It has been found that economic difficulties may lead to a substantial change in the number of parties in a polity, the main aspect used to describe and classify party systems. When crisis strikes the economy, parliamentary representatives of the ruling party will leave it and either join the opposition or develop their own political milieus, forming new parties. In both cases the fragmentation is expected to rise. This hypothesis has been confirmed to be true in Latin America. In this paper I use data on parliamentary elections held from 1980 onwards in 34 European countries to explore whether the dynamics of economic development affects the number of parties. The fragmentation is positively linked with the inflation rate and negatively with the GDP growth. The post-communist context moderates the strength of this relationship. These findings are illustrated with case studies of Greek, Icelandic and Latvian party system dynamics.
Szeroki zakres uprawnień władczych prezydenta i powszechne wybory szefa państwa to najważniejsze komponenty prezydenckiego modelu ustrojowego. Chociaż te dwa aspekty systemu rządów są ze sobą logicznie powiązane i ich występowanie jest empirycznie skorelowane, to mają one sprzeczne konsekwencje dla liczby partii w systemie politycznym. Hipoteza głosi, że silni prezydenci poprzez swoje nieformalne wpływy wspierają własne zaplecze polityczne, co prowadzi do koncentracji głosów wyborców. Z drugiej strony wybory powszechne to okazja do wyłaniania się nowych liderów i budowania przez nich politycznego zaplecza, co sprzyja powstawaniu nowych ugrupowań i prowadzić może do zwiększenia fragmentacji systemu partyjnego. Niniejszych artykuł prezentuje empiryczne potwierdzenie wymienionych hipotez wykorzystując ilościowe dane o wyborach, które odbyły się w krajach pokomunistycznych.
EN
The presidential powers and the direct elections of the head of the state are two crucial components of presidentialism. Despite the two elements being logically and empirically correlated, they can lead to contradictory consequences for the number of parties in a polity. Strong presidents may use their informal influences to support their own political milieu and to encourage the concentration of votes. On the other hand direct election of the president allows all the candidates to establish and promote their own parties and help them in gaining support in elections that might lead to greater fragmentation. In this paper I confirm the aforementioned hypotheses testing the independent effects of presidential prerogatives and the mode of election on the number of parties at the electoral level using data from post-communist countries.
JavaScript is turned off in your web browser. Turn it on to take full advantage of this site, then refresh the page.