Biednemu zawsze wiatr w oczy, jak mówi przysłowie. Ostatnio coraz częściej zdarza się, że wieje całkiem solidnie. Jeśli liczne zagrożenia związane ze zmianami klimatycznymi to za mało, żeby spędzać nam sen z powiek, mamy też recesję, jedną z najgorszych w historii. Z dnia na dzień liczne banki upadły jak domki z kart, ogromne firmy ubezpieczeniowe runęły, znane marki zaczęły zamykać sklepy w prestiżowych lokalizacjach. Rząd brytyjski musiał wpompować w nasz system bankowy niewiarygodną kwotę 1,3 biliona funtów, żeby mógł on nadal funkcjonować. Zanim zdążyliśmy złapać oddech, świat stanął w obliczu groźby pandemii świńskiej grypy. W tle cały czas mieliśmy kryzys energetyczny, kurczące się zasoby naturalne – takie jak ropa (prawdopodobnie) i ryby (na pewno), ciągłe ryzyko zagłady nuklearnej i nieustające zagrożenie terroryzmem. Nie wspominając o kryzysie systemu emerytalnego, kryzysie związanym z działalnością gangów i atakami nożowników na ulicach, czy kryzysie, przed którym stoi „Matka Wszystkich Parlamentów”2. Bankierów nienawidzimy, politykom nie ufamy i nieustannie drżymy z obawy o pewność zatrudnienia, bezpieczeństwo naszych dzieci i z lęku przed nieszczęściami, które nękają nasze społeczeństwo. Nic nie jest pewne, naprawdę zagwarantowane, ani całkowicie bezpieczne.
JavaScript is turned off in your web browser. Turn it on to take full advantage of this site, then refresh the page.