The aim of this publication is to present the dysfunction that the Polish legislator (in this role de facto politicians) has had for many years in the inadequate use of the nomenclature in the space of public and legal tributes for the term tax and fee. For the above research purpose the author has used, in principle, the doctrinal views according to which the use of the name fee for benefits fulfilling all the characteristics of a tax is undoubtedly worthy of unambiguous criticism. All this is done in order to obtain budgetary revenues by concealing subsequent taxes under the name of fees so as not to arouse negative emotions among citizens, nolens volens future voters, and representatives of the faithful electorate.
PL
Założeniem niniejszego artykułu jest przedstawienie dysfunkcji, która sprawia, że polski ustawodawca (w tej roli de facto politycy) nieadekwatnie stosuje nazewnictwo w przestrzeni danin publicznoprawnych na określenie podatku i opłaty. W powyższym celu badawczym autor wykorzystał poglądy doktrynalne, według których bez wątpienia na jednoznaczną krytykę zasługuje używanie nazwy „opłata” na świadczenia mające wszelkie cechy podatku. A wszystko to dla pozyskania wpływów budżetowych poprzez zabieg polegający na ukrywaniu kolejnych podatków pod nazwą „opłata”, aby nie wzbudzać negatywnych emocji wśród obywateli – przyszłych wyborców i przedstawicieli wiernego elektoratu.
The will of the people expressed in elections legitimates the work of parliament, but the content of the laws does not necessarily match the will of the people since the parliament is not a perfect representation of the people. This gap can be filled by the law-applying authority, which can gain information about the people from its authority’s own sources and add it into the law in the process of interpretation. This article argues that this is exactly what the Constitutional Court does. It enriches the laws by new information, and thus not only completes the law, but co-creates it. The sources of information to which the Court has access are of a dual nature. Firstly, the source are parties to the proceedings who express their personal preferences (related to their own lives). The adoption of laws in Parliament is mainly based on external preferences (about the lives of other people) or on a conglomerate of both. Personal preferences thus could be exogenous information brought to the legal order by the Court. Another source are judges of the Constitutional Court, who brings know-how. However, the know-how itself is not always enough. Sometimes the judge has to eventually work with other exogenous elements such as moral judgments, expectations or political ideologies to decide the case.
CS
Vůlí lidu vyjádřenou ve volbách je poskytnout parlamentu legitimitu k jeho činnosti, ovšem obsah zákonů už vůlí lidu být nemusí. Parlament není dokonalou reprezentací lidu, proto ani výsledky jeho činnosti – zákony – se s vůlí lidu neshodují. Tato mezera může být vyplněna v rámci interpretace, kdy orgán aplikující právo z vlastních zdrojů získá další informace o lidu a prostřednictvím výkladu o ně zákony doplní. Článek navrhuje hypotézu, že právě to dělá Ústavní soud, že obohacuje zákony o nové informace, a tedy nikoliv jen dotváří právo, ale spoluutváří ho. Zdroje informací, k nimž má soud přístup, jsou dvojího druhu. Zaprvé jde o účastníky řízení vyjadřující své osobní preference (týkající se jejich vlastního života). Přijímání zákonů v parlamentu se totiž odehrává především na základě preferencí vnějších (preferencí jednotlivce o životě jiných lidí), anebo na konglomerátu osobních a vnějších. Osobní preference zjištěné soudem jsou tak exogenním vnosem do práva. Dalším zdrojem je samotný soudce Ústavního soudu, který přináší know-how. Nicméně samotné know-how mu alespoň v některých případech postačovat nebude, proto musí pracovat i s dalšími exogenními prvky, jako jsou morální úsudky, předsudky, očekávání a politické ideologie.
W artykule analizie poddano wybrane aktywności Komisji Spraw Zagranicznych Sejmu RP w powiązaniu ich z głównymi kierunkami polskiej polityki zagranicznej. Teza: Komisja Spraw Zagranicznych pełni dopełnieniową/ uzupełniającą rolę w kontroli nad kierunkami polskiej polityki zagranicznej, a w Polsce zachowywano balans między władzą wykonawczą a ustawodawczą w tym zakresie. Problemem badawczym było określenie skali zainteresowania Komisji wydarzeniami na świecie poprzez określoną reakcję oraz zdefiniowanie szczególnego obszaru geograficznego, który z tej aktywności będzie wynikał. Posługiwano się metodą analizy ilościowej, do badań wykorzystano program PS Imago Pro 7.0. Rezultat badań pozwolił na wyciągnięcie wniosków, że zainteresowanie Komisji o charakterze opiniotwórczym i interwencyjnym poprzez publikację stanowisk, formułowanie dezyderatów w zdecydowanej większości objawia się wobec spraw najważniejszych dla Polski: Białoruś, Polacy na Litwie, Kaukaz, co jest zgodne z podstawowymi kierunkami polskiej polityki zagranicznej.
EN
The article analyzes selected activities of the Foreign Affairs Committee of the Sejm of the Republic of Poland in connection with the main directions of Polish foreign policy. For the purpose of consideration of the thesis, it was assumed that the Foreign Affairs Committee has a complementary/supplementary role in the control of the directions of Polish foreign policy, and in Poland there was a balance between executive and legislative power in this area. The research problem was to determine the scale of the Committee’s interest in world events through a specific response and to define the specific geographic area that would result from this activity. The method of quantitative analysis was used, PS Imago Pro 7.0 program was used for the research. The result of the research allowed to draw conclusions that the Committee’s interest of opinion-forming and intervention through the publication of statements, as well as formulating recommendations in the vast majority is manifested in relation to the most important issues in the immediate environment of Poland: Belarus, the situation of Poles in Lithuania, the events in the Caucasus, which is consistent with the basic directions of Polish foreign policy.