A turning point for the approach of the Catholic Church to the question of the unity of Christians was brought by the Second Vatican Council which began in 1962. Observers from Churches and separate communities were invited to participate in the Council. The events which illustrate John Paul II’s engagement toward the reconciliation of Christians i.e. the Encyclical Slavorum Apostoli (2.06.1985), The apostolic Letter Orientale lumen (2.05.1995), The Encyclical Ut unum sint (25.05.1995), The Declaration Dominus Jesus (6.08.2000). The inauguration of the Anniversary Year of 2000 in the Basilica of Saint Paul Outside the Walls and the “Ecumenical Remembrance of the Witnesses of Faith of the 20th Century” as crucial events in the field of the reconciliation of Christians. The ecumenical contacts with the Orthodox Church. The first of such contacts was John Paul II’s visit to Istanbul in 1979 and the meeting with the ecumenical patriarch of Constantinople, Dimitrios. Further meetings with the representatives of the Orthodox Church took place: in 1987 in the Vatican; in 1991 during the Synod of the Bishops of Europe; in 1994 the solemnities of the Station of the Cross on Good Friday were attended by the Patriarch of Constantinople, Bartholomew I; in 1999 John Paul II visited Romania. The contacts with the Russian Orthodox Church, which sometimes was not satisfied with John Paul II’s contacts with e.g. Georgia in 1999, the Ukraine and Kazakhstan in 2001. The pope never made a visit to Russia due to the lack of consent on the part of the Orthodox Church. The history of Archbishop Marcel Lefebvre and the Society of of Pius X. With the establishment of the Society Lefebvre started to openly oppose the decisions of the Second Vatican Council. When he began to illegally confer Holy Orders in 1976, Pope Paul VI divested him from the authority of executing episcopal duties. John Paul II is presented as an indefatigable champion of ecumenism. He was a remarkable guide in this journey, he never lost sight of his goals and he set out directions of action. His appreciation of the current situation was also accurate.
В статье анализируется процесс «возрождения ислама» на постсоветском пространстве и феномен его реинтеграции в Крыму. В этом, конфессионально неоднородном регионе, где на протяжении многих веков соседствуют две мировые религии – хрис- тианство и ислам, исторически сложившаяся толерантность отношений между представителями мусульманского и христианского населения служит основой их добрососедства и взаимопонимания. Автор приводит убедительные факты относительно некоторых особенностей развития ислама в условиях нарушения режима устойчивого развития общества и при этом доказывает, что в настоящее время в Крыму нет ни объективных, ни сколько-нибудь субъективных предпосылок для этно-национального конфликта.
PL
W artykule analizowany jest proces „odrodzenia się islamu” na terenach postsowieckich oraz fenomen jego reintegracji na obszarze Krymu. Jest to teren, gdzie występuje wiele religii, dlatego warto podkreślić, że przez wiele wieków istniały obok siebie chrześcijaństwo i islam – dwie światowe religie. Tradycja tolerancyjnego sąsiadowania ich wyznawców, stanowi fundament dalszego współistnienia oraz budowania dobrych relacji między nimi. Autor tekstu przywołuje wybrane przykłady dotyczące rozwoju islamu, analizuje je przez pryzmat perturbacji rozwoju społecznego. Wykazuje, że współcześnie na Krymie nie istnieją ani obiektywne ani subiektywne przyczyny, które mogłyby implikować pojawienie się etnicznych i narodowościowych konfliktów.
EN
The author of this article discusses the process of the ”Islamic renewal” in the post-soviet territories and its reintegration in the Crimea, where the tradition of mutual tolerance between adherents of many various religions forms the basis for their continuing coexistence and good relationships. He illustrates it with examples of Islamic development, analysed through the prism of social progress. He argues that there are neither objective, nor subjective factors there today that would indicate an emergence of ethnic and nationalistic conflicts.
Tartars who settled in Bohoniki and Kruszyniany underwent a long process of assimilation, still preserving some features of the culture of their ancestors and absorbing many elements of the local culture. Centuries‑old military traditions deepened their bond with Poland, which is the only motherland for them. During research conducted in 2015 questions were renewed as to their ethnic identity, whose main elements are Islam and mutual origin. The researchers focused also on contemporary problems that Tartarian community had to face. At the same time, the article points out characteristic and unique features of Tartarian Islam permeated by local influences.
PL
Tatarzy osiedleni w Bohonikach i Kruszynianach przeszli długi proces asymilacji, zachowując pewne cechy kultury swych przodków i przyswajając wiele elementów kultury miejscowej. Wielowiekowe tradycje wojskowe pogłębiły ich więź z Polską, która jest dla nich jedyną ojczyzną. Podczas badań przeprowadzonych w 2015 roku zostały postawione na nowo pytania o ich tożsamość etniczną, której kluczowymi elementami są wyznawany islam oraz wspólne pochodzenie. Skupiono się również na aktualnych problemach, z jakimi musiała zmierzyć się społeczność tatarska. Artykuł wskazuje równocześnie na charakterystyczne i unikatowe cechy tatarskiego islamu, przesiąkniętego wpływami lokalnymi.
JavaScript is turned off in your web browser. Turn it on to take full advantage of this site, then refresh the page.