Celem artykułu było określenie maksymalnej ceny zakupu najnowocześniejszej technologii oraz mierników marnotrawstwa technologicznego po wdrożeniu w przedsiębiorstwie technologii gorszej niż najnowocześniejsza. Cena maksymalna została obliczona za pomocą dyskontowego, symulacyjnego modelu TC oraz dodatku Excela Solver. Cena rynkowa była od niej niższa. Z tego powodu zastosowano wskaźniki niefinansowe i finansowo- księgowe do zmierzenia marnotrawstwa technologicznego, jako przykładu, huty szkła. Opracowanie ma duże znaczenie praktyczne, dostarcza bowiem wzorca rozwiązywania problemu maksymalnej ceny za najnowszą technologię, uświadamia kadrze zarządzającej istnienie marnotrawstwa technologicznego i wpływa na zmianę postaw wobec wdrażania najnowocześniejszych technologii. Upowszechnienie się stosowania TC jako narzędzia wspierającego proces podejmowania decyzji inwestycyjnych może przyczynić się do wzrostu poziomu innowacyjności przedsiębiorstw.
Celem artykułu było wypełnienie luki w rachunku kosztów docelowych, polegającej na braku etapu wyboru wariantu inwestycyjnego. Stwierdzono, że maksymalna wartość nakładów inwestycyjnych jest liniową funkcją malejącą jednostkowych kosztów dopuszczalnych. Jeżeli planowany jednostkowy koszt własny sprzedaży bez amortyzacji jest wyższy od jednostkowego kosztu dopuszczalnego, to można znaleźć za pomocą funkcji nakładu inwestycyjnego nowy wariant inwestycyjny, w którym koszt planowany stanie się równy kosztowi dopuszczalnemu. Jeżeli planowany jednostkowy koszt własny sprzedaży bez amortyzacji jest liniową funkcją malejącą nakładów inwestycyjnych, to punkt przecięcia się tej funkcji z funkcją jednostkowego kosztu dopuszczalnego wyznacza wariant inwestycyjny z minimalnym nakładem inwestycyjnym, dla którego są jeszcze spełnione dla najniższych wartości dyskontowe kryteria akceptacji przedsięwzięcia inwestycyjnego.
Celem opracowania jest sfalsyfikowanie podstawowego twierdzenia Target Costing (TC) w modelu dyskontowym, aby uchronić inwestorów przed podejmowaniem błędnych decyzji o wdrożeniu inwencji, jak to może mieć miejsce w tradycyjnym modelu TC. Model finansowo-matematyczny przedsięwzięcia innowacyjnego zastosowano jako model symulacyjny, żeby znaleźć minimalną stopę zysku i jednostkowy koszt dopuszczalny, który jest punktem krytycznym dzielącym przedsięwzięcia innowacyjne na spełniające warunki odniesienia sukcesu finansowego i ich niespełniające. Próba falsyfikacji podstawowego twierdzenia za pomocą modus tollendo tolens logiki klasycznej polegała na wykazaniu, że istnieje taki jednostkowy koszt dopuszczalny równy jednostkowemu kosztowi planowanemu, dla którego wartość NPV i IRR nie spełniają warunków odniesienia sukcesu finansowego. Podjęta próba falsyfikacji podstawowego twierdzenia TC nie powiodła się. Oznacza to, że doszło do koroboracji TC. Inwestorzy stosujący dyskontowy model TC jako narzędzie wspomagające podejmowanie decyzji o wdrożeniu inwencji mogą to robić bez obawy podjęcia błędnej decyzji.
PL
The purpose of this paper is to falsify the basic Target Costing (TC) theorem in the discount model to protect investors from making wrong decisions about implementing inventions, as can be the case with the traditional TC model. The financial and mathematical model of an innovative undertaking was used as a simulation model to find the minimum profit rate and unit allowable cost, which is a critical point dividing innovative ventures into meeting and failing to meet financial success conditions. An attempt to falsify a basic theorem using modus tollendo tolens of classical logic was to demonstrate that there is such a unit allowable cost equal to the unit planned cost for which NPV and IRR do not meet the conditions of financial success. An attempt to falsify basic TC theorem failed. This means that TC has corroborated. Investors using the discount TC model as a tool to support the decision to implement an invention can do so without fear of making the wrong decision.
JavaScript is turned off in your web browser. Turn it on to take full advantage of this site, then refresh the page.