Artykuł porusza rzadko analizowaną w doktrynie prawa karnego i orzecznictwie sądowym kwestię istoty zasady subiektywizacji odpowiedzialności karnej. Podstawowym celem rozważań jest próba odpowiedzi na pytanie czy zasada subiektywizacji, określana jako jedna z fundamentalnych zasad prawa karnego, może być utożsamiana z zasadą winy. Na potrzeby rozważań zawartych w artykule koniecznym było ustalenie istoty zawinienia i określenie, czy w strukturze przestępstwa występują inne niż związane z winą elementy mające znacznie dla subiektywizacji odpowiedzialności. Niezbędne było także ustalenie, czy wszystkie przesłanki zawinienia zawsze odnoszą się wyłącznie do kwestii związanych z subiektywizacją.
EN
The article refers to the issue of the principle of subjectification of penal liability, rarely analyzed in the doctrine of penal law and judicial decisions. The main purpose of the discussion is to try to answer the question whether the principle of subjectivization, defined as one of the fundamental principles of penal law, can be equated with the principle of guilt. For the purposes of the considerations contained in the article, it was necessary to determine the essence of the guilt and determine whether the structure of the offence contains elements other than guilt related to the subjectification of liability. It was also necessary to determine whether all premises of guilt always relate solely to issues related to subjectivization.
One of the institutions, which underwent some significant changes as a result of the act amending The Criminal Code of 20th February 2015, is a mistake of fact under the Article 28 (1) of the Criminal Code. This institution is related to such basic issues of The Criminal Code as fault and a subject party. On the one hand, it standardises exclusion from criminal liability but on the other hand it entails certain doubts with regards to the amended law. It is questioned whether the amendment was actually necessary. As many theoreticians indicate, the consequences of the implementation of this regulation basically remain the same as in the case of the previous one. This amendment is perceived as a meaningless change only connected to its form. What is more, there is a new element added to the institution of a mistake of fact, namely justification. However, this element is not a novelty in the Criminal Code. The aim of this work is to assess the amendment and its purposefulness.
PL
Jedną z instytucji, podlegających istotnym zmianom w wyniku ustawy nowelizującej Kodeks karny z dnia 20 lutego 2015 roku jest błąd co do okoliczności stanowiącej znamię czynu zabronionego, uregulowany w art. 28 § 1 Kodeksu karnego. Instytucja ta jest powiązana z podstawowymi kwestiami nauki prawa karnego, jak wina i strona podmiotowa. Z jednej strony w wyniku nowelizacji przepisu mamy do czynienia z ujednoliceniem w kwestii wyłączenia odpowiedzialności karnej, z drugiej jednak strony pojawiły się co do znowelizowanego przepisu w nauce prawa karnego wątpliwości. Przede wszystkim czy istotnie nowelizacja w tym zakresie była niezbędna, jako że wielu teoretyków wskazuje na konsekwencje zastosowania regulacji, które nie są inne niż przy zastosowaniu poprzedniej regulacji. W związku z tym zmiana traktowana jest jako kosmetyczna dotycząca jedynie konstrukcji samego przepisu. Co więcej pojawiło się nowe znamię dodane do opisu instytucji błędu co do znamion czynu zabronionego, to znaczy usprawiedliwienia. Nie jest to jednak znamię nieznane nauce prawa karnego. Celem niniejszej pracy jest próba oceny nowelizacji i analizy jej celowości.
JavaScript is turned off in your web browser. Turn it on to take full advantage of this site, then refresh the page.