The paper outlines a research perspective in reference to literary grammar. A philological analysis of literary texts allows an insight into several peculiar manifestations of grammatical dynamic assuming that texts have linguistic potentiality determined by various factors. These factors include syntagmaticity, specificity of situational language use in reference to repeatable textual elements, categorization mechanisms or – in a slightly different conceptualization – textual fluidity. Examples discussed in this paper are an introduction to basic elements significant in grammar-oriented analyses. Ambiguity and redundancy are identified as two most significant issues.
PL
Artykuł stanowi próbę nakreślenia perspektywy badawczej w odniesieniu do gramatyki literatury. Filologiczny sposób analizy tekstów literackich skłania autora do przyjrzenia się kilku swoistym przejawom dynamiki gramatycznej przy założeniu, że tekstom przynależna jest językowa potencjalność determinowana przez różne czynniki. Wśród nich wymienia się przestrzenność struktury wiersza (syntagmatyczność), specyfikę sytuacyjnego użycia języka z odniesieniem do powtarzalnych elementów tekstotwórczych, mechanizmy kategoryzacji czy – w nieco innym ujęciu – płynność tekstu. Omówione przykłady tekstów literackich stanowią wprowadzenie podstawowych elementów istotnych w podejmowaniu prób analitycznych skoncentrowanych na zjawiskach gramatycznych. Wśród problemów najistotniejszych wskazuje się niejednokształtność i redundancję.
The article concerns the specificity of the language in early prose works by Magdalena Tulli. The phenomena of literary grammar (a specific manner of operating abundance in the narrative, a particular type of arranging syntax and a creative use of colloquialism) allow one to consider this prose as an entropic story. Predominantly thanks to a characteristic dispersion of narrative energy, as well as chaotic moments, contrasting with readers’ expectations. Thanks to quoted examples and references to selected linguistic research concepts, yet another perspective on interpreting textual features in the works of the author of “Skaza”, which will in turn allow asking new questions about the exceptionality of stories included in this original poetic prose.
PL
Artykuł dotyczy specyfiki języka wczesnych utworów prozatorskich Magdaleny Tulli. Zjawiska z obszaru gramatyki literackiej – specyficznego operowania nadmiarem w narracji, osobliwym typem składni aranżującej, a także twórczym wykorzystaniem potoczności – pozwalają przyjrzeć się tej prozie jako opowieści entropicznej. Przede wszystkim ze względu na charakterystyczne rozproszenie energii narracyjnej, jak również kontrastujące z czytelniczymi oczekiwaniami nieuporządkowanie. Dzięki przytoczonym przykładom i odniesieniom do wybranych koncepcji badawczych z obszaru językoznawstwa uruchomić można kolejną perspektywę namysłu nad cechami tekstów autorki „Skazy”, a dzięki temu – zadać nowe pytania o wyjątkowość opowieści zawartych w tej oryginalnie poetyckiej prozie.
JavaScript is turned off in your web browser. Turn it on to take full advantage of this site, then refresh the page.