The article is an attempt to articulate MacIntyre’s characterization of the Thomistic-Aristotelian moral theory, which he defends as being a superior account of moral philosophy. MacIntyre argues that we could not possibly come up with a neutral moral standard to guide our actions, that is, that our practical decisions and actions are largely influenced by our adherence to a particular tradition, and that our moral choices are always a product of our upbringing that has oriented us towards a particular understanding of the good. He then takes upon himself the task of articulating the core of a Thomistic-Aristotelian tradition, particularly its understanding of the human good, with the hope of showing the superiority of its narrative over its rivals. Moreover, this article argues that given MacIntyre’s emphasis on Thomistic-Aristotelian theory, mor-al philosophy could not and should not ignore the contribution of moral formation as an important component of moral philosophy, which should be concerned not only with the search for the legitimate foundations of moral theories, but also with an account of how ordinary people actually make their moral choices.
A contemporary religion teacher faces many threats in their service. Their role in moral formation of a pupil is often not effective because the teachers don’t get any support from the pupils’ family. Therefore, not only religion teachers but also responsible educators are needed who will be able to shape human and Christian values in their pupils. The school together with religion teachers and educators should create a climate conducive to the Christian education of the responsibility and love of truth. A good moral aspect in the formation of the student are also retreats and days of recollection connected with departure. They are not only part of the formation, but also help in the personal experience of meeting with the Lord. In this way the religion teacher’s work can become the essential element of upbringing to responsibility and it can have an influence on the correct formation of conscience. It would be perfect if the religion teacher’s effort could only support the upbringing that children and young people receive in their families but unfortunately the religion teachers have not enough influence on it. Hence it would be great if the moral formation could be started from the parents first.
PL
Katecheta współczesny napotyka wiele zagrożeń w swej posłudze. Jego rola w formacji moralnej ucznia jest często mało skuteczna, gdyż nie znajduje wsparcia ze strony rodziny. Dlatego też obok katechetów potrzebni są odpowiedzialni wychowawcy, którzy pomogą kształtować w wychowankach wartości ludzkie i chrześcijańskie. Szkoła wraz z katechetami i wychowawcami, powinna stworzyć klimat sprzyjający chrześcijańskiemu wychowaniu do odpowiedzialności i umiłowania prawdy. Dobrym środkiem w formacji moralnej ucznia stają się także rekolekcje czy dni skupienia połączone z wyjazdem. Są one nie tylko elementem formacji, ale i pomocą w osobistym doświadczeniu spotkania z Panem, Praca Katechety może stać się w ten sposób elementem wychowania do odpowiedzialności i wpływać na poprawną formację sumienia. Byłoby idealnie gdyby wysiłek katechety jedynie wspomagał wychowanie jakie dzieci i młodzież otrzymują w rodzinach, ale na to katecheta ma niestety – niewielki wpływ. Dlatego też dobrze by było aby formację moralną zacząć od rodziców.
The author shows both how to accept the reply proposed by the new evangelization which challenges the present and how to carry it out as part of various catechetical activities of the Church in Poland. First, through the analysis of fundamental papal documents, he determines the character of the new evangelization. Then, he presents a reply of the new evangelization to contemporary problems with reference to Lineamenta prepared for the Synod of Bishops in 2012. He also explains how the catechesis can merge with the new evangelization, and analyses the tasks of catechesis, as described in the General Directory for Catechesis and adapted to Polish conditions.
Obecność od dwudziestu lat lekcji religii w polskiej szkole budzi często różne dyskusje oraz emocje w społeczeństwie. Przy okazji odsłania się w nich obraz współczesnej rodziny, wychowania religijnego dzieci, autorytetu rodziców i ich osobistego doświadczenia religijnego. W opinii wielu nauczycieli religii i duszpasterzy akcentowany jest fakt zaniedbań w dziedzinie pierwszej inicjacji religijnej dzieci, a tym samym „przesunięcia” przez rodziców tego obowiązku i działań na katechetów i naukę religii w szkole. Świadczy o tym fakt, że dzieci przychodzące do przedszkola bądź szkoły, dopiero tam po raz pierwszy słyszą o Bogu i wierze. Warto wobec takich faktów postawić pytania: Co znaczy wychowywać religijnie? Na kim spoczywa ta odpowiedzialność i kiedy to czynić? Pomocą w szukaniu odpowiedzi niech posłuży analiza nowej Podstawy programowej katechezy Kościoła katolickiego w Polsce z 2010 r.
EN
The presence of Religious Education in Polish schools for the past twenty years often arouses various discussions among Polish society. At the same time it uncovers the image of a modern family, religious education of children, parents’ authority and their personal religious experiences. A lot of teachers of Religion and priests point to the negligence in the early religious education of children as parents tend to shift this duty on teachers of Religion and Religious Education at school. This is reflected by the fact that a great deal of children coming to a kindergarten or school hear about God and the Faith for the first time. All the above mentioned facts lead to the questions: ‘What does it mean to educate children religiously?’ ‘Who is responsible for this duty and when should it be started?’. Those who seek the answers may find useful the analysis of the new Catechetical Curriculum of the Catholic Church in Poland of 2010.
JavaScript is turned off in your web browser. Turn it on to take full advantage of this site, then refresh the page.