With the assistance of the theory of comparative ethics, which claims that morality cannot be justified in a traditionalist way in today’s society using so-called higher truth, the author has no choice but to take into account some other substitute for morality in assessing the behaviour of historians in the public space. For the author, such a substitute is contractualism, which claims that the institution of ethics and even morality has never known narrowly defined boundaries and therefore that it has never existed in cultural isolation. The theory of contractualism then justifies why it is reasonable to submit to a certain system of reciprocal norms on the assumption that others will likewise submit to them. This also results in the consequence that there is no threat of sanctions for violating the unwritten rules of ethics, but only the relativization of these standards. In this philosophicalmethodological context, an attempt is made to characterise the social-creative milieu of the Czech historical community over the last thirty years.
The article accepts Ritter’s dictum that Hegel is a philosopher of the French Revolution. Admittedly, Hegel considers the French Revolution to be the political birth of the modern era, nevertheless he also sees this historical event as the warning example of democracy based on the general will of the people which results in a terror. The article seeks to explain the argument that Hegel’s mature theory of representation makes both against Rousseau’s conception of the general will and against the modern tradition of liberal contractualism. Of key importance in this respect are the concepts “political will” and “public opinion”, which play, as Urbinati has argued, a key role in the theory of representation. The starting point of the argument is Schmitt’s distinction between representation and identity as two principles of political form, which is to some extent shared also by Hegel in his polemic with Rousseau as a theorist of democratic revolution. Hegel understands the State as the unification of civil society in political will, which is mediated by a number of institutions. This mediation of will is seen as a process of political representation, in which the fundamental role is played by the estates (Stände). Hegel’s theory of representation also sets it against the tradition of liberal contractualism, as shown in a polemic with Kant’s conception of the public. But Hegel’s conception of public opinion betrays his considerable mistrust of the subversive potential of democracy. Nevertheless, his theory of representation offers us a fundamental way to think about the concepts of political will and public opinion, thus creating an alternative tradition of modern political theory and providing us with a theoretical instrument for contemplating the contemporary crisis of representative democracy.
This paper defends the thesis that contractualism, properly understood, provides a plausible theoretical basis for the attribution of direct moral status to animals. The first part explains how John Rawls’s contractualism can be aplied – through his own arguments – to defend direct moral duties to animals. The second part focuses on solving practical moral questions using the contract theory. It deals with the issue of intensive farming and animal experimentation.
CS
Tento článek obhajuje tezi, že kontraktualismus, je-li správně pochopen, poskytuje přesvědčivý teoretický rámec pro přiznání přímého morálního statusu zvířatům. V první části vysvětluje, jak může být kontraktualismus Johna Rawlse – prostřednictvím jeho vlastních argumentů – použit k obhajobě přímých morálních povinností vůči zvířatům. Ve druhé části se zaměřuje na řešení praktických morálních otázek pomocí smluvní teorie. Věnuje se problému intenzivního zemědělství a pokusů na zvířatech.
In the article the author discusses two topics that are important for understanding the nature of practical justification. The first one is the contractualistic procedure of justification; the second one is the constructivist procedure of justification. Both play a crucial role in the justification of the concept of justice.
PL
W artykule autor podejmuje dwa istotne dla zrozumienia natury praktycznego uzasadnienia problemy. Pierwszy z nich dotyczy kontraktualistycznej procedury uzasadnienia, drugi natomiast konstruktywistycznej procedury uzasadnienia. Obie procedury odgrywają istotną rolę w uzasadnieniu danej koncepcji sprawiedliwości.
Współcześnie etyka medyczna rozwija się pod wpływem różnych nurtów filozoficznych. Spośród ważniejszych opracowań tej etyki wyróżniają się trzy następujące propozycje: (1) etyka dobra pacjenta związana z etyką cnót zaproponowana przez amerykańskiego lekarza Edmunda D. Pellegrino, (2) etyka czterech zasad Toma Beauchampa i Jamesa Childressa zwana pryncypizmem oraz (3) etyka kontraktualistyczna umowy społecznej Roberta M. Veatcha. To, co je łączy to fakt, że zostały one wypracowane przez lekarzy, filozofów i naukowców tego samego ośrodka bioetycznego w USA, czyli Instytutu Etyki Kennedych na Uniwersytecie Georgetown w Waszyngtonie. Tym, co je różni, są założenia filozoficzne, świadomie i nieświadomie przyjęte przez ich twórców u podstaw owych systemów etycznych. W artykule nie chodzi tylko o przywołanie mocnych i słabych stron wymienionych trzech propozycji etyki medycznej oraz o ujawnienie, która z nich jest bliska etyce Hipokratesa, ale o odpowiedź na pytanie czy etyka hipokratejska jest jeszcze aktualna? Chodzi również o odpowiedź na drugie pytanie, czy etykę medyczną można rozwijać pomijając filozofię człowieka oraz metafizykę wraz z filozofią Boga? Artykuł na pierwsze pytanie odpowiada pozytywnie, wskazując co należy w etyce hipokratejskiej zmienić i co rozwinąć. Natomiast na drugie pytanie odpowiada negatywnie twierdząc, że budowanie etyki medycznej bez podstaw metafizycznych i antropologicznych, nie spełnia kryteriów etyki uzasadnionej filozoficznie.
JavaScript is turned off in your web browser. Turn it on to take full advantage of this site, then refresh the page.