The aim of the paper is to explore the possible relationships between cultural brand narration and brand equity. The concept of cultural branding has been developed in marketing literature, but there are no studies showing the outcomes of building brand narrations based on residual, dominant and emergent cultural codes and whether these outcomes include effects connected with brand equity. The paper is based on multiple case research. As a result, the author suggests cultural brand narration as an independent variable, and brand equity dimensions as dependent variables. The author then forms one theory proposition and three hypotheses on the relationships between those variables. Based on multiple case research the author suggests that conservative brand narration relates negatively to brand-related effects, whereas popular and progressive brand narrations relate positively to brand-related effects.
Jednym z czynników wpływających na jakość komunikacji międzykulturowej jest poprawna transmisja informacji i składnika semantycznego kodów realizujących model kultury. Wchodząc w kontakt z kodami obcej kultury poprzez język, komunikator mimowolnie popełnia błędy, gdy kody one przekształcane w system kodów własnej kultury. W efekcie dochodzi do niezrozumienia, a często niezrozumienia znaczeń kulturowych, co prowadzi do pewnego konfliktu – ukrytego lub jawnego – w komunikacji międzykulturowej. Wyróżniamy kilka takich błędów, które występują podczas transferu informacji i jej przekształcania - są to błąd percepcji kodu, błąd dekodowania, błąd niedopasowania, błąd połączenia wynikający z błędu przejściowego, błąd replikacji oraz błąd transpozycji z naruszeniem integralności semantycznej. Wszystkie te błędy powstają w indywidualnym systemie poznawczym na skutek niedostatecznej wiedzy i zrozumienia obcej kultury oraz na skutek rozbieżności między systemem kodów jednej kultury a systemem kodów innej.
EN
One of the factors affecting the quality of intercultural communication is the correct transmission of the information and semantic component of the codes that implement the model of culture. Coming into contact with the codes of a foreign culture through the language, the communicant involuntarily makes mistakes when the codes are transformed into the system of codes of their own culture. As a result of this, there is a misunderstanding, and often a misunderstanding of cultural meanings, which leads to a certain conflict - hidden or explicit - in intercultural communication. We single out several such errors that occur during the transfer of information and its transformation - this is a code perception error, a decoding error, a mismatch error, a linking error resulting from a transient error, a replication error, and a transposition error with a violation of semantic integrity. All these errors occur in the individual cognitive system as a result of insufficient knowledge and understanding of a foreign culture and as a result of a discrepancy between the system of codes of one culture and the system of codes of another culture.
Na wstępie podjęte zostaną rozważania nad związkiem pedagogiki społecznej z etnografią. Następnie omówiona zostanie problematyka kodów zawartych w kulturze. Kobiety w społeczeństwie Arabii Saudyjskiej poruszają się w obrębie ściśle wytyczonych zasad i ról. Ich zachowania, tożsamość, czy styl życia zamknięte zostały w kodach kulturowych, które trudne są do zrozumienia i odszyfrowania dla przedstawicieli kultury zachodniej. Wszelkie przejawy indywidualizmu i wychodzenia poza przyjęte obyczaje są piętnowane przez rodzinę i społeczeństwo, a nawet państwo, dzięki istniejącym kodom punitywnym, czyli restrykcjom obyczajowym, silnej kontroli społecznej i sankcjom prawnym. Większość kodów kulturowych jest w znacznym stopniu związana z tradycją regionu, a także z religią, która wpływa na wszystkie przestrzenie życia społecznego. Można powiedzieć, że są one odporne na zmiany czasu, dostępne technologie i postęp naukowy. W rozważaniach tych przestawione zostaną wybrane kody kulturowe dotyczące życia Saudyjek, w oparciu o 2 letnie antrolpologiczne badania terenowe i etnograficzny dziennik wywiadów i obserwacji.
EN
Initially, the connection between social pedagogy and ethnography will be discussed. This will be followed by the subject of cultural codes and the culture itself. Women in Saudi Arabia live within strictly defined rules and roles. Their behaviour, identity and life style are framed by cultural codes, difficult to understand and decipher for Westerners. Any display of individuality or an attempt to overcome existing customs, is suppressed by family, society and even the state, through enforced punitive codes demonstrated by moral restrictions, a strong social control and legal sanctions. All cultural codes are based on regional traditions and religion and these influence all areas of social life. They appear to be resistant to change regardless of technological innovations or scientific progress. The discourse concentrates on a few chosen cultural codes that reflect the life style of Saudi females and is based on 2 years of anthropological field research, observations and interviews collected in an ethnographic diary.
The author in article "The late works of Bohumil Hrabal" deals with the late work of Bohumil Hrabal, especially correspondence with the American student of bohemistic (Czech studies) April Gifford, which the writer called Dubenka. This imaginary correspondence was not conducted on the axis writer (Hrabal) - addressee (Gifford), but the author (Hrabal) - texts for readers of publishing house Pražská imaginace (Prague imagination) in Prague, which were later collected in a book Dopisy Dubence (Letters for Dubenka) in 1995. The author of this article analyzed Hrabal late literary work with a heroine Dubenka and reminds some intertextual (inter-literary) relations with the former European cultural codes and topoi in literature (Ariadne and Theseus, Minnesang, Dante and Beatrice, Goethe and Ulrika, Rilke).
In discussions about religious discourse in the media, the tension or discrepancy between the communicative secular and secularized language of contemporary media and the more hermetic and traditional language describing situations related to religious experience, i.e. the sacred is emphasized. This article is an attempt to answer the question of what the religious language of the media should be. The research problem is: is it to be adapted to the contemporary Polish language, taking into account the commonplace, or more archaic, theological, referring to biblical and cultural codes? When discussing the ways of transmitting religious content in the media, two elements should be taken into account: 1) religious language has always been and is the language of communication (proclamation), focused on lively contact with the recipient and caring for communication; to some extent always adapted to the recipient; contemporary media, which are rapidly developing themselves, speed up this adaptation process, but this process is part of the nature of the language; 2) the creators or the first teachers of great religions (excluding small esoteric religions) used spoken language, close to colloquial language, understandable, adapted to the audience (their teaching or revelation was written later); they, too, are a model of inculturation that religious language continues to undergo, without giving up their specificity and sacredness. It should be mentioned that the research questions posed in this article concern only the religious language of media messages, not the language of official religious communication. This article uses the research method based on a critical analysis of the scientific discourse on religious language in the media studies literature from 1998-2020, combined with the presentation of own proposals in this area.
PL
W dyskusjach na temat dyskursu religijnego w mediach podkreślane jest napięcie czy rozbieżność między komunikatywnym świeckim i zlaicyzowanym językiem współczesnych mediów, a bardziej hermetycznym i tradycyjnym językiem opisującym sytuacje związane z przeżyciem religijnym, czyli z sacrum. Niniejszy artykuł stanowi próbę odpowiedzi na pytanie, jaki powinien być język religijny mediów. Problem badawczy brzmi: czy ma być on dostosowany do współczesnego języka polskiego, uwzględniający potoczność, czy jednak bardziej archaiczny, teologiczny, odwołujący się do kodów biblijnych i kulturowych? Podejmując temat sposobów przekazywania w mediach treści religijnych, należy wziąć pod uwagę dwa elementy: 1) język religijny był i jest językiem przekazu (głoszenia), akcentującym żywy kontakt z odbiorcą i dbającym o komunikatywność; w pewnym stopniu dostosowywał się w przeszłości do odbiorcy; współczesne media, które same gwałtownie się rozwijają, ten proces adaptacji przyśpieszają, jednak proces ten należy do natury języka religijnego; 2) twórcy czy pierwsi nauczyciele wielkich religii (pomijając małe religie ezoteryczne) posługiwali się językiem mówionym, zbliżonym do potocznego, zrozumiałym, dostosowanym do słuchaczy (ich nauka czy objawienie zostały spisane później); oni też są wzorem inkulturacji, jaką wciąż przechodzi język religijny, nie rezygnując przy tym ze swej specyfiki i sakralności. Należy nadmienić, że pytania badawcze stawiane w niniejszym artykule dotyczą jedynie języka religijnego przekazów medialnych, nie zaś języka oficjalnej komunikacji religijnej. W tym artykule zastosowano metodę badawczą polegającą na krytycznej analizie piśmiennictwa źródłowego, połączonej z przedstawieniem autorskiej kategoryzacji cech języka religijnego.
Uważa się, że w dzisiejszych czasach media cyfrowe, a w szczególności filmy, skutecznie tworzą alternatywną rzeczywistość, oferując swoim widzom doznania wielozmysłowe. Filmy Buddhadeba Dasgupty odgrywają kluczową rolę w tworzeniu indyjskiego kina realistycznego, niosą poważne i mocne przesłanie, działając na nasze zmysły. Jego filmy cieszą się uznaniem szerokiej publiczności, ponieważ opowiadają historie w sposób poetycki i wielozmysłowy. Jego kultowe filmy, takie jak Tahader Katha (1992), Grihajuddha (1982) i Bagh Bahadur (1989), ujawniają najbardziej ponure sekrety ludzkiego umysłu. Z drugiej strony filmy takie jak Charachar (1993), Tope i Uro Jahaj przekazują wyjątkowe poczucie eterycznej egzystencji poprzez swoje wielozmysłowe doświadczenie. W artykule podejmuje się próbę analizy wielozmysłowej estetyki filmowej w wybranych filmach Buddhadeba Dasgupty, które kwestionują kody kulturowe i ustanawiają wzorcowe modele indywidualnej, społecznej i środowiskowej odpowiedzialności poprzez niezwykły przekaz wielozmysłowych doświadczeń. Empiryczna percepcja tych filmów tworzy alternatywną rzeczywistość przy użyciu stylistycznych aspektów narracji. W artykule podjęto również próbę ustalenia, czemu służy ta wielozmysłowa atrakcyjność i w jaki sposób stworzyła nowe kierunki i gatunki w sztuce filmowej.
EN
In the present age, digital media, particularly films have earned the reputation of successfully forging an alternative reality by offering a multisensory experience to the spectators. Playing a pivotal role in the foundation of Indian realistic cinema, the films of Buddhadeb Dasgupta have conveyed serious, hard-hitting messages through their sensory appeal. His films have been widely applauded and recognized for portraying multisensory poetry on celluloid. His iconic films like Tahader Katha (1992), Grihajuddha (1982), and Bagh Bahadur (1989) reveal the bleakest secrets of the human mind. On the other hand, films like Charachar (1993), Tope and Uro Jahaj convey a unique sense of ethereal existence through their multisensory experience. This paper attempts to analyse the multisensory film aesthetics in some selected films of Buddhadeb Dasgupta that question the cultural codes and set exemplary models of individual, social as well as environmental responsibility through its unique portrayal of multisensory experiences. This experiential perception of these films creates an alternative reality with the help of the stylistic aspects of narration. This paper also attempts to find out what purpose is served by this multisensory appeal and how it has opened new avenues and genres in the discipline of film-making.
Rock poetry has been attracting scholarly attention in Russia since the late 20th century. As a phenomenon of world culture, it dates back to the 1960s; in the Russian cultural sphere, however, its beginnings are usually associated with the turn of the 21st century. The aim of the present paper is to decipher and interpret the cultural codes used by Ilya Kormiltsev in his texts (mostly known as lyrics of the songs performed by the band Nautilus Pompilius). This is done on basis of the poem Kogti [Claws].
RU
Рок-поэзия является объектом пристального внимания отечественных исследователей, начиная еще с конца XX века. Становление рок-поэзии как феномена в мировом пространстве относится к концу 60-х годов, но вхождение ее в отечественное, российское, традиционно связывают с рубежом веков. Задача данного исследования – расшифровать используемые И. Кормильцевым в своих произведениях (большей частью известных как песни гр. «Наутилус Помпилиус») культурные коды на примере одного произведения Когти.
JavaScript is turned off in your web browser. Turn it on to take full advantage of this site, then refresh the page.