Sport nierzadko bywa wykorzystywany jako nieoficjalne narzędzie dyplomacji i/lub aktywizacji obywatelskiej – zwłaszcza w zwyczajowo napiętych relacjach między demokracjami a reżimami autorytarnymi, jak miało to miejsce w omawianym przypadku USA i Islamskiej Republiki Iranu. W artykule zasadnicze miejsce zajmuje analiza tego, w jaki sposób pod koniec lat dziewięćdziesiątych zapasy i piłka nożna – dyscypliny popularne w obu państwach – umożliwiły wyjście z obopólnej izolacji trwającej nieprzerwanie od 1979 r.Sport is oftentimes used as an unofficial instrument of diplomacy and/or civic activism – especially in usually tense relations between democracies and authoritarian regimes – as was the case concerning the USA and the Islamic Republic of Iran. The main focus of this article is to analyze the way in which wrestling and football – sport disciplines that are popular in both these countries – made it possible to get out of mutual isolation lasting uninterruptedly since 1979.
JavaScript is turned off in your web browser. Turn it on to take full advantage of this site, then refresh the page.