The turn of the 20 th and 21 st centuries is connected with the significant development of the technology of social media. This is the period when the so-called new media that have a significant impact on building religious awareness of modern societies. This article is a record of research on the meanings of the concept of mission in new media, as well as the extent to which these meanings have changed over time, from ancient periods to the present day. The author presents changes in the scope of the meaning of the term missions and shows his contemporary meanings that are present in new media: entertainment, political, business, cosmic, vocational, diplomatic, automotive, health or sports. The concept of missions in the Christian field occurs in around 13%. The author makes a statement of this fact, to what extent it is the result of the secularization of society, and how much of a positive process of implementing the concept of missions into a broader linguistic range of meaning, or both.
Artykuł przedstawia sylwetki trzech (zmarłych w 2021 roku) werbistów, którzy wsławili się w dziedzinie szeroko pojmowanej misjologii. Są to: ks. Lawrence Nemer SVD – historyk Kościoła i ekumenista, wykładowca w Catholic Theological Union w Chicago oraz Yarra Theological Union w Melbourne, rektor Londyńskiego Instytutu Misyjnego; ks. Andreas Bsteh SVD – promotor dialogu międzyreligijnego w Austrii, wykładowca w Philosophisch-Theologische Hochschule St. Gabriel w Mödling pod Wiedniem, organizator konferencji z wyznawcami religii niechrześcijańskich i redaktor kilkunastu monografii związanych z dialogiem; ks. Franz-Josef Eilers SVD – specjalista w zakresie komunikacji, założyciel i redaktor czasopisma Communicatio Socialis, wykładowca w Seminarium Duchownym Księży Werbistów w Tagaytay koło Manili i innych instytucjach akademickich Filipin, sekretarz ds. komunikacji w FABC, autor kilku podręczników. Zaprezentowani werbiści rozpoczęli działalność naukową po Soborze Watykańskim II, włączając się w odnowę misyjnej działalności Kościoła.
EN
This article presents the profiles of SVD missionaries who died in 2021 and became famous in the field of missiology in its broadest sense. They are: Fr Lawrence Nemer SVD – Church historian and ecumenist, lecturer at the Catholic Theological Union in Chicago and at the Yarra Theological Union in Melbourne, rector of the London Missionary Institute, Fr. Andreas Bsteh SVD – a tireless propagator of interreligious dialogue in Austria, long-time lecturer at the Philosophisch-Theologische Hochschule St. Gabriel in Mödling near Vienna, organizer of numerous conferences with non-Christian believers and editor of several monographies on dialogue, and Fr. Franz-Josef Eilers SVD – a specialist in communication, founder and editor of the journal “Communicatio Socialis”, lecturer at the SVD Theological Seminary in Tagaytay near Manila and at several other academic institutions in the Philippines, secretary for communication at the FABC, and author of numerous textbooks. These figures began their scholarly activities immediately after the Second Vatican Council and were actively involved in the work of renewing the missionary activities of the Church.
Spotkać się można ze stwierdzeniem, że nauczanie Kościoła o misjach mija się z praktyką. W niniejszym tekście chcemy przeanalizować, jak w świetle nauczania encykliki Redemptoris missio wyglądała pomoc osobom poszkodowanym po cyklonie Haruna (2013) na przykładzie diecezji Morombe w południowozachodnim Madagaskarze. Perspektywa dekady pozwala na spokojniejszą analizę tego, co działo się wtedy trochę spontanicznie. Przykład ten jest też dobrym przyczynkiem do refleksji nad polską myślą misjologiczną, gdyż w działania te zaangażowanych było wielu polskich misjonarzy na Madagaskarze, przede wszystkim biskup tejże diecezji – Zygmunt Robaszkiewicz MSF oraz osoby odpowiedzialne za dzieła misyjne w Polsce.
EN
Sometimes one encounters the claim that the official teaching of the Church on missionary issues passes by in practice. In this text, we want to analyze how, in light of the teachings of the encyclical Redemptoris missio, assistance to those affected by the Cyclone Haruna (2013) looked like, using the example of the Diocese of Morombe in southwestern Madagascar. The perspective of a decade since the event allows for a good analysis of what was happening somewhat spontaneously at the time. This example is also a good contribution to reflection on Polish missiological thought, since many Polish missionaries in Madagascar were involved, above all the bishop of that diocese, Zygmunt Robaszkiewicz MSF, and those responsible for missionary works in Poland.
Pope Benedict XV (1914-1922) is often called a `missionary Pope' on the grounds of his effort to redefine and to offer a new vision of the missionary activity of the Church. The crucial principle of the renewed missionary vision was to deprive it of the political factor. Another novelty introduced by the Pontiff was to introduce the native hierarchy along with the ecclesiastical administration in the missionary countries and to foster the education and the autonomy of the local clergy. The modern, groundbreaking teaching was defined in the encyclical letter Maximum illud promulgated on 30/11/1919.
PL
Papież Benedykt XV (1914-1922), z racji konsekwentnego przeorientowania dotychczasowej praktyki i spojrzenia na dzieło misyjne Kościoła, zwany jest papieżem misyjnym. Jego bowiem program w tym względzie zasadzał się na dążeniu do odpolitycznienia dzieła misyjnego, tworzeniu podstaw trwałej i rodzimej administracji na terenach misyjnych, trosce o kształcenie rodzimego duchowieństwa i jego pełną autonomię oraz na wskroś nowoczesnym nauczaniu misyjnym (encyklika Maximum illud z 30 listopada 1919 r.).
The article discusses the question of the presence of missiological issues in the history of the John Paul II Catholic University of Lublin, especially at the Institute of Fundamental Theology. In the first part, the author presents its social and ecclesial context, as well as its stages and methods of presence at the university. In the second part, it gives the main missiological achievements. In con- clusion, it is suggested the need of the further development of the missiology in the near future by elaborating and publishing of papal documents on the mission and of the Polish handbook of missiology.
PL
Artykuł porusza problematykę obecności zagadnień misjologicznych w stuletniej historii Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II, zwłaszcza w Instytucie Teologii Fundamentalnej. W pierwszej części autor przedstawia jej kontekst społeczny i eklezjalny oraz etapy i sposoby obecności na uczelni. W części drugiej omawia najważniejsze osiągnięcia. W podsumowaniu postuluje się dalszy jej rozwój poprzez opracowanie oraz wydanie dokumentów papieskich na temat misji i polskiego podręcznika misjologii.
The article summarizes the short story of a particular scholarly contest addressed to the high school students in Poland. Its theme is the general knowledge of the African continent, from the cultural, sociological, economical, historical and religious point of view. Each edition of the contest had its leading subject. The event met over the past 12 years with great interest among young students across the country and at its central stage in Warsaw was accompanied by various cultural activities aimed at better acquaintance with the richness of the African cultures.
50-lecie soborowego dekretu Ad gentes (1965-2015) przywołuje czas dynamicznych zmian w kontekście misji chrześcijańskich. Autor wykazuje, że na każdym etapie ewolucji paradygmatu misji pojawia się pytanie o celowość misyjnej działalności Kościoła. Posoborowe dokumenty: Redemptoris missio (1990), Teologia dzisiaj (2011), Evangelii gaudium (2013), Laudato si' (2015) - potwierdzają tezę autora. W wyniku „wielkiej dyskusji" szkół misjologicznych celowość misji zasadniczo realizuje się poprzez przepowiadanie i zakładanie Kościoła, ale również poprzez inkulturację, dialog z religiami, a także każdą działalność na rzecz integralnego rozwoju człowieka. Encyklika Redemptoris missio otwiera Kościół na „niezmierzone horyzonty misji": migracje, sekularyzację społeczeństw, obojętność religijną, spadek gorliwości i nadziei u wierzących chrześcijan. Począwszy od Soboru Watykańskiego II teologia misji osadzona jest w teologii trynitarnej. Sam nakaz misyjny (por. Mt 28,19) stanowi zaproszenie do uczestnictwa w komunii, jaka istnieje pomiędzy Osobami Trójcy Świętej (zob. AG 2; RM 23). Autor wykazuje, że soborowy proces misyjnej odnowy Kościoła trwa. Synteza dorobku i doświadczeń interpretowana w dynamice aktualizacji kreuje szansę odkrycia na nowo soborowego optymizmu.
EN
The 50th anniversary of the publication of the decree Ad gentes (1965-2015) reminds us of the dynamic changes that have taken place during all those years in the understanding of the Christian missionary work. The author of this essay demonstrates how the paradigm shifts in the theology of mission were accompanied by the recurring question about the purposefulness of the missionary work of the Church. The post-conciliar documents - Redemptoris missio (1990), Theology today (2011), Evangelii gaudium (2013), Laudato si' (2015) - corroborate his thesis. According to the "great debate" between the missiological schools the central purposes of mission is proclamation and formation of the churches. Other purposes include inculturation, interreligious dialogue and those activities that foster the holistic development of man. The encyclical Redemptoris missio opens the Church to the "vast horizons of the mission": migrations, secularisation of societies, religious indifference, and fading away of piety and hope among believing Christians. Since Vatican II the theology of mission has been firmly set in the trinitarian theology. The missionary mandate (cf. Mt 28:19) is an invitation to participate in the communion between the Persons of the Holy Trinity (see AG 2; RM 23). The author of the essay proves that the post-conciliar renewal of the Church's mission continues. A synthesis of its outcomes and their active implementation may help us to rekindle the optimism of the council.
W artykule zaprezentowano negatywny wpływ niektórych koncepcji misjologicznych na kryzys misji na przykładzie wybranych dokumentów z Ameryki łacińskiej. Pierwsze niebezpieczeństwo związane jest z manipulacją samym pojęciem misja oraz używaniem niesprecyzowanych, obciążonych ideologicznie, pojęć pluri‑ i multikulturowość. Kolejnym niebezpieczeństwem jest autonomizacja dialogu i pluralizmu religijnego, co wiąże się z przewartościowaniem biblijnego pojęcia Królestwa Bożego. Ostatnie niebezpieczeństwo wynika z nadreprezentacji takich terminów, jak ubodzy, peryferia i ekologia. Na zakończenie ukazuje się wagę dialogu wewnątrzkościelnego i stosowania norm inkulturacji.
XX
The paper is a reflection over the influence of some modern missiological concepts on the crisis of the missionary activity. The negation of the definition of the mission from the Ad gentes, 6 and its substitution coined by different authors. These ideas are introduced into the theological reflection usually by pastoral documents. As an example is used 2 of them, prepared by the theologians from Latin America. The author of the paper does not condemn them at all, but shows some dangers which can guide in opposite direction than the indicated by the teaching of the Church. The first of those dangers is the manipulation on the notion of the mission until the possibility to separate the mission from God. The second danger consist in the use of the notions of pluri‑ and multiculturalism, conditioned by some ideological concepts. Another danger is the over‑use of the notion of the religious pluralism and the dialogue, that is strongly tied to the revaluation of the notion of the Kingdom of God into the values of the Kingdom. This issue is bound for the over‑representation in the reflection of the terms like: poor, periphery, and ecology, the meaning of which, in many cases, is alien to the tradition of the Church. At the end of his reflection the author shows the importance of the intra‑ecclesial dialogue and the necessity of the correct application of the principles of the inculturation.
Właściwe zrozumienie terminu „misje" wiąże się z poznaniem kontekstu teologicznego, kulturowego, a także dziejowego, w którym słowo to się pojawiło. Od czasów Karola I Wielkiego misje coraz częściej stawały się narzędziem ekspansji politycznej władców chrześcijańskich. Szczytem tego zjawiska był tzw. patronat królów Portugalii oraz wikariat królów Hiszpanii. Misje ujmowano w tym okresie jako działalność zmierzającą do szerzenia wiary przez ustanowienie instytucji Kościoła hierarchicznego na terytoriach odkrytych w XVI i XVII wieku lub na tych, które jeszcze pozostały do odkrycia. Jednakże z czasem uświadomiono sobie niewystarczalność takiego pojęcia misji. Niewystarczające okazało się też pojęcie misji, jakie wypracował protestancki teolog G. Warneck, a jakie przyjęli później wielcy misjolodzy katoliccy (np. J. Schmidlin, P. Charles). Pełniejsze określenie misji, jakie wypracowano przed Soborem Watykańskim II, wskazywało, iż są one równoczesnym przepowiadaniem Ewangelii oraz zakładaniem Kościoła.
EN
The proper understanding of the term "mission" depends on the way we get to know the theological, cultural and historical context in which the term appeared. From the times of Charlemagne on missions often came to be a tool of political expansion as performed by Christian rulers. The peak of that phenomenon was the so-called patronage of Portuguese kings and the vicariate of Spanish kings. Missions were conceived at that time as an activity aimed at spreading faith through establishing official Church institutions on the territories which had been discovered earlier in the 16th and 17th centuries, or on those which were still to be discovered. However, as the time had passed, an awareness grew that such an understanding is far from satisfactory. The concept of the mission that had been worked out by the Protestant theologian G. Warneck, and which had been taken over by the outstanding Catholic theologians (e.g. J. Schmidlin, P. Charles), appeared to be unsatisfactory, as well. A more comprehensive concept of the missions worked out before the 2nd Vatican Council pointed out to them as a modern proclamation of the Gospel and establishing of the Church.
L’ouverture conciliaire aux traditions culturelles et religieuses du monde a ouvert un nouveau chapitre de la missiologie. Une vision euro-centrique du christianisme a été remise en question. Les Églises locales des « pays de mission » ont exprimé leur volonté d’exprimer leur foi aux couleurs locales. Le débat théologique s’est centré sur les concepts : d’indigénisation, de contextualisation et d’inculturation; la théologie devait être enracinée non seulement dans la tradition biblique mais aussi dans une culture locale. L’auteur étudie des activités des instituts pastoraux qui, selon le principe « Voir-Juger-Agir », ont contribué à l’inculturation du christianisme dans les Églises locales: ITEPAL (Colombie), IM (Mélanésie), EAPI (Philippines), CCNB (Inde), API (Kenya), Lumko (Afrique du Sud), PAC (Inde). En fait chaque institut pastoral a été inséré dans une culture donnée d’une manière transformatrice.
PL
Soborowe otwarcie się na kulturowe i religijne tradycje świata otwarło nowy rozdział w misjologii. Eurocentryczna wizja chrześcijaństwa została poddana krytyce. Kościoły lokalne „krajów misyjnych” wyraziły wolę wyrażenia wiary chrześcijańskiej w lokalnym kolorycie. Debata teologiczne skupiła się wokół pojęć: tradycja, kontekstualizacja, inkulturacja. Pojawiło się przekonanie, że teologia musi być zakorzeniona nie tylko w tradycji biblijnej, ale również w kulturze lokalnej. Autor analizuje działalność instytutów duszpasterskich, które w myśl zasady „Patrz-Oceniaj-Działaj” przyczyniły się do kontekstualizacji i inkulturacji chrześcijaństwa w poszczególnych wspólnotach lokalnych: ITEPAL (Kolumbia), EAPI (Filipiny), Lumko (Afryka południowa), API (Kenia) oraz IMG (Papua Nowa Gwinea). Ambicją każdego instytutu pastoralnego było aktywne włączenie się w życie katolickiej wspólnoty lokalnej, poszukującej nowej ekspresji wiary.
EN
The conciliar opening on cultural and religious traditions of the world opened a new chapter in missiology. The Eurocentric vision of Christianity has been criticized. The local churches of the “mission countries” expressed their will to present the Christian faith in the local colouring. The theological debate focused on the concepts of: tradition, contextualization, inculturation. There was a conviction that theology must be rooted not only in biblical tradition, but also in local culture. The author analyses the activities of pastoral institutes which, in accordance with the “See-Evaluate-Act” principle, contributed to the contextualization and inculturation of Christianity in individual local communities: ITEPAL (Colombia), EAPI (Philippines), Lumko (South Africa), API (Kenya) and IMG (Papua New Guinea). The ambition of each pastoral institute was to participate actively in the life of the local Catholic community, which was looking for a new expression of faith.
JavaScript is turned off in your web browser. Turn it on to take full advantage of this site, then refresh the page.