This article examines the question of appropriate individual-level predictors of generalised and ‘neighbourly’ cross-border trust in a general population survey in the adjacent border regions of Germany and the Czech Republic (N = 1129). It studies the impact of perceived economic, political, and spatial disintegration (as defined by Heitmeyer) and of self-enhancement mentalities (hierarchic self-interest, xenophobia) on generalised and particular, in this case ‘neighbourly’ cross-border trust, as well as the interrelation of the two types of trust. In line with earlier studies in the field, it emerged that, although being significant predictors of trust, neither perceived disintegration nor self-enhancement mentalities predict generalised trust well. Less than 5% of the variance was explained. In conjunction with contextual predictors (contact density and historic narratives), generalised trust, however, was a very good predictor of cross-border trust.
The article describes how new, very numerous compound words, which are derived by means of a disintegration of a stem, function in contemporary Polish in the context of social and cultural disintegration observed by researchers. A multi-functional model offers the possibility of naming and evaluation of typical contemporary social phenomena, organizing various, sometimes complicated experiences, and playing with form, which can build various communities of users. This makes it very productive and attractive in the eyes of users of the Polish language.
Economic and debt crises, as well as the crisis of migration and identity have exacerbated divisions within the European Union and strengthened disintegration forces among EU Member States. The key dilemma currently faced along the way to EU integration regards the nature and extent of multipolarity trends at the regional level. The aim of this study is an analysis of the risk of disintegration of the European Union in its current form. The research problem is an attempt at answering the question whether the proposed ‘multi-speed Europe’ will contribute to EU’s disintegration or rather to its development in another format. The whole structure of the paper and the analysis performed serve this purpose. The following research hypothesis has been adopted: implementation of a multi-speed Europe policy will transform the current process of European integration into its opposite and thus cause serious economic and political consequences of the collapse of this form of integration project. The hypothesis has been positively verified. The following research methods were employed in the analysis: historical (the essence and meaning of the disintegration concept in doctrines and the literature), content analysis (research into the solutions adopted), as well as a quantitative and qualitative method (analysis of figures). The result of the research performed is a description of the risks and threats that will occur if the multi-speed Europe policy is continued and Member States depart from the original integration model.
The purpose of this article is to analyze the usefulness of the liberal paradigm of international relations to scientific research aimed at explaining the disintegration trends functioning in some institutions of world politics. It is worthwhile to reflect on the possibility of applying this theory to the analysis of decomposition processes that can be perceived, for example, in Europe. The hypothesis is based on the statement that the research value of liberal thought, especially in the field of exploration of causes, course of actions, and the consequences of erosional phenomena of international regimes, is characterized by specific constraints, however its selected elements still remain valid. Considering the above, the liberal theory has been presented based on the beliefs of the leading foreign policy researchers who represent various trends in the analysis of international affairs. The qualitative concept used in the study led to the generation of a research method, which was used in order to reflect on the problems of disintegration of transnational bodies. The scientific procedure contained in article is aimed at capturing a new phenomenon of disintegration, an example of which is the perspective of the secession of Great Britain from the EU community, within the framework of one of the well-known paradigms of international relations.
The author who for the first time found himself in China 10 years ago as a fresh graduate of sociology, describes the dynamic changes which, during that time took place in that country. This sociological account, is drawn on personal experiences and also on the famous sentences regarding the history of China “the empire, long divided, must unite, long united, must divide.” The basic question is, will China-whose economic and civilization disparities were clearly exposed in the last decade, and cultural differences between provinces, traditional and ever existing in that country, have overlapped-find a way of preventing its disintegration in several regions? The article shows that advantages of China’s globalization and opening to the world have been disposed irregularly, dividing the country into the rich East, the Interior supplying cheap manpower, and the West integrated with the rest of the country but largely inhabited by ethnic minorities. Also the East of the country, a beneficiary more of globalization than transformation, is divided into four zones of development concentrated around North-East China, Beijing, Shanghai and Guangzhou, each of the four with a different adaptive strategy in the face of globalization and quite often competing for investments, markets and young talents. Nevertheless the author believes that China’s disintegration would be “irrational,” as its integrity is supported by the logic of globalization, in which a merger of a few organisms helps solve global problems and brings profits-even if they are spread irregularly-to all Chinese provinces and, what is most important, it gives China an international status of superpower, which realizes the interests of its thirty-one provinces at the international arena more effectively than any of those provinces could do on its own, without the support of the others.
Differentiated integration is often considered ‘integration gone wrong’ and not a normal and permanent feature of the ever larger and more heterogeneous European Union. With the growing impact of the widening, deepening and politicization dynamics, the Union has been conceptualized as a ‘system of differentiated integration’. At the same time, concerns over ‘disintegration’ are mounting. In this light it seems crucial to refl ect on the relationship between differentiation and disintegration: does the former lead to the latter? Should we prevent further differentiation, or promote it as means of making the EU more successful? On one hand, European integration theories provide few adequate answers on the mechanisms and conditions for disintegration. On the other hand, analysis of other regional organizations puts the European dilemma into perspective, and it seems that the existence of various forms of differentiation does not prevent successful cooperation.
The collapse of the Yugoslav federation was also a prerequisite for the disintegration of the Serbo-Croatian language. In connection with this, the key events in the 1990s of the last century were a precondition for creation of new borders also in the literary sense. Earlier controversies about the existence of the Serbo-Croatian literature unity were replaced by theoretical concepts of literary canons of the „successor“ literatures. This paper tries to analyze the situation of newly forming narratives of Serbian, Croatian, Bosnian and Montenegrin literature with an emphasis on the complex context of their historical development and contemporary interpretation of particular moments in the perspective of common borders of the new national literatures.
Współczesne duże miasta podlegają postępującej dezintegracji w wymiarze przestrzennym. W artykule podjęto próbę analizy percepcji jej skali, zakresu rzeczowego oraz terytorialnego w oparciu o wy- wiad kwestionariuszowy z użytkownikami przestrzeni Łodzi. Respondenci wskazali miejsca trudno dostępne oraz bariery zniechęcające do poruszania się w pewnych obszarach miasta, wyjaśniając przyczyny swojego postrzegania. Przeprowadzone analizy miały również dać odpowiedź na pytanie, czy w Łodzi istnieją miejsca o ograniczonej dostępności, które w opinii publicznej powinny zostać włączone do publicznego użytkowania. Uzyskane wyniki wskazują na kluczową rolę transportu i jego infrastruktury w procesie integracji, ale także i fragmentaryzacji przestrzeni miejskiej. Sugerują one również, iż percepcja spójności terytorium ośrodka zurbanizowanego wiąże się z subiektywnym poczuciem bezpieczeństwa w jego obrębie.
EN
Contemporary big cities are affected by progressing disintegration of their space. In this paper an attempt was made to analyse the perception of the scale and scope of this process on the basis of a survey with urban space users in Łódź. The interviewees indicated hardly accessible places, as well as barriers that discouraged them from moving around certain areas of the city, adding justifications to their opinions. The analyses were also supposed to reveal whether, according to public opinion, in Łódź there are places of limited accessibility which ought to be allowed for public use. The results indicate a key role of transportation and adjoining infrastructure for both processes – integration and fragmentation of urban space. Furthermore, they suggest that the perception of urban space cohesion relies visibly on the subjective sense of security within the city.
Disintegration of villages was the important process of social change in Poland during the Century of 1918-2018 years. It run nor in the linear nor in the one directed manner however. The process of disintegration of rural community was not universal one on the territory of Poland. It also has no unilateral effects during the period of 1918-2018. The consolidation, connection, affiliation of economic, social and cultural domain of the State were the most characteristic trends of the period of the twenty years before of the Second World War. The rapid changes in the earlier process of integration of rural social community took over during The Second World War and next years implemented by new policy in Poland after 1945 year. The new rules of transformation intensify the discussion connected with problems of village and agriculture after 1989 year. Slowly, step by step, there were come into sight the new symptoms of the reintegration process of local village community after 30 years of transformation.
It is argued that European integration has not fulfilled its chief economic promises. According to official documents and in compliance with post-Keynesian economic interpretation of major long-term trends characterizing the Euro area, the output growth has been increasingly weak and unstable. Productivity growth has been following a decreasing trend. Income inequalities, both within and between the EU Member States, have been rising. This sorry state of affairs is likely to continue – and likely to precipitate further exits, or eventually, the dissolution of the Union. However, this outcome is not unavoidable. A better integration in the EU is possible, at least in theory. Also the negative consequences implicit in the existence of the common currency could be neutralised. However, the basic paradigms of the economic policies to be followed in the EU would have to be radically changed. First, it follows from considerations presented that the unconditional fiscal consolidation provisions still in force would have to be repelled. Second, ‘beggar-thy-neighbour’ (or mercantilist) wage policies would have to be ‘outlawed’.
In the discussion on the future of the EU, the topic of differentiated integration has become a strategic issue, with different variants beginning to appear as modus operandi of the European Union, which has become a subject of controversy among Member States. Significantly, the debate on differentiated integration began to be accompanied by reflections on disintegration. This article attempts to define disintegration on the assumption that it should be defined through the prism of integration, and that such a defining process can not be limited to concluding a one-way contrast between disintegration versus integration and vice versa. This is due to the assumption that the European Union is a dichotomous construct in which integration and disintegration mutually exclude and complement each other. This dichotomy is most evident in the definition of integration and disintegration through the prism of Europeanisation top-down and bottom-up processes that generate, reveal, visualize, stimulate integration mechanisms what allows to diagnose their determinants. dyskusji o przyszłości UE strategicznym wątkiem stała się kwestia integracji zróżnicowanej, której różne warianty zaczęły jawić się jako modus operandi Unii Europejskiej, co stało się przedmiotem kontrowersji między państwami członkowskimi. Co istotne, debacie poświęconej integracji zróżnicowanej zaczęły towarzyszyć rozważania na temat dezintegracji. W niniejszym artykule podjęta została próba zdefiniowania dezintegracji przy założeniu, że powinna być ona definiowana poprzez integrację, a także iż tak zaprojektowany proces definiowania nie może ograniczać się do wnioskowania o jednotorowej przeciwstawności dezintegracji względem integracji i vice versa. Wynika to z przekonania, że Unia Europejska jest konstrukcją dychotomiczną, w której integracja i dezintegracja wzajemnie się wykluczają i uzupełniają. Dychotomia ta najpełniej przejawia się w definiowaniu integracji oraz dezintegracji przez pryzmat procesów europeizacji w wymiarze top-down i bottom-up, które generują, ujawniają, uwidaczniają, stymulują mechanizmy integracyjne co pozwala zdiagnozować ich determinanty.
The existence of separatist and disintegrating movements in Europe, hot spots and armed conflicts, argues that our continent is neither peaceful nor safe place. Even if we consider it the safest place on our planet. After 1989, democracy prevailed in Europe, in 1999–2013 the Central and Eastern European countries were included into the Western defence (NATO) and economic (EU) structures, with great hopes for the future. In the second decade of the twenty-first century completely different tendencies appeared in Europe. Separatist and populist movements intensified their activity in almost all European countries (Rostowska 2018). The article raises the following research questions:1. What is the source of separatist-populist movements?2. What is the basis of the revival of nationalism in European countries?3. Why is the policy of autonomous autonomy not working?4. What can be the result of the ethnic disintegration of other countries in Europe? The article uses the comparative method and system analysis. Analyzing the problem, the author came to the following conclusions:1. There are problems in Europe that have led and may lead to wars.2. No state can feel safe even if it is stable and democratic.3. Extremist political parties and movements may destabilize the continent.4. The only antidote in calming conflicts and eliminating separatist situations is a well-established and stable democracy.5. European policy (EU) should be unambiguous and stable in this matter.
PL
Istnienie w Europie ruchów separatystycznych i dezintegracyjnych, punktów zapalnych oraz konfliktów zbrojnych przekonuje, że nasz kontynent nie jest miejscem spokojnym ani bezpiecznym. Nawet, jeżeli uważamy go za najbezpieczniejszy na naszym globie. Po 1989 roku zapanowała w Europie demokracja, w latach 1999–2013 do zachodnich struktur obronnych (NATO) i gospodarczych (UE) włączono kraje Europy Środkowo-Wschodniej, wiązano z tym wielkie nadzieje na przyszłość. W drugiej dekadzie XXI wieku w Europie pojawiły się zupełnie inne tendencje. W prawie wszystkich krajach europejskich nasiliły się ruchy separatystyczne i populistyczne. W artykule postawiono następujące pytania badawcze:1. Jakie jest źródło ruchów separatystyczno-populistycznych?2. Co leży u podstaw odrodzenia nacjonalizmu w państwach europejskich?3. Dlaczego polityka autonomii regionów nie skutkuje?4. Co może być skutkiem rozbicia etnicznego kolejnych państw w Europie? Posłużono się metodą komparatystyczną oraz analizą systemową. Rozpoznając badany problem, autor doszedł do następujących wniosków:1. W Europie występują problemy, które prowadziły i mogą doprowadzić do wojen.2. Żadne państwo nie może się czuć bezpieczne, nawet, jeśli samo jest stabilne i demokratyczne.3. Ekstremistyczne ugrupowania i ruchy polityczne mogą zdestabilizować kontynent.4. Jednym antidotum w uspakajaniu konfliktów oraz eliminowania sytuacji separatystycznych jest ugruntowana i stabilna demokracja.5. Polityka europejska (UE) powinna w tej kwestii być jednoznaczna i stabilna.
After “the Velvet Revolution” in Slovakia and Czechia in 1990, the election to the Federal Assembly took place. Two political movements won this election: Civic Forum and Public Against Violence. In the elections to the Slovak National Council a majority of political parties emphasized the need to join European structures as well as ensure equal rights within the Czech-Slovak federation. After a while, differences between Slovakia and Czechia in their respective visions of the future state emerged. Among Czech and Slovak politicians, Vacláv Klaus, Vladimír Mečiar and the representatives of Nationalist Parties stressed separatist trends, whereas President Vacláv Havel was the main supporter of maintaining the federation. In connection with the growing nationalist sentiments among Czechs and Slovaks, the disintegration process of the state could not be stopped. Finally, on January 1, 1992, two new states appeared on the political map of Europe: the Czech Republic and Slovak Republic.
PL
Po „aksamitnej rewolucji” w Czechach i na Słowacji w 1990 r. odbyły się wybory do Zgromadzenia Federalnego. Zwyciężyły w nich dwa ruchy polityczne: Forum Obywatelskie i Społeczeństwo Przeciwko Przemocy. W przypadku wyborów do Słowackiej Rady Narodowej większość partii politycznych akcentowała chęć akcesji do struktur europejskich oraz równouprawnienia w ramach federacji. Z czasem narastały rozbieżności pomiędzy Czechami a Słowakami odnośnie wizji przyszłego państwa. Spośród polityków czeskich i słowackich odrębność akcentowali Vacláv Klaus i Vladimír Mečiar oraz przedstawiciele partii nacjonalistycznych. Z kolei największym orędownikiem utrzymania federacji był prezydent Vacláv Havel. W związku z narastającymi tendencjami nacjonalistycznymi wśród Czechów i Słowaków proces dezintegracji wspólnego państwa był nie do powstrzymania. Ostatecznie 1 stycznia 1993 r. na politycznej mapie Europy pojawiły się dwa nowe państwa: Republika Czeska i Republika Słowacka.
Artykuł przedstawia nowe kompleksowe podejście do badania aspektów cywilizacyjnych w rozwoju regionalnych stowarzyszeń międzypaństwowych. Na początku artykułu dokonano przeglądu historycznych wymiarów podejścia cywilizacyjnego i wkładu naukowców będących jego założycielami w jego rozwój. W dalszej części następuje analiza wkładu naukowego i metodologicznego zwolenników i krytyków tego podejścia. Autorzy sugerują teoretyczne podejście do określenia współczesnych cywilizacji lokalnych z zastosowaniem sześciu parametrów: przyrodniczego, biologicznego, technicznego, ekonomicznego, społecznego i zarządzania. Sklasyfikowano cywilizacyjną przynależność krajów i strukturę głównych 17 regionalnych stowarzyszeń międzypaństwowych. Wyniki pokazują, że niektóre grupy regionalne są bardziej jednorodne pod względem cywilizacyjnym, zaś inne mniej, co nie zakłóca ich dynamicznego rozwoju. Logika historycznej dynamiki rozwoju ludzkości wskazuje jednak na konieczność zmiany obecnej sytuacji będącej wynikiem długotrwałych konfliktów cywilizacyjnych, powodujących znaczące zmiany w globalnej dynamice społecznej i strukturze cywilizacyjnej świata oraz regionalnych stowarzyszeń państw. Określenie struktury cywilizacyjnej krajów i ich regionalnych stowarzyszeń przyczynia się do racjonalizacji procesu decyzyjnego w obszarach międzynarodowych stosunków gospodarczych oraz do kształtowania polityki integracji/dezintegracji na poziomie krajowym i regionalnym. Przewiduje się, że po 2030 r. globalna dynamika społeczna ulegnie fundamentalnemu przełomowi, który radykalnie zmieni strukturę cywilizacyjną świata i regionalne związki międzypaństwowe.
EN
The paper advances a new comprehensive complex approach to the investigation of the civilizational aspects in the development of regional associations of countries. The research starts with the overview of historical dimensions of the civilizational approach and the contribution of the founding scholars to its development. It continues with the analysis of the scientific and methodological input of the followers and the critics of this approach. The authors suggest their theoretical approach to the identification of the modern local civilizations according to six parameters: natural, biological, technical, economic, social, and governing. The civilizational affiliation of countries and the civilizational structure of major 17 regional associations of countries are identified. The results demonstrate that some regional groups have been more homogeneous in terms of civilizational composition, others – less homogeneous, which does not interfere with their dynamic development. However, the logic of the historical dynamics of human development indicates the inevitability of changing the current situation through prolonged civilizational conflicts resulting in significant changes in the global social dynamics and the civilizational structure of the world and of regional associations of countries. The identification of the civilization structure of countries and regional associations contributes to the rational decision-making in the areas of international economic relations and to the formation of the integration/disintegration policies on the national and regional levels. It is predicted that from 2030 global social dynamics will undergo a fundamental break- through that will radically change the civilizational structure of the world and regional unions of countries.
The purpose of this text is to pose a question about the Polish politics in a situation of possible deepening of (dis) integration tendencies within the European project. In fact, this work is an invitation to a debate on the process of defining country’s strategic goals, which may be come unavoidable in the event of decomposition phenomena in EU structures, for which many countries – including Poland – are currently not prepared. The development of new projects and models in this field may prove justified and necessary, as international institutions are less and less able to support the maintenance of peace, security and prosperity, and are increasingly associated with risks or losses in a broader sense. In the era of potential recession of supranational structures, the actions of bodies based on national legitimacy are more favourably viewed, perceiving these organisms as real entities that are capable of assuming responsibility for the fate of a given community in the crisis situations, which may mean distancing from the postulates of transferring competences to supranational level, for the sake of the Community response to transnational challenges.
PL
Celem tego tekstu jest postawienie pytania o polską politykę w sytuacji ewentualnego pogłębiania się tendencji (dez)integracyjnych w łonie projektu europejskiego. Praca ta stanowi w istocie zaproszenie do debaty na temat procesu definiowania celów strategicznych naszego państwa, która może stać się nieunikniona w razie zaistnienia zjawisk dekompozycyjnych w strukturach UE, do czego wiele krajów – w tym Rzeczpospolita – aktualnie nie jest przygotowanych. Wypracowanie nowych projektów i modeli w tej dziedzinie może okazać się uzasadnione i niezbędne, gdyż instytucje międzynarodowe coraz rzadziej są w stanie wspierać utrzymywanie pokoju, bezpieczeństwa oraz dobrobytu, a coraz częściej kojarzą się z ryzykami lub szeroko pojętymi stratami. W dobie potencjalnej dekoniunktury struktur supranarodowych, bardziej przychylnie spogląda się na działanie gremiów opartych o narodową legitymację, postrzegając te organizmy jako realne byty, które są zdolne do przyjęcia odpowiedzialności za los danej wspólnoty w sytuacjach kryzysowych, co może oznaczać dystansowanie się od postulatów transferu kompetencji na poziom ponadnarodowy, celem wspólnotowej odpowiedzi na wyzwania transnarodowe.
The objective of this paper is to identify and analyse the risk shaping the European Union’s (the “EU’s”, or “Union’s”) current position in the global environment. To do this,key subjects are discussed: the identification of the EU’s economic standing in terms of classical economic indicators.The paper endeavours to prove the following: Despite numerous internal and external threats, the European Union remains one of the world’s main economic regions. The statement will be supported by an analysis of both standard economic indicators and qualitative aspects of the EU economy laying the foundations for growth.The empirical part hereof comprises a comparative analysis of the EU’s key macroeconomic data against the global economy and a partial implementation of the PSM model and Scoreboard for the purposes of determining the EU position in the world. The analysis carried out revealed that among material threats and risks to the EU’s current economic position, the economic risks need a special emphasis.Material threats and risks relating to the EU’s current economic situation include: 1) structural features of the European economy: primarily, innovativeness weaker than in the US, support for research in mid-technology areas, a lower share of modern manufacturing structures, large shares of mid- and low-technologies in the production and exports structure; 2) material differentiation of per capita GDP within the Union; 3) gradual decrease and growing differentiation of work productivity and efficiency; 4) excessive de-agrarisa tion of the EU economy, which might render it dependent on food imports; 5) political instability, low economic growth and high sovereign debt in Italy; 6) demographic situation reflected in decreasing population of the Union, shrinking labour resources and growing unemployment; 7) intensification of immigration trends; 8) energy cooperation; and 9) threat of occurrence of critical phenomena with respect to the following parameters: financial openness, international investment position, current account balance and current account deficit coverage with FDI.
PL
Celem artykułu jest identyfikacja i analiza ryzyka determinującego bieżącą pozycję Unii Europejskiej (UE) we współczesnym świecie. Realizację celu oparto na omówieniu pozycji ekonomicznej UE w ujęciu klasycznych wskaźników ekonomicznych. Teza artykułu jest następująca: Unia Europejska pomimo wielu zagrożeń wewnętrznych i zewnętrznych – pozostaje nadal jednym z głównych obszarów gospodarczych świata. Uzasadnieniem dla tej tezy są standardowe wskaźniki ekonomiczne oraz jakościowe aspekty gospodarki europejskiej, kreujące przesłanki rozwoju. Część empiryczna składa się z: analizy porównawczej podstawowych danych makroekonomicznych UE w zestawieniu z gospodarką światową oraz implementacji części modelu PSM i tabeli Scoreboarddla określenia zewnętrznej pozycji UE. Przeprowadzona analiza wykazała, że wśród istotnych zagrożeń i ryzyka we współczesnej pozycji ekonomicznej UE, szczególnie należy zwrócić uwagę na: ryzyka ekonomiczne. Wśród istotnych zagrożeń i ryzyka we współczesnej pozycji ekonomicznej UE, szczególnie należy zwrócić uwagę na: 1) cechy strukturalne gospodarki europejskiej: głównie słabszą innowacyjność w porównaniu do USA, wspieranie badań w obszarach średniej techniki, mniej nowoczesnej struktury produkcji, duży udział w produkcji przemysłowej i w eksporcie wyrobów średniej i niskiej techniki; 2) istotne zróżnicowanie poziomu PKB per capita; 3) postępujący spadek i zróżnicowanie w produktywności i wydajności pracy; 4) nadmierną deagraryzację gospodarki unijnej, co w efekcie doprowadzić może do uzależnienia UE od importu żywności; 5) polityczna niepewność, niski wzrost gospodarczy i wysokie zadłużenie Włoch; 6) sytuacja demograficzna, wyrażająca się spadkiem liczebności populacji europejskiej, zmniejszeniem zasobów pracy i wzrostem bezrobocia; 7) nasilenie tendencji imigracyjnych; 8) współpraca energetyczna; 9) niebezpieczeństwo wystąpienia zjawisk kryzysowych w zakresie parametrów: otwartości finansowej, międzynarodowej pozycji inwestycyjnej, salda rachunku obrotów bieżących oraz poziomu pokrycia deficytu bilansu obrotów bieżących przez BIZ.
Brexit is the result of long-maturing processes of economic and social development reinforcing each other. The referendum on EU membership was far from the mere technical issue of whether staying or leaving the integration – to most British citizens it was a desperate and legitimate answer to British and European (especially Brussels) elite politics that had discredited themselves. Will the elite learn from the result, will they reach a reasonable conclusion? European disintegration can take several forms ranging from allowing governments to ignore EU rules with impunity being the mildest, to letting member states to exit being the wildest. Apart exploring the origins of the current disintegration tendencies, with a special regard to those of Brexit, the purpose of this paper is to map both the risks and the opportunities associated with these disintegrative tendencies in Europe. For, as a hypothesis of this study, the author presumes that in such difficult times, perceived by many as crisis, it is not only a possibility to overcome the problems, but also a must to find out new ways of thinking, and proposing new paths of development in order to minimise the risks and turn challenges into opportunities.
PL
Brexit jest wynikiem długo dojrzewających procesów rozwoju gospodarczego i społecznego, które wzajemnie się wspierają. Referendum w sprawie członkostwa w UE nie było jedynie sprawą techniczną – zostać czy opuścić ugrupowanie integracyjne; dla większości obywateli brytyjskich była to zdesperowana i oficjalna odpowiedź dana brytyjskiej i europejskiej (a zwłaszcza brukselskiej) elicie politycznej, która sama się zdyskredytowała. Czy elita wyciągnie wnioski z tego wyniku, czy będzie w stanie osiągnąć rozsądne zakończenie? Rozpad UE może przybierać różne formy, począwszy od pozwalających rządom ignorować bezkarnie unijne przepisy, pozwalające państwom członkowskim na opuszczenie UE. Celem artykułu, oprócz badania początków obecnych tendencji rozpadowych, ze szczególnym uwzględnieniem brexitu, jest pokazanie zarówno zagrożeń, jak i możliwości związanych z tendencjami dezintegracyjnymi w Europie. Jako hipotezę autor przyjął, że w tych trudnych czasach, postrzeganych przez wielu jako kryzys, to nie tylko możliwość przezwyciężenia problemów, ale również konieczność znalezienia nowych sposobów myślenia i zaproponowania nowych ścieżek rozwoju, aby zminimalizować ryzyko i przekształcić wyzwania w szanse.
Zapoczątkowany w 2007 roku światowy kryzys finansowy w znacznym stopniu wpłynął na stabilność i efektywność strefy euro oraz w bezwzględny sposób ukazał wszystkie jej słabości. Wspólna waluta znalazła się w obliczu potencjalnego procesu dezintegracji. Wśród ekonomistów i polityków mnożą się koncepcje dalszych zmian reform i postulatów, które mają na celu uzdrowienie trudnej sytuacji. Głos w dyskusji zabrał też noblista J.E. Stiglitz, który z jednej strony przeprowadził krytykę dotychczasowych działań i doświadczeń na drodze do stworzenia sprawnie funkcjonującej unii walutowej, a z drugiej podkreślił, że rezygnacja z przyjętej polityki monetarnej byłaby zagrożeniem dla jedności Unii Europejskiej. Proponuje on wprowadzenie systemu elastycznego euro, tj. takiego, w którym poszczególne kraje mogłyby w ograniczonym zakresie regulować kursy walut. Wprowadzenie tego systemu uzależnia jednak od wielu innych reform, które uważa za niezbędne i kluczowe, aby system sprawnie funkcjonował.
EN
Global financial and economic crisis, which began in 2007, seriously affected stability and effectiveness of Eurozone and indicated weak points of the Community. In a short period of time the European Union faced serious economic problems like decreased dynamic of economic growth, rising unemployment and numerous deficits in public finances. The credibility of Eurozone has been undermined and euro is in the face of disintegration. There are a lot of theories and hypotheses which aimed to explain financial problems of Eurozone, but they do not present final solutions. J.E. Stiglitz, the Nobel Prize winner in economy, on the one hand criticises the Eurozone financial policy, but on the other he understands the necessity to keep it integrated. As a solution, he offers a new concept of flexible euro, as the potential way to reform the Eurozone.
Experiencing the disintegration of world of the value is located in a range of universal subjects, letting for establishing the dialogue of the tradition with the present. Passed dissertations are concentrating on analysis of the literary way of expressing the axiological vacuum, referring to such issues, like the belief in God, the vision of love, the idea of the house as the space safe, giving feeling approval and closenesses. In the area of contemporary literature stressed also a crisis of the belief in humanity is remaining as the source of the good, returning in visions and dreams. In the conglomeration of showing resemblances and differences above all an attitude of the nihilism, resulting from experiencing reality as the chaos which is giving none is becoming apparent of hope, causes the disintegration of the subject.
W grudniu 1991 r. ostatecznie rozpadł się Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich (ZSRR), który to fakt można uznać za największe wydarzenie geopolityczne XX w. Dezintegracja imperium radzieckiego oznaczała kres dwubiegunowego systemu międzynarodowego, w którym rywalizowały ze sobą dwa bloki zorganizowane ideologicznie, politycznie, ekonomicznie i militarnie wokół dwóch globalnych supermocarstw – Stanów Zjednoczonych oraz Związku Radzieckiego. Rozpad ZSRR ostatecznie uwolnił demokratyzujący się na fali pieriestrojki i własnych masowych ruchów demokratycznych środkowoeuropejski satelicki blok socjalistyczny od zależności od Moskwy. Można wyróżnić kilka grup czynników, które przyczyniły się do upadku Związku Radzieckiego i ideologii, na której się opierał – komunizmu. Były to czynniki ideologiczne, polityczne, ekonomiczne, narodowościowe i społeczne. Niniejszy tekst traktuje o ekonomicznych przyczynach rozpadu ZSRR, gdyż gospodarka była uznawana przez marksistowskich ideologów radzieckich za „bazę” całego systemu, a pozostałe jego komponenty – za „nadbudowę”.
JavaScript is turned off in your web browser. Turn it on to take full advantage of this site, then refresh the page.