The official reception of the conciliar legislation in medieval Poland was greatly influenced by the papal legates, ambassadors endowed with papal authority, who brought conciliar canons to the country ruled at the time by the Piasts and made them public at councils convened with the participation of papal legates, closely monitored the observance of Canon Law and its scope expansion, concurred statutes of Polish provincial and diocesan councils, approved or rejected nominations of bishops, etc. They also acted as intermediaries in personal interventions of popes in their involvement in the functioning of the Church in Poland. Their duties also included inspections in dioceses. Visits of papal legates in Poland were relatively frequent and their main goal was to enforce and implement ecclesiastical reforms in the country. In some instances, a strict relationship between a stay of a papal representative in Poland and the process of the creation and spread of schools is clearly observable. The article examines source accounts concerning the visits of papal legates in Poland, as well as analyses the available statues of legate councils in terms of the provisions included in them regarding education of representatives of the clergy and laymen alike.
Sexual crimes of clergy against minors constitute the most painful wound in the life of the Church today. This causes both enormous harm to children and young people and obscures the proclamation of the Gospel causing distrust not only towards all clergy, but also towards the Church’s mission in the world. For this reason, this causes should be fought with remarkable determination. To achieve this goal, legislation is needed, not only for efficient punishment of persons committing crimes against minors, but also for the protection of as many people as possible. The ecclesiastical legislator, both universal and particular, is aware of this, and since the entry into force of the Code of Canon Law, he regularly updates the norms, increasing the age of protection, equating the helpless with minors and extending the catalog of crimes with various external acts against the VI commandment of the Decalogue. The last legal act issued on this matter is the Apostolic Constitution of Pope Francis Vos estis lux mundi, which also penalizes the omissions or actions of church superiors in order to stop or obstruct proceedings against a clergyman or religious in connection with crimes contra sextum.
DE
Die von Geistlichen an Minderjährigen begangenen Sexualverbrechen sind die schmerzlichste Wunde im Leben der Kirche heute. Sie bringen großen Schaden für Kinder und Jugendliche mit sich und verdunkeln die Verkündigung des Evangeliums, wodurch Misstrauen nicht nur gegenüber allen Klerikern, sondern auch gegenüber der Sendung der Kirche in der Welt entsteht. Aus diesem Grund sollten sie mit bemerkenswerter Entschlossenheit bekämpft werden. Um dieses Ziel zu erreichen, braucht es Gesetze, nicht nur zur effizienten Bestrafung von Minderjährigen, sondern auch zum Schutz möglichst vieler Menschen. Der kirchliche Gesetzgeber, universal und partikular, ist sich dessen bewusst und aktualisiert seit Inkrafttreten des Codex des Kirchenrechts regelmäßig die Normen, erhöht das Schutzalter, setzt die Hilflosen mit Minderjährigen gleich und erweitert den Verbrechenskatalog durch verschiedene äußere Handlungen gegen das VI. Gebot des Dekalogs. Der letzte Rechtsakt zu diesem Thema ist die Apostolische Verfassung von Papst Franziskus Vos estis lux mundi, die auch das Unterlassen von kirchlichen Oberen zur Verhinderung oder Behinderung eines Verfahrens gegen einen Geistlichen oder Ordensmann im Zusammenhang mit Straftaten gegen den Geschlechtsverkehr bestraft.
PL
Przestępstwa seksualne duchownych wobec osób małoletnich stanowią dzisiaj najbardziej bolesną ranę w życiu Kościoła. Niosą ze sobą zarówno wielką krzywdę wyrządzoną dzieciom i młodzieży, jak i przysłaniają głoszenie Ewangelii, powodując nieufność nie tylko wobec wszystkich duchownych, ale także wobec misji Kościoła w świecie. Z tej racji powinny być zwalczane z niezwykłą stanowczością. Do zrealizowania tego celu potrzebne jest prawodawstwo, nie tylko pozwalające na sprawne ukaranie osób dopuszczających się czynów przestępczych wobec małoletnich, ale również obejmujące ochroną jak największą liczbę osób. Zdaje sobie z tego sprawę prawodawca kościelny, zarówno powszechny, jak i partykularny, i od czasu wejścia w życie Kodeksu Prawa Kanonicznego regularnie dokonuje nowelizacji norm podnosząc wiek ochrony, zrównując z osobami małoletnimi osoby bezradne oraz rozszerzając katalog przestępstw o różne czyny zewnętrzne przeciwko VI przykazaniu Dekalogu. Ostatnim wydanym aktem prawnym dotyczącym tej materii jest konstytucja apostolska papieża Franciszka Vos estis lux mundi, która penalizuje również zaniechanie, przez przełożonych kościelnych, działań w celu niedopuszczenia lub utrudnienia postępowań prowadzonych przeciwko duchownemu lub zakonnikowi w związku z przestępstwami contra sextum.
Zachowania magiczne były od niepamiętnych czasów elementem kultury. Świadectwa w postaci amuletów, różnych narzędzi czy zaklęć systematycznie są odkrywane. Magia przenikając w świat religii, stawała się jej elementem, z czasem aż do tego stopnia, że w zależności od okresu historycznego, nie sposób odróżnić jednej od drugiej. W niniejszym artykule zostały poddanie analizie, z perspektywy ustawodawstwa kościelnego, praktyki magiczne szkodzące zdrowiu i życiu. Oczywiście przepisy prawne mają na celu eliminację błędów i zagrożeń przez co przedstawiają obraz jednostronny nie oddający wszystkich aspektów życia. Niewątpliwie jednak odnoszą się do zagrożeń realnych i przez to poszerzają wiedzę o epoce. W przedstawionym tekście wzięto pod uwagę takie praktyki magiczne, które celowo i umyślnie miały szkodzić konkretnym osobom.
JavaScript is turned off in your web browser. Turn it on to take full advantage of this site, then refresh the page.