Collective Memory and Colloquial Aesthetic Experience. Remarks on the Functions of Digitalized Paintings in Second Life The article addresses the representation of art in Second Life. There is an interesting dichotomy between collective memory and colloquial aesthetic experience in virtual reality. The article consists of two main parts: the first pertains to decontextualisation as a paradigm in art; the second refers to the features of daily aesthetic experience. The main hypothesis of this paper is: digitalized images of paintings reveal changes in thinking about art in a world dominated by new media (and thus also by Second Life). This hypothesis confi rms the presumption that collective memory nowadays is dominated by colloquial thinking about art, aesthetic and beauty.
Introduction. The article is based on the concept of parenting myths by Janusz Trempała (2010) and concerns two of them – that the child is the most important in the world, so it should be given the best and that the parent is responsible for ensuring a happy childhood for the child. Aim. The aim of the research was to determine the degree of intensity of maternal beliefs and declared behaviours that result from being guided by parenting myths, as well as to identify socio-demographic variables that are important for beliefs and behaviours. Materials and methods. The author’s own Questionnaire of Selected Parental Myths was used. 1217 mothers (aged 18–55; M = 33; SD = 6) of at least one child aged 1–10 participated in the voluntary, anonymous study. Results. The participating women were moderately guided by educational myths in their beliefs and declared behaviours. Socio-demographic variables had a marginal impact on the results. Conclusion. The popularity of parental myths was related to the specificity of colloquial thinking. The results of the study are discussed in the context of analogous ways of thinking about children of mothers in China, and also the consequences of the decline in fertility in Poland and the increase in the number of one-child families.
PL
Wprowadzenie. Artykuł bazuje na koncepcji mitów wychowawczych autorstwa Janusza Trempały (2010) i dotyczy dwóch z nich – o tym, że dziecko jest najważniejsze na świecie, więc należy mu dać wszystko to, co najlepsze, oraz o tym, że rodzic jest odpowiedzialny za zapewnienie dziecku szczęśliwego dzieciństwa. Cel. Celem badań było określenie stopnia natężenia matczynych przekonań i deklarowanych zachowań, które wynikają z kierowania się mitami wychowawczymi, a także określenie zmiennych socjodemograficznych, mających znaczenie dla przekonań i zachowań. Materiały i metody. Zastosowano autorski Kwestionariusz Wybranych Mitów Rodzicielskich. W dobrowolnych, anonimowych badaniach wzięło udział 1217 matek (18-55 lat; M = 33; SD = 6) przynajmniej jednego dziecka w wieku 1-10 lat. Wyniki. Badane kobiety w umiarkowanym stopniu kierowały się mitami wychowawczymi w swoich przekonaniach oraz deklarowanych zachowaniach. Zmienne socjodemograficzne miały marginalny wpływ na wyniki. Wnioski. Podstawy popularności mitów rodzicielskich odniesiono do specyfiki myślenia potocznego. Rezultaty badania omówiono w kontekście analogicznych sposobów myślenia o dzieciach matek w Chinach oraz konsekwencji spadku dzietności w Polsce i wzrostu liczby jedynaków w rodzinach.
JavaScript is turned off in your web browser. Turn it on to take full advantage of this site, then refresh the page.