This text considers the crisis in the context of its impact on development and disparities within structure of the European Union across various levels of its functions. The main objective of this work is to provide answers to the following questions: how many times has the European Union faced the crisis in the past; was the crisis an element that eventually strengthened or weakened the EU integration process; what decisions were made to fight the crisis; and to what extent was the crisis an element that led to disparities within the European Union? One of the goals is also to define the notion of crisis. The primary thesis of this text is a statement that crises, which affected the EU, contributed to differentiations of its policies. This is partially contrary to the concept of the European integration, developed in the 1950s, which assumed that the EU member states need to move forward at the same speed and as part of equal participation in the integration projects. Crises, however, contribute to disparities in the European integration.
The main hypothesis of the article is based on the assumption that the vision of “reconstitution” of the European Union presented by Krzysztof Szczerski is a hybrid concept of differentiated integration. The analysis of geopolitical, institutional, economic and axiological dimensions of “reconstitution” allows to conclude that this vision merges the elements of the “multispeed Europe”, the “Europe of concentric circles” and the “Europe à la carte” concepts. The results of the analysis prove that the vision stems from the wrong perception of reality, being incoherent and rooted in a specific ideological approach. From the point of view of Poland’s interests it is dysfunctional at the current stage of European integration. Główną hipotezą artykułu jest przypuszczenie, że zaprezentowana przez Krzysztofa Szczerskiego wizja „rekonstytucji” Unii Europejskiej jest hybrydową koncepcją integracji zróżnicowanej. Analiza geopolitycznego, instytucjonalnego, ekonomicznego i aksjologicznego wymiaru „rekonstytucji” pozwala stwierdzić, że wizja ta łączy w sobie elementy koncepcji „Europy wielu prędkości”, „Europy kręgów koncentrycznych” oraz „Europy à la carte”. Wyniki analizy dowodzą, że wizja ta opiera się na błędnym oglądzie rzeczywistości, będąc koncepcją niespójną i zakorzenioną w szczególnym podejściu ideologicznym. Z punktu widzenia interesów Polski jest ona zatem na obecnym etapie integracji europejskiej dysfunkcjonalna.
The main purpose of this article is an attempt to answer the question whether the phenomenon of "differentiated integration" can accelerate a federal system in the European Union. The starting point of the method used in the article is an attempt to define the terms federation and confederation, as well as to distinguish the federal and confederal characteristics of the previous processes of integration in Europe. Then three main models of differentiated integration in the political discourse on the future of the integration in Europe are examined. Analysis of these models indicates whether they favor a more federal structure in Europe or hinder this systemic change, among others, enhancing confederal features of the political system in the European Union. The main conclusions of a theoretical nature are then confronted with the analysis of changes in the European integration during the eurozone crisis (2010-2014). Did it favor reforms towards a democratic federation in Europe? Could the trend towards differentiated integration (or forming the so-called Two-speed Europe) facilitate such federation? Or could it serve very different political and systemic tendencies in Europe?
The aim of this article is to present a general forecast of the development of processes of legal integration in the European Union in the coming years. The European Union is in ‘multi-crisis’, which may force the member states to adopt an organizational development scenario based on differentiation. The selectivity of this differentiation is understood both in terms of the heterogeneity of integration in some areas and the reduction in the number of states fully participating in integration. An analysis of the current trends and solutions proposed and taken by EU decision-makers shows that the EU legal system is not subject to federalization, but in fact the tendency to deepen integration does not conflict with intergovernmentalism. The multiplicity of problems resulting from the multi-crisis will most likely require the deepening of the current differentiation mechanisms and the emergence of new ones.
This article explores whether the phenomenon of ‘differentiated integration’ can accelerate the federalisation of the European Union. In particular, it analyses the crisis of the euro area (focused on the period 2010–2014). Did this crisis favour reforms which could turn the EU into a democratic federation? Could the trend towards differentiated integration (or the concept of the so-called ‘two-speed Europe’) facilitate the creation of a federation? Ordoes it feed political and systemic tendencies that run opposite to federalism?
In the discussion on the future of the EU, the topic of differentiated integration has become a strategic issue, with different variants beginning to appear as modus operandi of the European Union, which has become a subject of controversy among Member States. Significantly, the debate on differentiated integration began to be accompanied by reflections on disintegration. This article attempts to define disintegration on the assumption that it should be defined through the prism of integration, and that such a defining process can not be limited to concluding a one-way contrast between disintegration versus integration and vice versa. This is due to the assumption that the European Union is a dichotomous construct in which integration and disintegration mutually exclude and complement each other. This dichotomy is most evident in the definition of integration and disintegration through the prism of Europeanisation top-down and bottom-up processes that generate, reveal, visualize, stimulate integration mechanisms what allows to diagnose their determinants. dyskusji o przyszłości UE strategicznym wątkiem stała się kwestia integracji zróżnicowanej, której różne warianty zaczęły jawić się jako modus operandi Unii Europejskiej, co stało się przedmiotem kontrowersji między państwami członkowskimi. Co istotne, debacie poświęconej integracji zróżnicowanej zaczęły towarzyszyć rozważania na temat dezintegracji. W niniejszym artykule podjęta została próba zdefiniowania dezintegracji przy założeniu, że powinna być ona definiowana poprzez integrację, a także iż tak zaprojektowany proces definiowania nie może ograniczać się do wnioskowania o jednotorowej przeciwstawności dezintegracji względem integracji i vice versa. Wynika to z przekonania, że Unia Europejska jest konstrukcją dychotomiczną, w której integracja i dezintegracja wzajemnie się wykluczają i uzupełniają. Dychotomia ta najpełniej przejawia się w definiowaniu integracji oraz dezintegracji przez pryzmat procesów europeizacji w wymiarze top-down i bottom-up, które generują, ujawniają, uwidaczniają, stymulują mechanizmy integracyjne co pozwala zdiagnozować ich determinanty.
The 2009 public debt crisis onset triggered a fundamental constitutional transformation of the European Union (EU). What is the link between this transformation and the enlargement policy? The authors of the article seek an answer to this question. The main thesis is that the method of impersonal authoritarianism in dealing with the Eurozone crisis spilled over into the EU enlargement policy. On the one hand, we consider the systemic reasons for turning the enlargement policy into an instrument of geopolitical control of the states on the outer periphery. On the other hand, the problem is considered from the point of view of Serbia’s interest as an EU membership candidate country. The authors conclude that opening space for innovation and flexibility in relations would be in the mutual interest of the EU and candidate countries. The analysis of the new enlargement policy reform proposal examines the readiness of European leaders to open the door for a new type of relations with the candidate countries that would correspond to today’s European reality of the historical interregnum.
Głównym celem artykułu jest opisanie zróżnicowanej integracji w polityce energetycznej UE, która dotyczy wyłączenia gazociągów Nord Stream 2 i OPAL spod prawa europejskiego, a dokładniej z tzw. Trzeciego Pakietu Energetycznego. Próba derogacji prawa UE w odniesieniu do tych gazociągów miała ogromne znaczenie gospodarcze i polityczne dla całej Europy Środkowej. Wpłynęło to również na modyfikację prawa unijnego, a tym samym miało konsekwencje systemowe dla całej UE. W niniejszym artykule przeanalizuję proces mający na celu odstępstwo od stosowania prawa europejskiego oraz jego konsekwencje. Ponadto postaram się odpowiedzieć na pytanie, w jakim stopniu dyskusja publiczna utrudniła możliwość wyłączenia spod prawa europejskiego gazociągów. Na koniec przejdę do wyjaśnienia powodów, dla których wyłączenie spod prawa Unii w rozpatrywanej sprawie nie powiodło się. Wydaje się to mieć duże znaczenie dla wyjaśnienia innych nieudanych prób dywersyfikacji integracji w ostatnich latach; może również pomóc w nakreśleniu, jakie ograniczenia istnieją dla samego procesu w przyszłości.
EN
The main purpose of the article is to describe differentiated integration in the EU energy policy which concerns the exemption of the Nord Stream 2 and OPAL pipelines from European law, and more precisely from the so-called Third Energy Package. The attempt to derogate EU law in relation to these pipelines in Germany was of great economic and political importance for Central Europe as a whole. It also affected the modification of EU law and thus had systemic consequences for the entire EU. In this article, I will analyse the process aimed at derogation from the application of European law and its consequences. Furthermore, I will try to answer the question to what extent the public discussion hindered the possibilities of exemption from European law. Finally, I will turn to clarifying the reasons why exclusion from EU law in the case under review has failed. This seems to be of great importance when explaining other failed attempts to diversify integration in recent years as well; it may also help delineate what limitations there are for the very process in the future.
Główną hipotezą artykułu jest przypuszczenie, że zaprezentowana przez Krzysztofa Szczerskiego wizja „rekonstytucji” Unii Europejskiej jest hybrydową koncepcją integracji zróżnicowanej. Analiza geopolitycznego, instytucjonalnego, ekonomicznego i aksjologicznego wymiaru „rekonstytucji” pozwala stwierdzić, że wizja ta łączy w sobie elementy koncepcji „Europy wielu prędkości”, „Europy kręgów koncentrycznych” oraz „Europy à la carte”. Wyniki analizy dowodzą, że wizja ta opiera się na błędnym oglądzie rzeczywistości, będąc koncepcją niespójną i zakorzenioną w szczególnym podejściu ideologicznym. Z punktu widzenia interesów Polski jest ona zatem na obecnym etapie integracji europejskiej dysfunkcjonalna.
EN
The main hypothesis of the article is based on the assumption that the vision of “reconstitution” of the European Union presented by Krzysztof Szczerski is a hybrid concept of differentiated integration. The analysis of geopolitical, institutional, economic and axiological dimensions of “reconstitution” allows to conclude that this vision merges the elements of the “multispeed Europe”, the “Europe of concentric circles” and the “Europe à la carte” concepts. The results of the analysis prove that the vision stems from the wrong perception of reality, being incoherent and rooted in a specific ideological approach. From the point of view of Poland’s interests it is dysfunctional at the current stage of European integration.
W dyskusji o przyszłości UE strategicznym wątkiem stała się kwestia integracji zróżnicowanej, której różne warianty zaczęły jawić się jako modus operandi Unii Europejskiej, co stało się przedmiotem kontrowersji między państwami członkowskimi. Co istotne, debacie poświęconej integracji zróżnicowanej zaczęły towarzyszyć rozważania na temat dezintegracji. W niniejszym artykule podjęta została próba zdefiniowania dezintegracji przy założeniu, że powinna być ona definiowana poprzez integrację, a także iż tak zaprojektowany proces definiowania nie może ograniczać się do wnioskowania o jednotorowej przeciwstawności dezintegracji względem integracji i vice versa. Wynika to z przekonania, że Unia Europejska jest konstrukcją dychotomiczną, w której integracja i dezintegracja wzajemnie się wykluczają i uzupełniają. Dychotomia ta najpełniej przejawia się w definiowaniu integracji oraz dezintegracji przez pryzmat procesów europeizacji w wymiarze top-down i bottom-up, które generują, ujawniają, uwidaczniają, stymulują mechanizmy integracyjne co pozwala zdiagnozować ich determinanty.
EN
In the discussion on the future of the EU, the topic of differentiated integration has become a strategic issue, with different variants beginning to appear as modus operandi of the European Union, which has become a subject of controversy among Member States. Significantly, the debate on differentiated integration began to be accompanied by reflections on disintegration. This article attempts to define disintegration on the assumption that it should be defined through the prism of integration, and that such a defining process can not be limited to concluding a one-way contrast between disintegration versus integration and vice versa. This is due to the assumption that the European Union is a dichotomous construct in which integration and disintegration mutually exclude and complement each other. This dichotomy is most evident in the definition of integration and disintegration through the prism of Europeanisation top-down and bottom-up processes that generate, reveal, visualize, stimulate integration mechanisms what allows to diagnose their determinants.
Poważne traktowanie idei w badaniach politologicznych wymaga nie tylko uwzględniania ich jako czynników sprawczych lub stanowiących, lecz również analizowania przyczyn i mechanizmów słabnięcia jednych i wzmacniania się innych idei obecnych w instytucjach i dyskursach politycznych. Jednym z podejść do tych kwestii jest koncepcja „paradygmatów polityki”, które kształtują postrzeganie koniecznych do rozwiązania problemów przez aktorów uczestniczących w procesie decydowania politycznego oraz ograniczają dostępne opcje działania. W ten sposób wpływają one na ostateczny kształt realizowanych polityk. Niniejszy artykuł ukazuje jak kryzys, który rozpoczął się w 2008 r., poddał w wątpliwość możliwość modernizacji UE w ramach paradygmatu integracji europejskiej zmierzającej ku „coraz ściślejszemu związkowi między narodami Europy”. Wskazano w nim dwa potencjalne nowe paradygmaty integracji: pierwszy – oparty na kontrolowanej dezintegracji i zróżnicowaniu struktur UE, drugi – sugerujący reinterpretację federalizmu jako drogę ku ponownej konsolidacji Unii.
EN
“Taking ideas seriously” means not only to consider their causal and constitutive role in the study of social phenomena, but also to analyse how and why certain ideas gain or lose prominence within political institutions and discourses. One approach to these issues builds upon the notion of policy paradigms, which influence the results of policy-making process by shaping the political actors’ understanding of problems that need to be solved and limiting available policy options. This article attempts to show how the ability to modernise the EU governance within the paradigm of European integration heading towards “an ever closer union among the peoples of Europe” has been called into question by the crisis which began in 2008. Two potential new paradigms of integration are considered: first one suggests controlled disintegration and differentiation of EU structures, second one proposes a reinterpretation of federalism as a way to reconsolidate the Union.
JavaScript is turned off in your web browser. Turn it on to take full advantage of this site, then refresh the page.