw oraz do wprowadzania w życie nauczania papieskiego. Zdają sobie jednak sprawę z czekających ich trudności, dlatego często (49,4%), a nawet codziennie (30%) modlą się do Boga za pośrednictwem św. Jana Pawła II. Ankietowani pamiętają również o modlitwie w intencji dzieci i wnuków (29,2%), o zgodę w ojczyźnie (25,4%) i o zdrowia dla siebie (22,6%).
John Paul II saw the mass media as a real cultural revolution – the first modern Areopagus, where a constant exchange of information, ideas and values takes place. From the perspective of time it is worthwhile to ask whether the Pope realized the postulate of using the modern communication technology as an integral part of the Church’s activity.The author focuses on two characteristic events – the Pope’s prayer at the Western Wall in Jerusalem and his appeal for peace on the eve of the Second Gulf War. The paper shows that John Paul II’s communication potential issued from his personality characterized by the history of his own personal experiences.
PL
Jan Paweł II widział w mass mediach prawdziwą rewolucją kulturową – pierwszy współczesny areopag – na którym nieustannie dokonuje się wymiana informacji, idei i wartości. Z perspektywy czasu warto zadać pytanie, czy papież realizował postulat posługiwania się techniką współczesnej komunikacji jako integralną częścią działalności Kościoła?Autor skupia się na dwóch znamiennych wydarzeniach – modlitwie przy Ścianie Płaczu w Jerozolimie i wołaniu o pokój w przededniu wybuchu II wojny w Zatoce Perskiej. Artykuł pokazuje, że potencjał komunikacyjny Jana Pawła II wypływał z jego osobowości nacechowanej historią własnych, osobistych przeżyć.
Celem artykułu jest pokazanie, w jakich sytuacjach komunikacyjnych znajdował się Jan Paweł II podczas I pielgrzymki do ojczyzny i czym się one charakteryzowały. Problem badawczy zawiera się w pytaniu, czy i jak sytuacja komunikacyjna wpływa na zachowania werbalne i niewerbalne mówcy. Materiałem źródłowym są nagrania wideo z I pielgrzymki do Polski oraz zapisy homilii, rozważań i przemówień. W pierwszym punkcie omówione zostało pojęcie sytuacji komunikacyjnej z uwzględnieniem jej niejednoznaczności, w drugim – czynniki ją kształtujące, a w trzecim jej typy.
EN
The aim of the article is to show in what communication contexts Pope John Paul II was during his first homeland pilgrimage and what was the characteristic of those contexts. The research problem lies in a question, if and how communication context determines verbal and non-verbal behaviours of the speaker. The source materials include the video recordings of the first homeland pilgrimage, records of the homilies, the reflections and the speeches. Three parts of the article cover respectively: the concept of the communication context, considering its ambiguity, the factors determining its form and the types of that context.
In every music age there occurred a certain kind of modernity which brought about the development of musical language. However, modernity as understood these days occurred more or less at the beginning of the 20th century, particularly in painting. It was initiated by the painting movement known as Dadaism. The artists who created this movement often followed nihilism. Dadaism turned into a new movement called surrealism. Its representatives were, among others, Salvador Dali, Giorgio de Chirico, Max Ernst, Marcel Duchamp. This movement was also characterised by artists’ rebellion against the traditional conception of beauty and art. A similar rebellion in music did not follow until the end of the 1950s in the form of avant‑garde tendencies, which brought about the breakdown of the traditional approach to music creation. At that time liturgical music maintained its traditional musical language, which showed results in the form of a bigger disintegration of the church and culture. In his book A song for the Lord Cardinal Joseph Ratzinger raises and analyses these phenomena, which makes the book a splendid title to solve those problems.An excellent lodestar for the authors of not only liturgical music is A letter to artists by saint John Paul II, in which the author raises the sense of artistic work. The letter is also a kind of a bridge between the creator of contemporary art and the church. One may also try applying certain modern composer techniques in liturgy, with particular consideration of the ones that concern concertina and musical scales (e.g. Messiaen scales). However, it should be done very carefully so as not to disturb experiencing liturgy by the faithful.
PL
W każdej muzycznej epoce pojawiał się pewien rodzaj nowoczesności, który powodował rozwój muzycznego języka. Jednak nowoczesność pojmowana współcześnie rozpoczęła się mniej więcej na początku wieku XX w., szczególnie w malarstwie. Zapoczątkował ją kierunek malarski zwany dadaizmem. Artyści, którzy go tworzyli, nierzadko kierowali się nihilizmem. Dadaizm przerodził się w nowy kierunek, zwany surrealizmem. Jego przedstawicielami byli m.in. Salvador Dali, Giorgio de Chirico, Max Ernst, Marcel Duchamp. Kierunek ten cechował się też buntem artystów przeciwko tradycyjnemu pojęciu piękna i sztuki.Podobny bunt w muzyce nastąpił dopiero na przełomie lat pięćdziesiątych i sześćdziesiątych XX w., w postaci tendencji awangardowych, co spowodowało rozpad tradycyjnego podejścia do tworzenia muzyki. Muzyka liturgiczna w tym czasie zachowała swój tradycyjny język muzyczny, a to zaowocowało większym rozdźwiękiem między Kościołem a kulturą. Kardynał Joseph Ratzinger w swojej książce Nowa pieśń dla Pana porusza i analizuje te zjawiska, przez co książka ta jest znakomitą pozycją pomocną w rozwiązywaniu tych problemów.Znakomitym drogowskazem dla twórców nie tylko muzyki liturgicznej jest List do artystów św. Jana Pawła II, w którym autor porusza sens twórczości. List ten jest też pewnym pomostem między twórcą sztuki współczesnej a Kościołem.Można również próbować stosować pewne współczesne techniki kompozytorskie w liturgii, ze szczególnym uwzględnieniem tych, które dotyczą harmonii i skal muzycznych (np. skale Messiaenowskie). Jednakże należy czynić to z rozwagą, aby nie zakłócić przeżywania liturgii przez wiernych.
From the very beginning the Church has been caring for the vocation to sanctity which is perceived as the core of Christian life. Teaching sanctity may have different forms. One of the most essential of them is presenting the example of one’s life. The figures of saints and blesseds are of great help during the process of becoming a mature person. They had a crucial educational function in John Paul II’s teaching as they encouraged to follow the ideal of sanctity. Therefore, the concept of numerous beatifications and canonizations in Pope’s teaching has pedagogical significance. Implementing the rules of the pedagogy of sanctity is the mission of the Church which should be recalled in the context of John Paul II’s canonization.
Media as a space for communication of faith and culture in the teaching of John Paul II. Sketch for the problem. Culture is reality suitable only for man. The means of social communication which to a large extent create culture and pass it, serve the human being and the whole society. They are a kind of a bridge between culture and faith; they broaden and explore religious knowledge, inspire and serve as an evangelization tool. The Pope John Paul II draws attention how important in culture is religious content, which gives a full picture of man as a psychophysical one, unity of soul and body and its calling to love.
PL
Media jako przestrzeń komunikacji wiary i kultury w nauczaniu Jana Pawła II. Szkic do problemu. Kultura jest rzeczywistością właściwą tylko człowiekowi. Środki społecznego przekazu, które w dużej mierze tworzą kulturę i ją przekazują, służą osobie ludzkiej i całemu społeczeństwu. Stanowią swoisty pomost między kulturą a wiarą; poszerzają i zgłębiają wiedzę religijną, inspirują, intrygują i służą jako narzędzie ewangelizacji. Jan Paweł II zwraca uwagę na to, jak ważne w kulturze są treści religijne, które oddają pełny obraz człowieka jako jedności psychofizycznej, jedności duszy i ciała, i jego powołania do miłości.
One of the main themes of the rich magisterium of St. John Paul II is an anthropological theme. The question about man, his nature, his existential ethos and the ultimate vocation he finds in God was the subject of the first, program encyclical Redemptor hominis. However, the genesis of his interest in the topic of man was much earlier and dates back to the beginnings of the intellectual and spiritual formation of Karol Wojtyła, as well as his priestly work. A significant element of this story is the pastoral care of the university students in Krakow. It has become not only a practical field of the experience of every human being, but also an inspiration for the scientific philosophical and theological reflection. Its fruit were two works in which Wojtyła formulates an outline of his integral personalism: Love and responsibility, and Person and act. The analysis of the human subjectivity contained in them will later become the foundation of his teaching on the dignity of the human person, whose deepest foundation is being created in the image and likeness of God, redemption by Christ and man’s vocation to communion with God in eternity. The article presents the main lines of this development starting from the first conferences on the topic of man addressed to students in Krakow to the theology of the body, developed during the Wednesday audiences in the Vatican.
PL
Jednym z głównych wątków bogatego magisterium św. Jana Pawła II jest tematyka antropologiczna. Pytanie o człowieka, o jego naturę, jego egzystencjalny etos i ostateczne powołanie, które odnajduje w Bogu, było tematem pierwszej, programowej encykliki Redemptor hominis. Jednak geneza zainteresowania tematem człowieka była wcześniejsza i sięga początków formacji intelektualnej i duchowej Karola Wojtyły, a także jego pracy kapłańskiej. Znaczącym elementem tej historii jest duszpasterstwo młodzieży akademickiej w Krakowie. Stało się ono nie tylko praktycznym polem doświadczenia człowieka, ale i inspiracją do naukowej refleksji filozoficzno-teologicznej. Jej owocem były dwa dzieła, w których Wojtyła formułuje zarys swojego personalizmu integralnego: Miłość i odpowiedzialność oraz Osoba i czyn. Zawarta w nich analiza podmiotowości człowieka będzie później fundamentem jego nauczania o godności osoby ludzkiej, której najgłębszy fundament znajduje się w stworzeniu człowieka na obraz i podobieństwo Boga, w odkupieniu dokonanemu przez Chrystusa i powołaniu człowieka do wspólnoty miłości z Bogiem w wieczności. Artykuł przedstawia zasadnicze linie tego rozwoju, począwszy od pierwszych konferencji na temat człowieka skierowanych do krakowskich studentów, aż po teologię ciała, rozwijaną w trakcie środowych audiencji w Watykanie.
Among the Council’s documents, the Pastoral Constitution on the Church in the Modern World speaks several times of women. It reminds us about the equality of women and men as individuals, also in marriage. It calls us to overcome social and cultural discrimination and emphasizes the legitimacy to demand legal and factual equality of women with men. It declares that the woman should have the right to choose a state of life, access to equal education and upbringing. It was stressed that trafficking in women is a shameful practice, which offends their dignity. It was also noted that women already work in almost all fields of social life, so it is only right that they are able to participate in the work according to their abilities. John Paul II from the beginning of his pontificate prepared the faithful to get to know that „feminine genius”. An important trend in the teaching of the Pope about the woman is a reflection on love. The genius of the woman is also expressed in the fact that the man gets to knows himself, discovers who he is and who he ought to be, only with the woman. This is done when they become engaged, but also in marriage.
This article is an attempt to analyze the authority of John Paul II, as seen from the perspective of young people. The basic condition for the authority is to live in the truth. Be an authority – to be recognized as an authority. The authority is above all value for others, and this is the essence of the moral authority: to be for other in goodness and truth. In this perspective, the good and truth we see the authority of John Paul II, the authority of the pilgrim, who became a witness for the people of God’s love, and this love of God attracted multitudes of young people during World Youth Day.
Najważniejszym, wstępnym warunkiem, przeprowadzenia demokratycznych wyborów jest wolność polityczna w państwie. Nikt i nic, nacisk władzy politycznej, terror ani oszustwo, nie może wpływać na wyniki wyborów lub z góry je określać. Istotnymi elementami polityki wolnościowej państwa jest decentralizacja i samorząd. Obywatelom, grupom isąsiedzkim wspólnotom należy pozostawić możliwość własnych incjatyw i odpowiedzialność, także w zakresie współdecydownia kto i jak pełnić będzie najwyższe funkcje państwowe. Dojrzałe koncepcje demokracji, w tym tzw. „personalizmu wspólnotowego”, mogą być interesujące dla społeczeństw niezależnie od kultury duchowej i tradycji. Prawdziwa wolnośc człowieka polega jednak na tym, że decyzje człowieka zapadają w jego centrum osobowym, w „ja” osobowym, którte też realizuje te decyzje. Wolność nie jest też brakiem zdeterminowania , niezależnością, lecz swoistym zdeterminowaniem – przez siebie samego, a więc rodzajem samozależności, autodeterminizmem. Wolność więc ma dwa wymiary, wyrażające się w: zdolności do podejmowania „własnych” decyzji, oraz w mocy do realizowania tego, co sama postanowiła. Demokracja nie może zastąpić wolności jednostki, wyręczyć ją w jej decyzjach w odpowiedzialności za działania, które podejmuje, także w jej imieniu.
EN
The most important precondition of holding of democratic elections is political freedom in the country. No one and nothing, the emphasis of political power, terror or fraud, cannot affect the outcome of elections or define them from top. Important elements of the libertarian policy of the state are decentralization and local government. Citizens, groups and neighboring communities should be allowed to own initiatives and responsible – also in terms of making decisions who and how will perform the highest state functions. Sophisticated concepts of democracy, including the so‑called “community personalism”, may be of interest for societies regardless of spiritual culture and tradition. But true human freedom lies in the fact, that human decisions are passed in the personal center, the personal “I” who also pursues these decisions. Freedom is not a lack of determination, independence but a kind of determination – by himself, so a kind of self‑depending, self‑determinism. Therefore freedom has two dimensions, expressed in capacity to take “own” decisions and the power to realize what was decided. Democracy cannot replace freedom of the individual, relieve it in its decisions in the responsibility for the action it takes, also on its behalf.
While Pius XII was almost existentially bound up with European thought and with the defence against anti-Christian ideologies, his two successors initiated a tentative of opening of the “Western European citadel” towards a dialogue with the outer world. John Paul II relaunched a new evangelisation instead of compromises with secularism and Marxism, but maintained a fundamental European optimism, whereas Benedict XVI did not hesitate to admit that the European culture, transformed into a laicist utopia which substitutes God by the obstinate self-will of man, could disappear, too.
PL
Podczas gdy Pius XII był prawie egzystencjalnie związany z ideą europejską i obroną przed antychrześcijańskimi ideologiami, jego dwóch następców próbowało otworzyć „zachodnioeuropejską cytadelę” dialogu ze światem zewnętrznym. Jan Paweł II, zamiast iść na kompromis w sprawie sekularyzmu i marksizmu, zapoczątkował nową ewangelizację, ale zachował fundamentalny europejski optymizm. Benedykt XVI, wręcz przeciwnie, nie wahał się przyznać, że nawet kultura europejska, przekształcona w laicystyczną utopię, która zastępuje Boga wolą człowieka, może zaniknąć.
John Paul II devoted a lot of attention to Man as a person in his teaching. He indicated that it is the false anthropology which is a problem of the contemporary civilization. John Paul II reminded us that Man needs to prepare for life in the family, nation and Church, which places high requirements for families, teachers, educators and priests. At the same time, Man remains a social being, does not exist only for him/herself but rather establishes groups, communities, societies. From this perspective, the proper development of Man demands cooperation of different entities and educational environments.
PL
Jan Paweł II w swoim nauczaniu poświęcił wiele miejsca człowiekowi jako osobie. Wskazywał, iż właśnie błędna antropologia jest jednym z problemów współczesnej cywilizacji. Jan Paweł II przypominał, iż człowiek potrzebuje przygotowania do życia w rodzinie, narodzie i Kościele, co stawia wysokie wymagania rodzicom, nauczycielom, wychowawcom, duszpasterzom. Jednocześnie człowiek pozostaje osobą społeczną, nie istnieje tylko dla siebie, ale tworzy grupy, wspólnoty, społeczności. Z tej perspektywy prawidłowy rozwój człowieka domaga się współpracy różnych podmiotów i środowisk wychowawczych.
JavaScript is turned off in your web browser. Turn it on to take full advantage of this site, then refresh the page.