The article addresses artes memoriae perceived as documentary traces of a spatial project which has slipped to oblivion, namely Une Cité Industrielle by Tony Garnier from 1917, redefined by Cité de Création in the context of urban housing. The movement, revolving around modern philosophies of urban planning and launched at the turn of the 19th and 20th centuries assumed elimination of private property, equality of the working class and division into zones. It also restored the concept of the relations between nature, history of the inhabitants,industrial and historical development of Viollet-Le-Duc functionality and locality. A contemporary cluster of murals creates a mosaic of historical memorial spaces and contributes to Lyon’s development in a new form.
In the middle of the 12th century, the King of Dotawo (Makuria) and Arwa, referred to as Mouse Georgios in many Old Nubian documents and in studies on the subject, was the eparch of Palaga, a province of the Kingdom of Arwa, and in all likelihood the official heir of King Paulos of Arwa. He was crowned King of Makuria (Dotawo) in 1155, following mediation by the Fatimid caliph between the two kings, Georgios V of Makuria and Paulos of Arwa. The crisis was triggered by David, a presumed member of the Arwa royal family, usurping the throne of Makuria. The paper marshals the evidence for a hypothetical reconstruction of the political situation in the region in 1155 and considers the reasons for King Mouse being called Mouse Georgios in Old Nubian documents from Qasr Ibrim.
The article presents the development of Łódź murals in the 21st c. and the opinions of the participants of tours organized in 2014 by the Urban Forms Gallery. Their objectives include saturating the urban fabric with street art and promoting this form of artistic expression. Having analysed memories registered and shared on YouTube, information published by local, national and foreign media, opinions posted by tourists and street-art lovers in online blogs and galleries, as well as the information about some artists on their websites, the author studied the opinions of tour participants as well and established the significance of Łódź murals. The analysis enabled her to look for the answer to the question whether murals can be a tourist attraction in a post-industrial city like Łódź.
Over the last few decades, philosopher of art Susanne K. Langer (1895-1985) has gained growing attention for her wide-ranging and innovative philosophy of mind and culture. A central element in this philosophy is her distinction between sign and symbol. In order to understand the way in which Langer draws this distinction it is essential to know her philosophically formative sources: Henry Sheffer, Alfred North Whitehead, Ernst Cassirer and Ludwig Wittgenstein. Having explained this background, I will argue that Langer’s distinction between signs and symbols not only has significant theoretical value but can be used to explain important differences between certain kinds of artistic images. I will illustrate this with a series of murals in Derry/Londonderry, Northern Ireland, painted by the Bogside Artists. Unlike Northern Ireland’s standard sectarian murals, the murals of the Bogside Artists do not function as territorial signs or as political message boards but as symbols that are vehicles for conception, reflection and commemoration. It is argued that Langer’s notion of art as a non-discursive, open-ended symbol can contribute to a better understanding of the murals of the Bogside Artists and to an argument for their preservation.
Street art is part of everyday life in many towns and cities whose daily reality is becoming increasingly richer, more ambiguous, and more meaningful. Murals, graffiti, sticker art, and other forms of street art play the city-forming role. They help to accommodate spaces, make them unique and meaningful, and, which is extremely symptomatic, add beauty and an artistic value to them. Street art is discussed and experienced; it defines the framework of social life while developing people’s imagination and languages. Nearly everyone can benefit from this form of art – ‘nearly everyone’, as it is typically inaccessible to people with visual impairments. The aim of this article is to study possible interactions between the latter and street art. The text seeks to define the effort invested in making murals, graffiti, and sticker art accessible to the visually impaired. It tries to estimate the number of such projects, explore how audio description (AD) is used to ensure accessibility, and analyse selected AD descriptions. It focuses primarily on the denotative and poetic functions of AD narratives as the most important determinants for the inclusion of the visually impaired in the geography of towns and cities, their aesthetics, uniqueness, and art.
In the considerable creative legacy of the Ukrainian artist Modest Sosenko (1875–1920), the murals and sacred easel paintings he created for more than ten Galician churches deserve special attention. His contemporaries noted that the artist’s sacred works were characterised by his own ‘Sosenko style’, which boldly and organically combined Byzantine traditions reinterpreted by 16th– and 17th– century masters with modern European stylistic requirements of the turn of the 19th and 20th centuries. He was a pioneer who paved the way for the development of modern church art, which was helped by the circumstances of his life. After acquiring a thorough European professional education during his studies in Kraków as well as in Munich and Paris thanks to a scholarship funded by Metropolitan Andrey Sheptytsky, Sosenko returned to Galicia and, continuing his mentor’s activities in the field of museums, became a full-time employee of the Church (later National) Museum. His direct contact with old monuments of iconography, manuscripts and incunabula, and folk art allowed him to gain a deep understanding of the peculiarities of Ukrainian national art. Thus, the combination of his personal talent, professional knowledge and museum experience, as well as his close relationship with the head of the Greek Catholic Church – Andrey Sheptytsky, who directed all his efforts towards the revival of the high culture of decorating the sacred space of Eastern Rite take up the challenge of the present day. However, it is not possible to appreciate Sosenko’s achievements in their entirety. The warfare in the region during the two world wars of the 20th century, the years of Soviet rule, which was intolerant of cultural, national and spiritual heritage, and even the first years of Ukrainian independence, were not conducive to the preservation of the churches and their decoration. As a result, researchers are forced to conclude that most of Sosenko’s works have been irretrievably lost. The artist’s sources of inspiration, the specific composition of his monumental artworks, the range of colours, the ideological and aesthetic programme can only be reconstructed on the basis of the decorations of two churches in the Lviv region: St. Michael the Archangel in the village of Pidberizci and the Holy Resurrection in the village of Poliany, by making comparisons with fragments of lost murals recorded in archival photographs, and by adding the decoration, already after restoration toning, of the artist’s last sacred object – St. Nicholas Church in Zolochiv. Even such scattered data make it possible to observe many of the author’s characteristics, to determine the process of the formation of Sosenko’s distinct individual artistic style, to which this study is dedicated.
PL
W znacznym dziedzictwie twórczym ukraińskiego artysty Modesta Sosenki (1875–1920) na szczególną uwagę zasługują polichromie i sakralne dzieła sztalugowe dla ponad dziesięciu galicyjskich cerkwi. Osoby mu współczesne zauważały, że prace sakralne artysty charakteryzowały się własnym „Sosenkowskim stylem”, w którym śmiało i organicznie łączyły się zreinterpretowane przez mistrzów XVI–XVII wieku tradycje bizantyjskie z nowoczesnymi europejskimi wymogami stylowymi przełomu XIX–XX wieku. Był on pionierem, który wyznaczył drogę rozwoju współczesnej sztuki świątynnej, czemu sprzyjały okoliczności jego życia. Po zdobyciu gruntownego europejskiego wykształcenia zawodowego w trakcie studiów w Krakowie, a także już jako stypendysta metropolity Andrzeja Szeptyckiego w Monachium i Paryżu, Sosenko powrócił do Galicji i kontynuując działalność swojego opiekuna w sferze muzealnictwa, został pełnoprawnym pracownikiem Muzeum Cerkiewnego (później Narodowego). Właśnie bezpośredni kontakt ze starymi zabytkami ikonografii, książkami pisanymi ręcznie i drukowanymi, z twórczością ludową pozwolił mu na dogłębne zrozumienie specyfiki ukraińskiej sztuki narodowej. W ten sposób połączenie osobistego talentu, wiedzy zawodowej i doświadczenia muzealnego, a także bliskie relacje z głową Cerkwi greckokatolickiej – Andrzejem Szeptyckim, który wszystkie swoje wysiłki ukierunkował na odrodzenie wysokiej kultury wystroju przestrzeni sakralnej świątyń obrządku wschodniego, zrodziło artystę intelektualistę, gotowego do podjęcia wyzwania współczesności. Nie można jednak w całości docenić dorobku Sosenki. Działania wojenne na tych terenach w obu wojnach światowych w XX wieku, nietolerancyjne wobec dziedzictwa kulturowego, narodowego i duchowego lata władzy radzieckiej, a nawet pierwsze lata niepodległości Ukrainy nie sprzyjały zachowaniu świątyń i ich wystroju. Dlatego badacze zmuszeni są stwierdzić, iż większość prac Sosenki została bezpowrotnie utracona. Źródła inspiracji artysty, specyfikę kompozycji jego fresków, gamy kolorów, programu ideowo-estetycznego można odtworzyć jedynie na podstawie fresków naściennych dwóch świątyń w obwodzie lwowskim: Archanioła Michała we wsi Podbereźce oraz Świętego Zmartwychwstania w miejscowości Polany, przeprowadzając porównania z fragmentami utraconych polichromii utrwalonych na zdjęciach archiwalnych, oraz dodając zdobienie, już po tonowaniu restauracyjnym, ostatniego obiektu sakralnego artysty – cerkwi św. Mikołaja w Złoczowie. Nawet takie rozproszone dane pozwalają na zaobserwowanie wielu cech autorskich, określenie procesu kształtowania się wyrazistej maniery indywidualnej Sosenki, czemu poświęcone zostało niniejsze badanie.
The article covers the issue of somatic aspects of street art. The author discusses murals as a source of multi-sensual experience for citizens and also a medium of urban participation. Street art is being presented there as a sphere of dialogue between objectified and social sphere of urban life and private, embodied experience of citizens.
PL
Artykuł odnosi się do somatycznych aspektów street artu, w szczególności murali. Murale zaprezentowane zostają jak źródło polisensorycznego doświadczenia estetycznego mieszkańców oraz jako medium miejskiej partycypacji. Street rozumiany jest tutaj jako konstytuująca się oddolnie i organicznie przestrzeń dialogu pomiędzy zobiektywizowanymi zakresami społecznego życia w mieście a prywatną, ucieleśnioną sferą doświadczenia estetycznego mieszkańców.
Graffiti and street art are related in many aspects. However, in spite of their common origins, and similar techniques and strategies, modern graffiti is usually presented as a genre lacking an artistic factor. The aim of this essay is to show that the separation between graffiti and street art is less warranted than it would appear.
PL
Ruch street artu wyewoluował w dużej mierze z graffiti. Jednakże, w przeciwieństwie do street artu, współczesne graffiti dość powszechnie uznawane jest za dyscyplinę o znikomym potencjale artystycznym. Celem niniejszego artykułu jest zaprezentowanie związków pomiędzy tymi dyscyplinami ze szczególnym naciskiem położonym na zaprezentowanie artystycznych wymiarów graffiti.
Współcześnie sztuka stała się narzędziem rewitalizującym miejskie przestrzenie publiczne. Obserwacja przemian, jakie dokonują się w miastach dzięki jej obecności, powoduje, że dostrzegany jest w niej nie tylko element estetyzujący, ale także naprawczy. Następuje wykorzystywanie działań twórczych do pobudzania aktywności lokalnych społeczności. Zauważalne włączanie mieszkańców do działań partycypacyjnych z udziałem sztuki powoduje, że nie jest oceniana tylko jako przedmiot obserwacji, ale także jako obiekt generujący nowe zachowania czy nawet postawy społeczne. Świadomość jak sztuka odmienia przestrzeń publiczną miasta, jest ważnym środkiem w kształtowaniu polityki rewitalizacyjnej miast.
EN
Nowadays, art has become a tool to revitalize urban public spaces. By observing the transformations that take place in the cities thanks to its presence, it is noticed its aesthetic as well as corrective role. Creative actions are used to stimulate the activity of local communities. Noticeable inclusion of residents in participatory activities involving art causes that it is not treated only as an object of observation, but also as an object generating new behaviors or even social attitudes. Awareness of how art changes the public space of the city is an important measure in forming their revitalization policies.
In the repertoire of contemporary social movements in urban space, one can increasingly find activities of artistic and cultural character. The main determinant of these activities is their originality in conveying shared values and political claims. Street art and murals belonging to it are included in the activities of social movements. Murals, which by definition are egalitarian art, engage the viewer in dialog, becoming socially-engaged art. Over the last dozen or so years, we have observed the phenomenon of the so-called mural boom, i.e. the rapid growth of the artistic social movement centered around murals. Based on a historical analysis of mural activity, examples of murals which are a manifestation of political views will be presented. These murals have been selected according to the criterion of having been created during the most important contemporary social movements of the last ten years. Furthermore, a semiological analysis of photographs of murals will be used to characterize the phenomenon of murals in contemporary social movements as well as the hidden meaningful elements in the message.
PL
W repertuarze współczesnych ruchów społecznych w przestrzeni miejskiej coraz częściej odnaleźć można działania o charakterze artystyczno-kulturowym. Głównym wyznacznikiem tych działań jest oryginalność przekazu podzielanych wartości i roszczeń politycznych. Do działań ruchów społecznych zaliczany jest street art i należące do niego murale. Murale, będące z założenia sztuką egalitarną, angażują odbiorcę do dialogu, stając się sztuką zaangażowaną społecznie. Na przestrzeni ostatnich kilkunastu lat obserwujemy zjawisko tzw. muralowego boomu, czyli gwałtownego wzrostu artystycznego ruchu społecznego skupionego wokół murali. Na podstawie analizy historycznej działań muralistycznych zostaną przedstawione przykłady murali będących manifestacją poglądów politycznych. Murale te zostały wybrane według kryterium powstania podczas najważniejszych, współczesnych ruchów społecznych ostatnich dziesięciu lat. Ponadto analiza semiologiczna fotografii murali posłuży do scharakteryzowania fenomenu murali we współczesnym funkcjonowaniu ruchów społecznych oraz ukrytych elementów znaczących w przekazie.
JavaScript is turned off in your web browser. Turn it on to take full advantage of this site, then refresh the page.