Celem niniejszego artykułu jest próba oceny dotychczasowych planów w zakresie utworzenia nowego budżetu dla państw strefy euro. Wnioski zostały wy-ciągnięte na podstawie dotychczasowych rozwiązań w sprawie budżetu Unii Europejskiej oraz wyników negocjacji dotyczących wieloletnich ram finansowych na lata 2014–2020, które choć były związane ze wszystkimi państwami Unii Europejskiej, to jednak stanowiły odzwierciedlenie różnych stanowisk w zakresie wielkości budżetu, kierunków wydatkowania środków i źródeł finansowania. Rozważania zostały przeprowadzone na podstawie dokumentów przewodniczącego Rady Europejskiej i Komisji Europejskiej oraz konkluzji całej Rady Europejskiej traktujących o przyszłości Unii Gospodarczej i Walutowej.
Podstawą do podjęcia tematu obejmującego problematykę zmienności wieloletniego budżetu unijnego jest zbliżająca się nowa perspektywa finansowa, w której spodziewać się należy istotnych przeobrażeń. Artykuł stanowi próbę porównania zmian zachodzących w kolejnych wieloletnich budżetach Unii Europejskiej po roku 2000. Celem artykułu jest ukazanie zmian budżetowych, jakie miały miejsce w trzech perspektywach finansowych (tj. w latach 2000-2006, 2007-2013 i 2014-2020), ich interpretacja i ocena oraz przyjrzenie się planowanym modyfikacjom konstrukcji budżetu przewidywanym w latach 2021-2027. Realizacja celu wymagała dokonania przeglądu i analizy poszczególnych działów w przekroju trzech ostatnich budżetów wieloletnich, ukazania i interpretacji wielkości wydatków oraz przybliżenia założeń, na których z dużą dozą prawdopodobieństwa oparte będą nowe Wieloletnie Ramy Finansowe.
W artykule wskazuje się, że znaczną rolę w poprawnym funkcjonowaniu gospodarki odgrywa koordynacja polityki gospodarczej. W ramach Unii Europejskiej został stworzony w 2000 roku plan rozwoju gospodarczego zwany Strategią Lizbońską. Plan ten był ambitny, zawarto w nim wiele założeń, których wypełnienie, miało zapewnić Europie największą konkurencyjność na arenie międzynarodowej.W2005 roku ze względu na niskie wyniki strategia została nowelizowana, jednakże nie osiągnęła zamierzonych celów. Konsekwencją były zbyt wysokie ambicje niedostosowane do zmieniających się warunków ekonomicznych na świecie. W 2010 roku Strategia Lizbońska została zastąpiona strategią „Europa 2020”, która może jest mniej ambitnym planem, jednakże jej założenia są bardziej realne do zrealizowania. Celem „Europy 2020” jest przede wszystkim szybkie wyjście z kryzysu i zapobieżenie podobnemu w przyszłości oraz zrównoważony wzrost gospodarczy następujący w bardziej ekologiczny sposób.
Unijna polityka spójności stanowiła w ostatnim dziesięcioleciu siłę napędową zmian, wyraźnie wpływając na osiąganie unijnych celów dotyczących konwergencji oraz wzrostu gospodarczego i rozwoju. Obecnie komplementarność między funduszami objętymi WRS należy zaplanować na poziomie polityki i wdrożyć w praktyce za pośrednictwem szczególnych rozwiązań, uwzględniając w stosownych przypadkach zintegrowane inwestycje terytorialne. Głównym celem artykułu jest przedstawienie ważniejszych kwestii związanych z programowaniem polityki spójności w Polsce, w szczególności w kontekście polityki miejskiej.
Stan finansów Unii Europejskiej stanowi od wielu lat przedmiot ożywionej debaty publicznej. Dotyczy to kilku elementów, z których obecnie za najważniejsze należy uznać: kryzys finansowy, sytuację w strefie euro, kryzys migracyjny, a w ostatnim czasie wyzwania, przed jakimi stanie Unia Europejska w sytuacji opuszczenia jej przez Wielką Brytanię. Wszystkie wymienione elementy to jedynie część aktualnych problemów mogących zadecydować o przyszłości Zjednoczonej Europy – Europy, której proces jednoczenia, mimo niewątpliwych błędów popełnionych po drodze, uznać można za zakończony sukcesem. Wydaje się wszakże, iż w pewnym momencie ideologia jednoczenia przysłoniła istotę budowania efektywnych struktur europejskich. Zaczęły bowiem dominować interesy indywidualne poszczególnych państw, a wartości przyświecające ojcom założycielom Unii Europejskiej zostały zmarginalizowane. Dowodem na to jest sytuacja budżetu ogólnego Unii Europejskiej, który w swej istocie stanowić miał instrument realizacji idei i wartości unijnych. Niestety, poprzez wprowadzanie kolejnych wyjątków od zasad nim rządzących, wyrażających się między innymi w uprzywilejowaniu poszczególnych państw, doprowadzono do tego, że w dyskusji na jego temat zaczęła dominować retoryka zamykająca się w zdaniu: „kto dał więcej, a kto mniej”. W związku z tym zatracono sens realizacji zasady solidarności, tj. faktycznego wyrównywania szans pomiędzy państwami czy też regionami, a także wartości dodanej tworzonej przez poszczególne wydatki budżetowe. Należy stwierdzić, że wzrost nastrojów antyeuropejskich w połączeniu z powolnym odchodzeniem od fundamentalnych wartości, na których historycznie budowana była Europa, godzi w kształtowanie tożsamości europejskiej. Nie wszystko jednak stracone. Konieczne jest wprowadzenie zmian, które przywrócą Europie jej europejskość i pozwolą utrzymać pozycję we współczesnym świecie. Z całą pewnością jednym z instrumentów prowadzących do tego celu powinien być budżet ogólny Unii Europejskiej, którego struktura oraz mechanizmy funkcjonowania, podobnie jak instytucje unijne, muszą być wszakże poddane reformie.
Wieloletnie Ramy Finansowe przekładają priorytety polityki Unii Europejskiej na kategorie finansowe, a ich implementacja staje się odzwierciedleniem wizji integracji, jaka ma być realizowana w kolejnych latach. Proces negocjacji ram angażuje szereg podmiotów reprezentujących zróżnicowane interesy czy rozmaite perspektywy. Dodatkowo, proces ten jest warunkowany klimatem politycznym i gospodarczym. Negocjacje Wieloletnich Ram Finansowych na lata 2014-2020 odbywają się w wyjątkowych okolicznościach – w tle stale utrzymującej się, słabej kondycji gospodarczej państw dotkniętych skutkami kryzysu finansowego. Implikuje to naturalne pytanie o wpływ kryzysu gospodarczego na przebieg negocjacji oraz rozważania, na ile kształt przyjętych propozycji uwzględnia interesy poszczególnych państw członkowskich Unii Europejskiej, w tym Polski.
EN
The Multiannual Financial Frameworks translate the policy priorities of the EU into financial categories. Their implementation becomes a reflection of the vision of integration to be pursued in the coming years. The negotiation process involves a number of entities representing different interests and/or perspectives. In addition, the process is conditioned by the political and economic climate. Negotiations on the Multiannual Financial Framework 2014-2020 are held in exceptional circumstances – against the background of a persistently poor economic situation of the countries affected by the financial crisis. This raises the obvious questions as to what impact the economic crisis has on the negotiations and how the shape of the adopted proposals takes into account the interests of individual EU Member States, including Poland.
The negotiations in the Council of the European Union and the draft budget for 2014–2020 approved by all of the Member States have shown a significant impact of the negative effects of the crisis and instability in the euro area on the next Multiannual Financial Framework of the European Union. Therefore, in the context of the current political situation in Europe and because of the stated factors, the aim of this article is to conduct an in-depth analysis of the above-mentioned negotiations, to attempt to assess the approved budget, as well as to present the conclusions of these inquiries. The main stages of the development of the Multiannual Financial Framework for 2014–2020 negotiations constitute the basis of the considerations, with a special focus on the two tracks of determining the draft budget in the Council of the European Union. The author also analysed the positions of the Community actors involved in the negotiations: the European Commission, the Presidency of the Council of the EU, the Member States, and the European Parliament. Finally, an attempt to assess the approved project was made. The choice of analysed issues has been made on the premise of significance, while an attempt of evaluation was based on the criteria of legitimacy and efficiency. Przebieg negocjacji w ramach Rady Unii Europejskiej oraz zatwierdzony przez ogół państw członkowskich projekt budżetu unijnego na lata 2014–2020 ukazują znaczący wpływ negatywnych skutków kryzysu oraz braku stabilności strefy euro na kolejne wieloletnie ramy finansowe UE. Obecny kontekst sytuacji politycznej w Europie, jak również wspomniane wyżej czynniki skłaniają do przeprowadzenia: wnikliwej analizy przytoczonych pertraktacji, próby oceny zatwierdzonego budżetu, a także przedstawienia uzyskanych w dociekaniach wniosków. Podstawę rozważań stanowią główne etapy rozwoju rozmów budżetowych, ze szczególnym skupieniem uwagi na dwóch ścieżkach negocjacyjnych w ramach Rady Unii Europejskiej. Analizie poddano także stanowiska poszczególnych stron, tj. Komisji Europejskiej, prezydencji Rady, państw członkowskich oraz Parlamentu Europejskiego, by ostatecznie podjąć się próby oceny zatwierdzonego projektu. Wybór zagadnień dokonany został w oparciu o przesłankę istotności, podczas gdy wspomniana ewaluacja zrealizowana została na podstawie kryterium zasadności i efektywności.
Polish accession to the European Union allowed Polish municipalities to use co-financing of development projects of local infrastructure, environmental protection and improvement of competitiveness of municipalities. The process of transition is sometimes referred to as bridging the development gaps between countries of “old fifteen” and the new member countries. The desire of municipalities to maximize the use of EU funds led to a rapid increase in the debt level of municipalities and changes in levels of risk of long-term liabilities of municipalities. The aim of this article is to empirically confirm thesis that the change in the long-term financial liabilities associated with the prospect of the European Union budget for 2007-2013 is causing a variation of the operating risks of these liabilities. A tool used to verify this hypothesis is the risk model, which is a random vector with components identified with control variables of management process in the handling of long-term financial liabilities. The design of the components of this vector is based on the basic characteristics of the probability distribution of the vector as the expected value and the variance and their ideal and anti-ideal levels.
The aim of the paper is to critically analyse the main elements proposed in the EU’s Multiannual Financial Framework (MFF) for 2021–2027 presented by the European Commission in May 2018 and the ways to solve the problem of the Brexit gap. The assessment of the effects of budgetary changes is focused on Poland. In order to achieve the research goals, we conduct a critical analysis of EU documents and a review of the literature. Britain’s exit from the EU may speed up the reform of EU budget revenue. The Brexit gap is so large that EU Member States, despite a general dislike of taxes at the EU level, may accept some of the EU proposals in order to bridge that gap. An increase in GNI-based contributions to the EU budget is also a very possible scenario. On the expenditure side of the budget, the new MFF provides for cuts in spending on agricultural and cohesion policies. As a very large beneficiary of such support at present, Poland will lose relatively the most. The compromise on funding the Brexit gap will significantly affect the EU’s ability to finance its priority expenditure after 2021 and thus the possibility to cope with present and future integration challenges.
PL
Celem artykułu jest krytyczna analiza głównych elementów propozycji Wieloletnich ram finansowych (WRF) Unii Europejskiej na lata 2021–2027 przedstawionych przez Komisję Europejską w maju 2018 r., w tym dotyczących sposobów zaradzenia luce brexitowej. Ocena możliwych skutków zmian w budżecie UE uwzględnia głównie perspektywę Polski. Dla osiągnięcia celów badawczych zastosowano metodę analizy dokumentów unijnych i przeglądu literatury przedmiotu. Wyjście Wielkiej Brytanii z UE może przyspieszyć reformę dochodów unijnego budżetu. Luka brexitowa jest tak duża, że państwa UE, mimo generalnej niechęci wobec podatków na poziomie UE, mogą zaakceptować niektóre ich propozycje w celu pokrycia tego niedoboru. Najprawdopodobniej nastąpi też pewne zwiększenie wpłat z tytułu DNB. Po stronie wydatków projekt nowych WRF przewiduje cięcia środków przeznaczonych na politykę rolną i spójności. Polska, będąca obecnie dużym beneficjentem środków na takie działania, straci na tym stosunkowo najwięcej. Kompromis w sprawie pokrycia luki brexitowej będzie miał istotny wpływ na zdolność sfinansowania po 2021 r. priorytetowych wydatków UE, a tym samym na możliwość sprostania obecnym i przyszłym wyzwaniom integracyjnym.
The article presents the problems of the politics of cohesion of the European Union in 2014–2020. The special attention was given to the determinants of this politics for Poland. The author tried to present the state of preparations to the new period 2014–2020 of the programming and related to this problems.
Przebieg negocjacji w ramach Rady Unii Europejskiej oraz zatwierdzony przez ogół państw członkowskich projekt budżetu unijnego na lata 2014–2020 ukazują znaczący wpływ negatywnych skutków kryzysu oraz braku stabilności strefy euro na kolejne wieloletnie ramy finansowe UE. Obecny kontekst sytuacji politycznej w Europie, jak również wspomniane wyżej czynniki skłaniają do przeprowadzenia: wnikliwej analizy przytoczonych pertraktacji, próby oceny zatwierdzonego budżetu, a także przedstawienia uzyskanych w dociekaniach wniosków. Podstawę rozważań stanowią główne etapy rozwoju rozmów budżetowych, ze szczególnym skupieniem uwagi na dwóch ścieżkach negocjacyjnych w ramach Rady Unii Europejskiej. Analizie poddano także stanowiska poszczególnych stron, tj. Komisji Europejskiej, prezydencji Rady, państw członkowskich oraz Parlamentu Europejskiego, by ostatecznie podjąć się próby oceny zatwierdzonego projektu. Wybór zagadnień dokonany został w oparciu o przesłankę istotności, podczas gdy wspomniana ewaluacja zrealizowana została na podstawie kryterium zasadności i efektywności.
EN
The negotiations in the Council of the European Union and the draft budget for 2014–2020 approved by all of the Member States have shown a significant impact of the negative effects of the crisis and instability in the euro area on the next Multiannual Financial Framework of the European Union. Therefore, in the context of the current political situation in Europe and because of the stated factors, the aim of this article is to conduct an in-depth analysis of the above-mentioned negotiations, to attempt to assess the approved budget, as well as to present the conclusions of these inquiries. The main stages of the development of the Multiannual Financial Framework for 2014–2020 negotiations constitute the basis of the considerations, with a special focus on the two tracks of determining the draft budget in the Council of the European Union. The author also analysed the positions of the Community actors involved in the negotiotions: the European Commission, the Presidency of the Council of the EU, the Member States, and the European Parliament. Finally, an attempt to assess the approved project was made. The choice of analysed issues has been made on the premise of significance, while an attempt of evaluation was based on the criteria of legitimacy and efficiency.
Na przełomie lat 2019–2020 gospodarka światowa doświadczyła spowolnienia, będącego efektem pandemii COVID-19. Negatywne reperkusje podjętych działań, związane m.in. ze spowolnieniem aktywności gospodarczej, doświadczyły wszystkie państwa członkowskie Unii Europejskiej (UE). Celem artykułu jest przedstawienie skutków pandemii dla gospodarki UE oraz identyfikacja wybranych działań podjętych przez UE i wdrażanych instrumentów na rzecz przeciwdziałania implikacjom COVID-19 w roku 2020 oraz zaplanowanych na lata 2021–2027. Autorki starają się odpowiedzieć na pytania: (1) Czy podjęte przez Komisję Europejską (KE) działania oraz tymczasowe środki pomocy państwa będą oddziaływać pozytywnie na ograniczenie negatywnych implikacji kryzysu gospodarczego i społecznego wywołanego pandemią? (2) Czy zaproponowane instrumenty i źródła ich finansowania przygotowane w celu zapewnienia odbudowy gospodarki UE są wystarczające? W artykule stawiana jest hipoteza, że planowane instrumenty finansowe, wdrażane na poziomie UE, powinny do pewnego stopnia ograniczyć negatywne implikacje pandemii, jednakże konieczne jest prowadzenie ścisłej współpracy państw członkowskich i instytucji europejskich w zakresie koordynacji podejmowanych działań i realizowanych instrumentów, warunkującej większą ich skuteczność. W artykule wykorzystano metodę opisową, normatywną i diachroniczną. Analiza wprowadzonych działań zaradczych na poziomie UE oraz na poziomie państwa członkowskiego (Polski) prowadzi do sformułowania wniosku, że mimo wprowadzonych przez KE działań zapobiegawczych kryzysowi gospodarczemu, ciężar przeciwdziałania skutkom epidemii spoczywa głównie na państwach, których rządy wprowadziły pakiety antykryzysowe.
EN
At the turn of 2019 and 2020 the world economy experienced a slowdown resulting from the COVID-19 pandemic. Negative repercussions of the measures taken, related to the slowdown in economic activity, have been experienced by all EU Member States. The article aims to present the influence of the pandemic on the EU economy and to identify the selected EU measures and instruments implemented to counteract the implications of COVID-19 in 2020 and 2021–2027. The authors attempt to answer the following questions: (1) Will the actions taken by the European Commission and temporary state aid measures positively impact reducing the negative implications of the economic and social crisis caused by the pandemic? (2) Are the proposed instruments and their financing sources ensuring the recovery of the EU economy sufficient? The article puts forward a hypothesis that the prepared financial instruments implemented at the EU level should reduce the negative implications of the pandemic to some extent; however, close cooperation between the Member States and European institutions in terms of coordination of the implemented measures and instruments is necessary to render them more effectively. The authors utilise the descriptive, normative and diachronic methods. The analysis of the implemented remedial actions at the EU level and at the level of a Member State (Poland) leads to the conclusion that despite the economic crisis prevention measures introduced by the European Commission, the burden of counteracting the consequences of the epidemic rests mainly with the countries whose governments have introduced anti-crisis packages. Na przełomie lat 2019–2020 gospodarka światowa doświadczyła spowolnienia, będącego efektem pandemii COVID-19. Negatywne reperkusje podjętych działań, związane m.in. ze spowolnieniem aktywności gospodarczej, doświadczyły wszystkie państwa członkowskie Unii Europejskiej (UE). Celem artykułu jest przedstawienie skutków pandemii dla gospodarki UE oraz identyfikacja wybranych działań podjętych przez UE i wdrażanych instrumentów na rzecz przeciwdziałania implikacjom COVID-19 w roku 2020 oraz zaplanowanych na lata 2021–2027. Autorki starają się odpowiedzieć na pytania: (1) Czy podjęte przez Komisję Europejską (KE) działania oraz tymczasowe środki pomocy państwa będą oddziaływać pozytywnie na ograniczenie negatywnych implikacji kryzysu gospodarczego i społecznego wywołanego pandemią? (2) Czy zaproponowane instrumenty i źródła ich finansowania przygotowane w celu zapewnienia odbudowy gospodarki UE są wystarczające? W artykule stawiana jest hipoteza, że planowane instrumenty finansowe, wdrażane na poziomie UE, powinny do pewnego stopnia ograniczyć negatywne implikacje pandemii, jednakże konieczne jest prowadzenie ścisłej współpracy państw członkowskich i instytucji europejskich w zakresie koordynacji podejmowanych działań i realizowanych instrumentów, warunkującej większą ich skuteczność. W artykule wykorzystano metodę opisową, normatywną i diachroniczną. Analiza wprowadzonych działań zaradczych na poziomie UE oraz na poziomie państwa członkowskiego (Polski) prowadzi do sformułowania wniosku, że mimo wprowadzonych przez KE działań zapobiegawczych kryzysowi gospodarczemu, ciężar przeciwdziałania skutkom epidemii spoczywa głównie na państwach, których rządy wprowadziły pakiety antykryzysowe.
Na przełomie lat 2019–2020 gospodarka światowa doświadczyła spowolnienia, będącego efektem pandemii COVID-19. Negatywne reperkusje podjętych działań, związane m.in. ze spowolnieniem aktywności gospodarczej, doświadczyły wszystkie państwa członkowskie Unii Europejskiej (UE). Celem artykułu jest przedstawienie skutków pandemii dla gospodarki UE oraz identyfikacja wybranych działań podjętych przez UE i wdrażanych instrumentów na rzecz przeciwdziałania implikacjom COVID-19 w roku 2020 oraz zaplanowanych na lata 2021–2027. Autorki starają się odpowiedzieć na pytania: (1) Czy podjęte przez Komisję Europejską (KE) działania oraz tymczasowe środki pomocy państwa będą oddziaływać pozytywnie na ograniczenie negatywnych implikacji kryzysu gospodarczego i społecznego wywołanego pandemią? (2) Czy zaproponowane instrumenty i źródła ich finansowania przygotowane w celu zapewnienia odbudowy gospodarki UE są wystarczające? W artykule stawiana jest hipoteza, że planowane instrumenty finansowe, wdrażane na poziomie UE, powinny do pewnego stopnia ograniczyć negatywne implikacje pandemii, jednakże konieczne jest prowadzenie ścisłej współpracy państw członkowskich i instytucji europejskich w zakresie koordynacji podejmowanych działań i realizowanych instrumentów, warunkującej większą ich skuteczność. W artykule wykorzystano metodę opisową, normatywną i diachroniczną. Analiza wprowadzonych działań zaradczych na poziomie UE oraz na poziomie państwa członkowskiego (Polski) prowadzi do sformułowania wniosku, że mimo wprowadzonych przez KE działań zapobiegawczych kryzysowi gospodarczemu, ciężar przeciwdziałania skutkom epidemii spoczywa głównie na państwach, których rządy wprowadziły pakiety antykryzysowe.
EN
At the turn of 2019 and 2020 the world economy experienced a slowdown resulting from the COVID-19 pandemic. Negative repercussions of the measures taken, related to the slowdown in economic activity, have been experienced by all EU Member States. The article aims to present the influence of the pandemic on the EU economy and to identify the selected EU measures and instruments implemented to counteract the implications of COVID-19 in 2020 and 2021–2027. The authors attempt to answer the following questions: (1) Will the actions taken by the European Commission and temporary state aid measures positively impact reducing the negative implications of the economic and social crisis caused by the pandemic? (2) Are the proposed instruments and their financing sources ensuring the recovery of the EU economy sufficient? The article puts forward a hypothesis that the prepared financial instruments implemented at the EU level should reduce the negative implications of the pandemic to some extent; however, close cooperation between the Member States and European institutions in terms of coordination of the implemented measures and instruments is necessary to render them more effectively. The authors utilise the descriptive, normative and diachronic methods. The analysis of the implemented remedial actions at the EU level and at the level of a Member State (Poland) leads to the conclusion that despite the economic crisis prevention measures introduced by the European Commission, the burden of counteracting the consequences of the epidemic rests mainly with the countries whose governments have introduced anti-crisis packages.
JavaScript is turned off in your web browser. Turn it on to take full advantage of this site, then refresh the page.