The paper discusses the legal status of housing communities in the context of the legal regulations in force. In particular, case laws and opinions of legal theorists on the legal status of housing communities are analysed. The paper supports the view that the housing community should not be deemed an unincorporated entity. It also briefly presents the rationale behind this opinion and the proposed amendments aiming at an unambiguous definition of the status of housing communities in Polish law.
The research presented in the article was inspired by recent demands to amend the Act on the ownership of premises in the context of equipping housing communities with the right to adopt resolutions on the prohibition of short-term rental of premises. These demands were argued, among others the lack of clear regulation on admissibility of adopting such resolutions as well as lack of appropriate measures to protect the rights of premises owners against infringements generated by the phenomenon of short term rental of premises. The aim of the article was therefore to respond to the validity of the arguments raised. In the first part of the article, the subject of analysis was the issue of the admissibility of adopting resolutions by housing communities prohibiting the short-term rental of premises and resolutions on increasing the burden on owners of premises rented for a short time, under the applicable regulations.. In the second part of the article, the research cover the issues of measures to protect the rights of owners of premises in a situation where neighboring premises in a building are rented for a short-term, pursuant to applicable regulations. Measures to protect the right of owners of premises, regulated in the Civil Code as well as in the Act on the ownership of premises, were discussed. They were also assessed in the context of the possibility of their use in the event of infringements generated by short-term rental of premises.
PL
Inspiracją do badań przedstawionych w artykule stały się pojawiające się w ostatnim czasie postulaty nowelizacji ustawy o własności lokali w kontekście wyposażenia wspólnot mieszkaniowych w prawo do podejmowania uchwał w przedmiocie zakazu wynajmu krótkoterminowego lokali. Postulaty te argumentowano m.in. brakiem jednoznacznej regulacji dotyczącej dopuszczalności podejmowania takich uchwał, jak też brakiem odpowiednich środków ochrony praw właścicieli lokali przed naruszeniami generowanymi zjawiskiem najmu krótkoterminowego lokali. Celem artykułu stało się zatem ustosunkowanie się do zasadności podnoszonych argumentów. W pierwszej części artykułu przedmiotem analiz uczyniono problem dopuszczalności podejmowania przez wspólnoty mieszkaniowe uchwał zakazujących wynajmu krótkoterminowego lokali oraz uchwał o zwiększeniu obciążenia właścicieli lokali wynajmowanych krótkoterminowo na gruncie obowiązujących przepisów. W drugiej części artykułu badaniem objęto problematykę przysługujących właścicielom lokali środków ochrony ich praw w sytuacji, w której w budynku sąsiednie lokale wynajmowane są w reżimie najmu krótkoterminowego. Omówione zostały środki ochrony praw przysługujące właścicielom lokali, uregulowane zarówno w kodeksie cywilnym, jak i ustawie o własności lokali. Dokonano też ich oceny w kontekście możliwości ich wykorzystania w sytuacji naruszeń generowanych najmem krótkoterminowym lokali.
The research presented in the article was inspired by recent demands to amend the Act on the ownership of premises in the context of equipping housing communities with the right to adopt resolutions on the prohibition of short-term rental of premises. These demands were argued, among others the lack of clear regulation on admissibility of adopting such resolutions as well as lack of appropriate measures to protect the rights of premises owners against infringements generated by the phenomenon of short-term rental of premises. The aim of the article was therefore to respond to the validity of the arguments raised. In the first place, the subject of the analyzes was the issue of the admissibility of adopting resolutions by housing communities prohibiting the short-term rental of premises in the context of applicable regulations. In addition, the problem of admissibility of adopting resolutions by housing communities to increase the burden on owners of premises rented for a short time was presented, in a situation where it increases the costs of maintaining joint ownership of premises owners. In the second part of the article, the research cover the issues of measures to protect the rights of owners of premises under applicable regulations.
PL
Inspiracją do badań przedstawionych w pracy stały się pojawiające się w ostatnim czasie postulaty nowelizacji ustawy o własności lokali w kontekście wyposażenia wspólnot mieszkaniowych w prawo do podejmowania uchwał w przedmiocie zakazu wynajmu krótkoterminowego lokali. Postulaty te argumentowano m.in. brakiem jednoznacznej regulacji dotyczącej dopuszczalności podejmowania takich uchwał, jak też brakiem odpowiednich środków ochrony praw właścicieli lokali przed naruszeniami generowanymi zjawiskiem najmu krótkoterminowego lokali. Celem artykułu jest zatem ustosunkowanie się do zasadności podnoszonych argumentów. W pierwszej kolejności przedmiotem analiz stał się problem dopuszczalności podejmowania przez wspólnoty mieszkaniowe uchwał zakazujących wynajmu krótkoterminowego lokali na gruncie obowiązujących przepisów. Dodatkowo przedstawiono również problem dopuszczalności podejmowania przez wspólnoty mieszkaniowe uchwał o zwiększeniu obciążenia właścicieli lokali, które wynajmowane są krótkoterminowo w sytuacji, gdy wpływa to na zwiększenie kosztów utrzymania nieruchomości wspólnej właścicieli lokali. W drugiej części artykułu badaniem objęto problematykę środków ochrony praw przysługujących właścicielom lokali na gruncie obowiązujących przepisów.
Owners of apartments have the right to challenge a resolution of the housing community if they disagree with its provisions. This can only happen in legally defined circumstances. Every owner of a unit, whether or not they participated in the vote on the resolution at the meeting or through individual voting, including those who voted in favor of the resolution, has the right to challenge it in court. Grounds for challenging the resolution may include non-compliance with legal regulations or the agreement concerning the management of common property, a violation of the principle of proper management, or other infringements of the complainant's interests. It is crucial to adhere to the statutory six-week deadline for filing a lawsuit to annul the housing community's resolution. However, a lawsuit to declare such a resolution nonexistent is also possible after this deadline has expired, as a claim for the annulment of a resolution specified in Article 25 of the Act on Ownership of Premises has a different legal basis. In some cases, declaring a resolution nonexistent is in the interest of individuals who do not own a unit, so the court may consider their claims as well.
Питання внутрішнього права житлових громад досі в літературі вичерпно не обговорювалося. Це питання є надзвичайно важливим у зв’язку з тим, що в нашiй державі налічується близько п’яти міль- йонів юридичних осіб з обмеженими можливостями. Внутрішнє право житлових громад є конкретизацією нормативно-правових рішень, але перш за все ця система щоразу відображає специфіку функціонування кожної з житлових громад окремо. Особливо це рішення, прийняті громадою, але слід пам’ятати і про інші джерела, характерні для цієї системи. Вони доповнені загальними правилами, розрізнення яких є надзви- чайно важливим, оскільки завершують комплексне питання прийняття житловою громадою резолюцій. Це дослідження базується на останніх поглядах доктрини та судових рішеннях.
RU
Вопрос о внутреннем праве товариществ собственников жилья до сих пор не был всесторонне рассмотрен в литературе. Этот вопрос чрезвычайно важен в связи с тем, что в нашей стране насчитывается около пяти миллионов неполноценных юридических лиц. Внутреннее право товариществ собственников жилья является конкретизацией законодательных решений, но в большей степени эта система отражает специфику деятельности каждого товарищества собственников жилья в отдельности. Это, в частности, решения, принятые товариществами, но следует помнить и о других источниках, специфичных для данной системы. Они дополнены общими правилами, упоминание которых чрезвычайно важно, поскольку дополняет всю сложность вопроса о принятии решений товариществами собственников жилья. Настоящее исследование основано на последних положениях доктрины и судебных решениях.
EN
The issue of the internal law of housing communities has not been dealt with comprehensively in the literature of the subject so far. This issue is extremely important given that there are nearly five million entities without legal personality in our country. The internal law of housing communities is a concretization of statutory solutions, but most importantly, the system each time reflects the specificity of the operation of each housing community separately. These are especially resolutions passed by the community, but other sources specific to this system should also be kept in mind. This issue is complemented by general principles, the distinction of which is extremely important, because it completes the complex issue of resolutions by the housing community. This study is based on the latest views of doctrine and judicial decisions.
PL
Zagadnienie prawa wewnętrznego wspólnot mieszkaniowych nie było dotychczas podejmowane w literaturze przedmiotu w sposób kompleksowy. Problematyka ta jest niezwykle ważna z uwagi na to, że ułomnych osób prawnych w naszym kraju jest blisko pięć milionów. Prawo wewnętrzne wspólnot mieszkaniowych to konkretyzacja rozwiązań ustawowych, ale przede wszystkim system ten każdorazowo odzwierciedla specyfikę działania każdej wspólnoty mieszkaniowej z osobna. Są to zwłaszcza uchwały podejmowane przez wspólnotę, ale należy pamiętać też o innych, specyficznych dla tego systemu źródłach. Ich uzupełnieniem są zasady ogólne, których wyróżnienie jest niezwykle istotne, bo dopełnia złożoną problematykę podejmowania przez wspólnotę mieszkaniową uchwał. Niniejsze opracowanie bazuje na najnowszych poglądach doktryny oraz na orzecznictwie sądowym.
The jurisprudence of many countries analyzes the problem of recognizing whether it is permissible for housing communities to adopt resolutions prohibiting the short-term rental of premises. It is generally accepted that the adoption of such resolutions is unacceptable. This view is also presented in the uniform line of jurisprudence of Polish courts presented in the article. In recent years, however, we can observe the emergence of jurisprudence recognizing that housing communities may pass resolutions prohibiting the use of premises located in the building for short-term rental. Such jurisprudence has developed in France and Portugal. These judgments and arguments presented in the justifications of the decisions are presented in the article. Their analysis proves that the process of searching for arguments supporting the admissibility of interference by housing communities in the ownership rights of individual owners of premises by prohibiting any use of the property in the name of protection of other values is underway. This process takes place with the use of various arguments, focusing, however, on the same dilemmas. These dilemmas concern two main issues. First, attempts to prioritize: protection of property rights, the right to inviolability of a home and the right to freedom of economic activity, where in particular the problem of whether short-term rental is an economic activity is considered. Secondly, to prioritize the protection of the property of the individual and the protection of the non-property interests of the collective.
PL
W orzecznictwie wielu państw analizowany jest problem uznania, czy dopuszczalne jest podejmowanie przez wspólnoty mieszkaniowe uchwał zakazujących najmu krótkoterminowego lokali. Powszechnie przyjmuje się, że podejmowanie takich uchwał jest niedopuszczalne. Taki też pogląd prezentowany jest w jednolitej i przedstawionej w artykule linii orzecznictwa sądów polskich. W ostatnich latach można jednak zaobserwować pojawienie się orzecznictwa uznającego, że wspólnoty mieszkaniowe mogą podejmować uchwały zakazujące wykorzystania lokali położonych w budynku do najmu krótkoterminowego. Takie linie orzecznicze wykształciły się we Francji i Portugalii. Orzeczenia te i argumenty prezentowane w uzasadnieniach rozstrzygnięć zostały zaprezentowane w artykule. Ich analiza dowodzi, że trwa proces poszukiwania argumentów przemawiających za uznaniem dopuszczalności ingerowania przez wspólnoty mieszkaniowe w prawo własności poszczególnych właścicieli lokali poprzez zakaz dowolnego korzystania z przedmiotu własności, w imię ochrony innych wartości. Proces ten następuje z wykorzystaniem zróżnicowanej argumentacji, ogniskującej się jednak wokół tożsamych dylematów. Dylematy te dotyczą dwóch głównych kwestii. Po pierwsze, próby ustalenia priorytetu: ochrony prawa własności, prawa do nietykalności mieszkania (miru domowego) i prawa swobody działalności gospodarczej, gdzie w szczególności rozważany jest problem, czy najem krótkoterminowy jest działalnością gospodarczą. Po drugie, ustalenia priorytetu ochrony majątkowego interesu indywidualnego wobec ochrony zbioru niemajątkowych interesów kolektywu.
In Polish and also in German law a housing community is entitled to sue the owner of premises and demand their sale by public auction. In both legal systems a resolution must be taken by a housing community and then the case must be referred to court. Grounds for an action, in accordance with Polish law, are as follows: long-term default by the owner on the payment of charges due, flagrant or persistent offence against the applicable order of house rules, inappropriate behaviour that makes the use of other premises or the common property burdensome. Under German law, grounds for a claim may be breach of the obligations incumbent on an owner to other owners of premises in such a blatant way that one cannot expect them to continue to maintain community with him. In both legal regimes, that legal remedy is of a unique and final nature and, therefore, is used when other solutions have produced no effect.
JavaScript is turned off in your web browser. Turn it on to take full advantage of this site, then refresh the page.