O ile kryzysy z lat 2015 i 2022 – każdy z nich obarczony innym brzemieniem obowiązków i odpowiedzialności – miały charakter ogólnoeuropejski, o tyle kryzys na pograniczu polsko- -białoruskim i polsko-litewskim można uznać za kryzys regionalny, w który zaangażowane są kraje bezpośrednio nim dotknięte. Z tego powodu kryzys ten jest najmniej zbadany i rozpoznany poza granicami kraju. Celem artykułu jest przedstawienie genezy, przebiegu i skutków kryzysu na pograniczu polsko-białoruskim w kontekście prawa europejskiego. Polski rząd zakwestionował podstawowe regulacje dotyczące prawa do ubiegania się o udzielenie ochrony międzynarodowej, powołując się na kwestie ochrony bezpieczeństwa narodowego, a także posługując się suwerenistyczną narracją. Hipoteza badawcza zakłada, że zeuropeizowana wcześniej polityka migracyjna i azylowa została w Polsce znacjonalizowana w związku z działaniami polskich władz w odpowiedzi na kryzys. Analiza zostanie przeprowadzona przez pryzmat teorii europeizacji, z wykorzystaniem elementów teorii sekurytyzacji.
EN
While the crises of 2015 and 2022, albeit with different burdens and responsibilities, were pan-European, the crisis on the Polish-Belarusian and Polish-Lithuanian borders can be considered as a regional crisis in which the countries directly affected are involved. For this reason, this crisis is the least studied and recognized outside the country. The aim of the article is to present the genesis, course, and consequences of the crisis on the Polish-Belarusian border in the context of European law. The Polish government has challenged the basic regulations regarding the right to apply for international protection, citing issues of national security protection, as well as using a sovereign narrative. The research hypothesis assumes that the previously Europeanised migration and asylum policy has been nationalised in Poland in connection with the actions of the Polish authorities in response to the crisis. The analysis will be conducted through the prism of the theory of Europeanization, using elements of securitization theory.
The aim of the article is to track the hate speech that appears on the Polish-language Internet in relation to the humanitarian crisis on the Polish-Belarusian border. In particular, I examine to what extent this speech contains threads characteristic of the anti-refugee discourse present in Poland at least since 2015, and to what extent shifts and new motifs can be identified. A phenomenon that seems to me particularly characteristic of the last year is the „management of rationality”, which I define in relation to the management of fear described in more detail. My interpretations are based on a critical analysis of statements collected using the prototype version of the Counterhate online hate speech monitoring tool, developed jointly by the Helsinki Foundation for Human Rights, Professor Bronisław Geremek Foundation and Securelex.
PL
Celem artykułu jest prześledzenie – pojawiającej się w polskojęzycznym Internecie – mowy nienawiści dotyczącej kryzysu humanitarnego na granicy polsko-białoruskiej. Sprawdzam zwłaszcza, w jakiej mierze w mowie tej występują wątki charakterystyczne dla dyskursu antyuchodźczego obecnego w Polsce co najmniej od 2015 roku, a w jakiej można rozpoznać przesunięcia i nowe motywy. Zjawiskiem, które wydaje mi się szczególnie charakterystyczne dla ostatniego roku, jest „zarządzanie racjonalnością”, definiowane przeze mnie w relacji do opisywanego szerzej zarządzania strachem. Moje interpretacje oparte są na krytycznej analizie wypowiedzi zebranych za pomocą prototypowej wersji narzędzia monitorowania internetowej mowy nienawiści Counterhate, opracowywanego wspólnie przez Helsińską Fundację Praw Człowieka, Fundację Centrum im. Profesora Bronisława Geremka oraz Securelex.
Opracowanie jest efektem badań zrealizowanych na przełomie listopada i grudnia 2021 r. na terenach przy granicy Polski z Białorusią, przeprowadzonych wśród księży rzymskokatolickich pełniących posługę duszpasterską na tym obszarze. Celem badań było poznanie nastrojów społecznych i postaw duchownych dotyczących kryzysu migracyjnego w 2021 r. Wnioskować można, że księża z parafii w rejonie przygranicznym są bardziej skłonni myśleć o wspólnocie w kategoriach narodowościowych niż ewangelicznych, co zapewne wynika z doświadczeń historycznych Polski z Rosją i Związkiem Socjalistycznych Republik Radzieckich (ZSRR), uratą niepodległości i zależnością od władzy komunistycznej rządzącej z Moskwy.
EN
This publication is a result of interviews carried out at the end of November-beginning of December 2021 in the areas along the border between Poland and Belarus with Roman Catholic priests providing pastoral ministry in that area. The aim of the interviews was to gain insight into the social moods and attitudes of the clergy with respect to the migration crisis in the year 2021. It may be guessed that the priests from the borderland parishes are more prone to thinking about the community in national rather than evangelical categories, which most probably is an outcome of the historical experiences of Poland with Russia and the Union of Soviet Socialist Republics (USSR), the loss of independence and subordination to the communist authorities in Moscow.
Celem artykułu jest analiza porównawcza dwóch odmiennych podejść do problemu migracji. Pierwsze z nich odnosi się do rządu Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej, który wyraził zgodę na przyjęcie kilkunastu tysięcy greckich i macedońskich uchodźców politycznych uciekających z Grecji po przegranej przez stronę komunistyczną wojny domowej. Polityka polskich władz komunistycznych przyniosła sukces w postaci udanego współżycia Greków i Macedończyków z Polakami. Drugie podejście prezentuje obecny polski rząd. Jest to polityka niewpuszczania żadnych migrantów sprowadzonych na granicę polsko-białoruską przez nieprzyjazne Polsce reżimy białoruski i rosyjski. Prezentowane porównanie jest oryginalną próbą wyprowadzenia wniosków dotyczących źródeł tych odmiennych podejść oraz ich politycznych i społecznych konsekwencji. Tematyka podjęta w artykule ma znaczenie nie tylko dla Polski i wschodnich krajów Unii Europejskiej, lecz także dla całej Unii, ponieważ punktem docelowym migrantów nie są takie kraje jak Polska, Litwa czy Łotwa, tylko bogatsze kraje Zachodu.
EN
The aim of the article is to conduct a comparative analysis of two different approaches to the migration problem. The first one refers to the government of the Polish People’s Republic, which agreed to accept several thousand Greek and Macedonian political refugees fleeing from Greece after the communist side lost the civil war. The policy of the Polish communist authorities brought success in the form of successful coexistence between Greeks and Macedonians with Poles. The second approach is presented by the current Polish government. This is a policy of not admitting any migrants brought to the Polish-Belarusian border by the Belarusian and Russian regimes that are hostile to Poland. The presented comparison is an original attempt to draw conclusions regarding the sources of these different approaches and their political and social consequences. The topic discussed in the article is important not only for Poland and the eastern countries of the European Union, but for the entire EU, because the destination of migrants is not countries such as Poland, Lithuania or Latvia, but wealthier Western countries.
JavaScript is turned off in your web browser. Turn it on to take full advantage of this site, then refresh the page.