Obierając za punkt wyjściowy sytuację Wydziału Teologicznego w Fuldzie, artykuł zajmuje się wskazaniem na relacje, jakie zachodzą pomiędzy studium teologicznym a kandydatami do kapłaństwa. Oczekiwania studiujących są często inne aniżeli osób uczących. W tym wszystkim chodzić powinno jednak o to, aby studenci dowiedzieli się, że warto z pasją oddać się studium teologii, a to dlatego, iż – obok duchownej zdatności – stanowi to warunek konieczny do tego, by sprostać zadaniom, jakie Sobór Watykański II stawia przed Kościołem i przed podejmującymi się służby kapłańskiej w Kościele. Tekst apeluje do studentów, do wykładających teologię, jak również do odpowiedzialnych za sprawy personalne w diecezjach, aby wysoko cenili oraz wspierali szczególną wartość teologicznego dyskursu w uniwersyteckim kształceniu kandydatów do kapłaństwa.
“The way of beauty” in Bruno Forte’s view appears to be experienced faith or life in the horizon of faith. Beauty, as a category connected with the attitude of love, is a moving, dynamic value. Understood in this way beauty of love till the end can be discovered in the icon of the Beautiful Shepherd – the Crucified Christ. In this personal fragment of history the entirety of the Mystery comes to us – God, who is Love (cf. 1 John 4, 8.16). The love that is cognized is the driving force: love demands a reply of gratefulness. This responsorial character of love that should be characteristic of every Christian, can be first of all seen in Mary – All Beautiful, a transparen Icon of the Mystery. Contemplation of Christ’s face (following Her example of in Her), to which Blessed John Paul II encouraged the faithful (cf. NMI 25), leads to a transformation of the person and the world of persons, as it is entering the way of beauty, whose end is beauty of the person and beauty of the world. For “beauty will save the world” (F. Dostoyevsky).
In the teachings of Pope Benedict XVI, the Church is a dynamic reality, focused on Jesus Christ, its founder, and constantly animated by the Holy Spirit, who bestows upon the faithful the ability to testify. Owing to the ecclesiastic community, Christ is still preached and manifested. The power of the Holy Spirit makes Christ’s Church live, grow and develop in the followers’ communities and in the world. In His Church, Christ constantly wanders through history. This is possible owing to the particular structure: Apostolic Tradition and succession. His “God’s new family” preaches the Gospel, proclaims the coming of God’s Kingdom, makes one a disciple of Christ, heals the body and soul, as well as undertakes the service of love – caritas. By this, it gives testimony to the Trinitarian love of God and becomes a trustworthy tradent of salvation.
PL
Kościół w nauczaniu papieża Benedykta XVI jest rzeczywistością dynamiczną, skoncentrowaną na Osobie Jezusa Chrystusa – założyciela, nieustannie ożywianego przez Ducha Świętego, który uzdalnia wierzących do dawania świadectwa. Dzięki wspólnocie eklezjalnej Chrystus jest wciąż głoszony i uobecniany. Moc Ducha Świętego sprawia, że Kościół Chrystusowy żyje, rośnie i rozwija się we wspólnotach uczniów i w świecie. Chrystus w swoim Kościele nadal wędruje przez dzieje. Jest to możliwe dzięki określonej strukturze: apostolskiej Tradycji i sukcesji. Jako „nowa rodzina Boża” głosi Ewangelię, proklamuje nadejście Królestwa Bożego, czyni uczniami Chrystusa, leczy na ciele i na duszy, a także podejmuje konkretną posługę miłości – caritas. Daje tym samym świadectwo trynitarnej miłości Boga i staje się przez to wiarygodnym tradentem zbawienia.
Thoughts about beauty appear in various places of incredibly rich writings of Joseph Ratzinger. Accordingly with his method, he undertakes this topic in a historical context reaching as far as to the Ancient Times, and develops its theological basis, in order to finally present its ecclesiastic context and a practical development. As always though, the point of origin is the existential problem and the answer of the Revelation as well as diagnosis of modernity. Beauty – according to Joseph Ratzinger – today, is rarely a product of inspiration, but it became a subject of commerce. Beauty seems to suffice by itself, which leads to an art crisis. However, because beauty in its deepest essence points towards a different Reality, that is why we discover all over again its special role in the fulfillment of the Church’s mission. The first task of the Church is to oppose the wicked beauty, which diminishes human, and the second one is to breathe new one in the apostolate thanks to discovering anew the purpose and the meaning of beauty in the human life, in experiencing God and in the Church’s liturgy. Against the crisis of apostolate we need to see the pedagogical aspect of beauty. Human wounded by an arrow of beauty – according to a personal experience of Joseph Ratzinger – is lifted up, above himself. For it is the protection of true beauty and seeing its role in the Church’s mission that are the tasks and a chance for the Church.
It was already in his Apostolic Letter that Pope John Paul II appealed to the faithful to discover the presence of the Holy Spirit both in the holy sacraments and through the various charismata, tasks and services to the faithful for the sake of the Church. This appeal was reminded about in the Letter of the Congregation for The Doctrine of the Faith Iuvenescit Ecclesia approved by Pope Francis. This article raises the issue of Christian prayer inspired by the Holy Spirit, its integrating role due to the power of the Holy Spirit and the relation between the prayer and the gifts of the Holy Spirit. It should be noted that there is a growth in the awareness and recognition of multiple actions of the Holy Spirit in the Church and the charismatic gifts through which people of God can fulfil their mission. The Holy Spirit is the source of every gift that comes from God in the order of creation.
PL
Już papież Jan Paweł II w Liście apostolskim Tertio millennio adveniente wzywał wiernych do odkrywania obecności Ducha Świętego zarówno w sakramentach świętych, jak i za pośrednictwem licznych charyzmatów, zadań i posług udzielonych wiernym dla dobra Kościoła. Zadanie takie przypomniał List Kongregacji Nauki Wiary, zaaprobowany przez papieża Franciszka Iuvenescit Ecclesia. Artykuł porusza zagadnienie modlitwy chrześcijańskiej wzbudzonej przez Ducha Świętego, jej rolę integrującą dzięki mocy Ducha Świętego, a także relację między modlitwą a darami Ducha Świętego. Należy zauważyć wzrost świadomości wielorakiego działania Ducha Świętego w Kościele i darów charyzmatycznych, dzięki którym Lud Boży może wypełniać swoje posłannictwo. Duch Święty jest bowiem źródłem wszelkiego obdarowania, które pochodzi od Boga w porządku stworzenia.
This article addresses the issue of the involvement of laypeople in the communication of the Gospel to the modern world. Its aim is to highlight the areas of particular impact of the laity in the realization of the Gospel in the daily lives of believers. The article enumerates some tasks and functions of laypeople in the Church, demonstrating the vast space of engagement of the lay faithful in the mission of the Church and their participation in the building and development of the Church community. However, the problem lies in the fact that, unfortunately, the involvement of lay faithful often boils down to external religious practices. The activity advocated by successive post-Vatican II popes and mandated by legal provisions must be revitalized through appropriate forms of preparation and instruction for the laity, as this is how they fulfill their vocation and mission in the Church and the world. This situation also requires a change in the mindset of the official priesthood in the Church. The church hierarchy should recognize the potential of the laity in proclaiming the Gospel "to the ends of the earth". Therefore, bishops and priests should mobilize the laity to act and stimulate their work for evangelization. The current situation, nearly sixty years after the Second Vatican Council, necessitates a reconsideration of the role of the laity in the Church, so as not to waste the tremendous potential inherent in laypeople in the coming years.
PL
Artykuł podejmuje zagadnienie zaangażowania ludzi świeckich w przekaz Ewangelii współczesnemu światu. Jego celem jest wskazanie płaszczyzn szczególnego oddziaływania laikatu w urzeczywistnianiu się Ewangelii w codziennym życiu ludzi wierzących. Wymienione w artykule niektóre zadania i funkcje świeckich w Kościele pokazują, jak ogromna jest przestrzeń zaangażowania wiernych świeckich w misję Kościoła i ich współuczestnictwo w budowaniu i rozwoju wspólnoty Kościoła. Problem polega jednak na tym, że niestety często zaangażowanie wiernych świeckich sprowadza się tylko do zewnętrznych praktyk religijnych. Aktywność, do której nawołują kolejno posoborowi papieże oraz zobowiązują przepisy prawa, musi ulec ożywieniu poprzez odpowiednie formy przygotowania i pouczenia świeckich, gdyż to właśnie w ten sposób realizują oni swoje powołanie i posłannictwo w Kościele i świecie. Ta sytuacja wymaga również zmiany mentalności sprawujących w Kościele funkcję kapłaństwa urzędowego. Hierarchia kościelna winna dostrzec w świeckich potencjał do głoszenia Ewangelii aż po krańce ziemi. Stąd biskupi i prezbiterzy powinni mobilizować świeckich do działania i stymulować ich pracę na rzecz ewangelizacji. Obecna sytuacja, blisko 60 lat po II Soborze Watykańskim, wymaga na nowo namysłu nad rolą laikatu w Kościele, aby nie marnować w kolejnych latach ogromnego potencjału, jaki jest w ludziach świeckich.
Artykuł podejmuje zagadnienie zaangażowania ludzi świeckich w przekaz Ewangelii współczesnemu światu. Jego celem jest wskazanie płaszczyzn szczególnego oddziaływania laikatu w urzeczywistnianiu się Ewangelii w codziennym życiu ludzi wierzących. Wymienione w artykule niektóre zadania i funkcje świeckich w Kościele pokazują, jak ogromna jest przestrzeń zaangażowania wiernych świeckich w misję Kościoła i ich współuczestnictwo w budowaniu i rozwoju wspólnoty Kościoła. Problem polega jednak na tym, że niestety często zaangażowanie wiernych świeckich sprowadza się tylko do zewnętrznych praktyk religijnych. Aktywność, do której nawołują kolejno posoborowi papieże oraz zobowiązują przepisy prawa, musi ulec ożywieniu poprzez odpowiednie formy przygotowania i pouczenia świeckich, gdyż to właśnie w ten sposób realizują oni swoje powołanie i posłannictwo w Kościele i świecie. Ta sytuacja wymaga również zmiany mentalności sprawujących w Kościele funkcję kapłaństwa urzędowego. Hierarchia kościelna winna dostrzec w świeckich potencjał do głoszenia Ewangelii aż po krańce ziemi. Stąd biskupi i prezbiterzy powinni mobilizować świeckich do działania i stymulować ich pracę na rzecz ewangelizacji. Obecna sytuacja, blisko 60 lat po II Soborze Watykańskim, wymaga na nowo namysłu nad rolą laikatu w Kościele, aby nie marnować w kolejnych latach ogromnego potencjału, jaki jest w ludziach świeckich.
EN
This article addresses the issue of the involvement of laypeople in the communication of the Gospel to the modern world. Its aim is to highlight the areas of particular impact of the laity in the realization of the Gospel in the daily lives of believers. The article enumerates some tasks and functions of laypeople in the Church, demonstrating the vast space of engagement of the lay faithful in the mission of the Church and their participation in the building and development of the Church community. However, the problem lies in the fact that, unfortunately, the involvement of lay faithful often boils down to external religious practices. The activity advocated by successive post-Vatican II popes and mandated by legal provisions must be revitalized through appropriate forms of preparation and instruction for the laity, as this is how they fulfill their vocation and mission in the Church and the world. This situation also requires a change in the mindset of the official priesthood in the Church. The church hierarchy should recognize the potential of the laity in proclaiming the Gospel "to the ends of the earth". Therefore, bishops and priests should mobilize the laity to act and stimulate their work for evangelization. The current situation, nearly sixty years after the Second Vatican Council, necessitates a reconsideration of the role of the laity in the Church, so as not to waste the tremendous potential inherent in laypeople in the coming years.
Formacja świeckich stanowi ważną część misji Kościoła w każdym kraju. W społeczeństwach europejskich łatwiej jest zapewnić wiernym świeckim wychowanie religijne w sposób dostosowany do ich potrzeb. Jednak w Chinach, które nie są krajem pełnej wolności religijnej, istnieje wiele zewnętrznych ograniczeń w rozwoju Kościoła, co sprawia, że dość trudno jest zapewnić chińskim wiernym świeckim systematyczną formację wiary. Z tego powodu diecezja Handan podjęła szereg praktycznych kroków w formacji wiary świeckich w świetle aktualnej sytuacji Kościoła lokalnego. Należą do nich m.in.: konkursy wiedzy katechizmowej i biblijnej, 100-dniowy program formacyjny młodzieży, spotkania małżeńskie, formacja nauczycieli do szkół niedzielnych oraz Ruchu Światło-Życie. Te działania realizowane są za pośrednictwem kilku instytucji formacyjnych, np. seminarium przygotowawczego, Diecezjalnego Centrum Formacji, Centrum Formacji Uczniów. Te niesystematyczne metody formacji okazały się kluczowe dla rozwoju Kościoła w Chinach.
EN
Lay formation is an important part of the Church’s mission in every country. In European societies it is easier to provide lay faithful with a religious education adjusted to their needs. However, in China, which is not a country of complete religious freedom and there are many external constraints on the development of the Church, it is quite difficult to provide systematic formation of the faith of Chinese lay faithful. For this reason the Diocese of Handan has adopted a number of practical approaches to lay faith formation in the light of the current situation of the local Church. These include organized catechism and biblical knowledge competitions, a youth formation program for students, matrimonial meetings, teacher training for Sunday schools and the Light-Life movement etc., and it takes place through several formation institutions: such as the Preparatory Seminary, Diocesan Formation Centre and Students Formation Centre. These unsystematic methods of formation have proved crucial to the development of the Church in China.
Ewangelizacja to zadanie i misja, które zostały zlecone przez Chrystusa Kościołowi jako instytucji, ale jest to także zadanie każdego członka wspólnoty wierzących. Chrystus wzywa, aby iść z dobrą nowiną wszędzie tam, gdzie jest człowiek. Współczesny człowiek żyje dziś w dwóch światach – tym realnym, ale również w tym cyfrowym. Dlatego ważne jest, aby proces ewangelizacji dokonywał się nie tylko w sposób tradycyjny w świecie realnym, ale również, aby ewangelia była obecna w świecie cyfrowym. Przedmiotem niniejszego artykułu jest ewangelizacja w Internecie, w tym przy użyciu mediów społecznościowych. Celem jest ukazanie, iż obecność Dobrej Nowiny w świecie cyfrowym jest konieczna, ale niesie to ze sobą wiele szans, jak i zagrożeń.
EN
Evangelization is a task and mission commissioned by Christ to the Church as an institution, but it is also the task of every member of the community of believers. Christ calls us to go with the good news wherever there is a person. Today’s human being lives in two worlds – the real one, but also in the digital one. Therefore, it is important that the process of evangelization takes place not only in a traditional way in the real world, but also that the Gospel is present in the digital world. The subject of this article is the issue of on-line evangelization, including the use of social media. The aim is to show that the presence of the Gospel in the digital world is necessary, but it carries many opportunities and threats.
Benedict XVI's launching of the Pontifical Council for Promoting the New Evangelization, of the XIII Ordinary General Assembly of the Bishops, devoted to the new evangelization, and finally the Lineamenta published in 2011 make a good starting point for the Church's rethinking of its identity and mission. This paper touches upon the issue of the new evangelization, starting from defining its essence, and then it comes to present – drawing upon the Lineamenta – the major forms and methods of transmitting the Gospel that seems to be the most effective in contemporary world. Of utmost importance is the Church's loyalty to the mission bestowed on her by Christ. Also important is that the Church understands the processes that take place in the world to which Christ sends His disciples, as teachers and witnesses of the Good News. Noteworthy is the initiative called „Courtyard of the Gentiles”, which is an interesting proposal of a dialogue with people seeking God.