The article covers the issue of cooperation between the public and nongovernment sector starting with the review of problems connected to the legał operation of the nongovernmental sector in Poland, through the descriptions of relationships and correlations between the two sectors, to finish with an attempt of critical analysis of cooperation programs between communes and nongovernmental organizations in the cultural policies illustrated with an example of the cities – Cracow and Warsaw.
The subject of this paper is the issue of the international Romani movement and the influence of the European Union’s activities and policy on its development. The special emphasis was placed on the history of the process of mobilization of the Roma within the framework of international non‑governmental organizations and the creation of new organizations and platforms on European level involving many activists and organization from various European countries. Can we still speak about international Romani organizations or are they only a relict in the face of European integration and European umbrella organizations and initiatives? This article tries to find some answers to this question.
This essay aims at taking reflection on the civil society. The author tries to prove the validity of the thesis that civil society is a precondition for stable development of democracy. For this purpose, author invokes the Polish and foreign studies and sources of public opinion surveys, referring mainly to the example of Poland. Atthe beginning terms such as civil society and stable democracy are explained. Then the arguments are given and critical private opinions of the author. They confirm this thesis. There is no shortage of the scientific data and references to personal experiences of the author, which is professionally associated with many non-governmental organizations for several years. This texts aim is to deepen the theme of the development of civil society and encourage the substantive discussion of the condition of contemporary democracy in Poland.
RU
Данное эссе о гражданском обществе. Автор обосновывает свою позицию, утверждая, что гражданское общество является необходимым условием для стабильного развития демократии. Он опирается на польских и зарубежных источниках, характеризующих развитие демократии, а также различных опросах общественного мнения. В первую очередь это опыт Поль ши и других стран. Автор оперирует категориями гражданского общества и стабильной демократии. В первую очередь формулируются такие важные понятия как гражданское общество и стабильное развитие демократии. В исследовании приведены обширные научные данные, а также личный опыт автора, который в течение нескольких лет, социально и профессионально связан со многими неправительственными организациями. Этот текст призван углубить тему развития гражданского общества и поощрять дискуссии по вопросам существующего состояния современной демократии в Польше.
This article discusses The Self-governing Republic, a programmatic-ideological conception which was part of the “Solidarity” Program accepted at the union’s First Convention in 1981. This conception was rooted in the ideas of the democratic opposition of the nineteen-seventies but it also reflected the pivotal changes in social consciousness which took place in 1980–81. Its main focus were postulates for the development of democratic institutions in all walks of social, political and economic life, postulates concerning the development of participant institutions, and the postulate to lay the moral foundations for democracy (e.g., responsibility of those guilty of communist crimes). This text confronts the programmatic legacy of The Self-governing Republic with its only partial implementation after 1989. The foundations of procedural democracy had been lain by this time but development of themoral foundations for democratic transformation were conspicuously lacking. The institutions of social self-government were only partly developed in the formof territorial self-government and, not without considerable resistance, development of the NGO sector which became the main programmatic successor of “Solidarity’s” legacy. In the nineties those changes which did take place in this sector were mainly the result of grassroots pressure and foreign aid. Since 2001/2002, however, positive institutional improvements have been observed in the vicinity of this sector. These improvements correspond with the sector’s new conditions of functioning following Poland’s accession to the European Union.
Turystyka należy do wiodących dziedzin gospodarki w Polsce. Pod jej wpływem zmienia się zagospodarowanie turystyczne, dostępność komunikacyjna czy też funkcjonowanie wielu walorów turystycznych. Rozwój turystyki byłby niemożliwy bez współpracy samorządów, społeczności lo¬kalnych i organizacji pozarządowych. Efektem wspólnych wysiłków może być rozwój przedsiębiorczości, promocji oraz inicjatyw turystycznych. Celem niniejszej publikacji była prezentacja działalności turystycznej organizacji pozarządowych zlokalizowanych na terenie Doliny Karpia. Przybliżono najważniejsze pomysły, inicjatywy i wydarzenia turystyczne. Ukazano bogate korzenie historyczne Doliny Karpia i jej rozwój w czasie. Przedstawiono lokalizację, elementy składowe i potencjał rozwojowy badanego obszaru. Analizie poddano działania organizacji pozarządowych na terenie Doliny Karpia. Wskazano pozytywny wpływ LGD Stowarzyszenia Doliny Karpia jako organizacji koordynującej działania w zakresie przedsiębiorczości i promocji. Wymieniono najważniejsze osiągnięcia i sukcesy w tej dziedzinie. Tezą, jaką postawiono w pracy, było założenie, że działalność LGD Stowarzyszenia Doliny Karpia stanowi istotny bodziec w rozwoju turystyki na obszarze Doliny Karpia. Artykuł powstał przy wykorzystaniu zwartych materiałów książkowych, czasopism, jak również informacji netograficznych i kontaktów osobistych z przedstawicielami LGD Stowarzyszenie Doliny Karpia. Metoda badawcza zastosowana w publikacji to krytyka piśmiennicza i wywiad telefoniczny z pracownikami omawianego stowarzyszenia. Wyniki badań potwierdzają tezę, że organizacje pozarządowe pozytywnie wpływają na sytuację i rozwój turystyki.
EN
Tourism belongs to the leading economic sectors in Poland. As a result, tourist management, communication accessibility or functioning of numerous tourist values are changing. The development of tourism would have been impossible without cooperation of local self-governments, local communities or nongovernmental organizations. The effect of joint efforts can be development of entrepreneurship, promotion or tourist initiatives. The aim of this publication was to present tourist activities of nongovernmental organizations located in the area of the Carp Valley. The most significant ideas, initiatives and tourist events were illustrated. In the work notable historical roots of the Carp Valley were presented as well as its growth in time. Localization, components and development potential of the studied area was depicted. Activities of nongovernmental organizations within the area of the Carp Valley were analysed. The positive impact of Local Activity Group (LGD) Carp Valley Association as the organization coordinating operations within the scope of entrepreneurship and promotion was shown. The most remarkable accomplishments and successes in this field were presented. The thesis put forward in the article was the assumption that the operation of LGD Carp Valley Association constitutes a significant stimulus in development of tourism with the area of the Carp Valley. The work was written with the use of materials contained in books, magazines as well as netographic information and personal contacts with representatives of LGD Carp Valley Association. The research method applied in the publication is literature criticism and telephone interview with em¬ployees of the Said association. The research findings positively verify the formulated thesis that nongovernmental organizations positively influence the situation and development of tourism.
The concept of social responsibility in non-governmental organizations The paper presents the idea of social responsibility, which is adequate for modern and efficient management of the enterprise. The analysis of the interdependence of the market and nongovernmental sector has been made. The article includes the presentation of the justification for the existence of non-profit institutions as the entities that bridge the gap between the sector of enterprises and the state. The attempt has been made to prove that the universal principles, typical of corporate social responsibility, could be also applied in the management of non-governmental sector entities.
Social capital in the post-modern era is considered to be a very important resource that affects the success of the individuals as well as broader social groups. Its popularity is due to rich theoretical background which is characterised by high heterogeneity of definitions. This situation makes the research difficult also amplified by the fact that it relates to elusive and intangible phenomena. However, taking into account the role that is currently ascribed to social capital, the authors concluded that it is worth checking the level of social capital in Poland broken down into provinces and on this basis making a general assessment of the use of this asset. The selection of features was guided by the availability of data and reference to the areas that constitute a common attribute in the various definitions of social capital that can be found in the literature on the subject. The obtained results relating to social activity and trust showed that the presence of social capital in provinces is varied although over the years there have been changes leading to an increase in the level of social capital and the expansion of the group with a high level of its occurrence
PL
Kapitał społeczny w erze postnowoczesnej uważany jest za bardzo ważny zasób, który oddziałuje na sukces zarówno jednostki, jak i szerszych grup społecznych. Jego popularność ma swoje odzwierciedlenie w bogatym ugruntowaniu teoretycznym, które cechuje duża niejednorodność definiowania. Taka sytuacja zdecydowanie utrudnia prowadzenie badań, a dodatkowo dochodzi fakt, że kapitał społeczny dotyczy zjawisk nieuchwytnych i nienamacalnych. Biorąc jednak pod uwagę rolę, jaka jest współcześnie przypisywana kapitałowi społecznemu, Autorki uznały, że warto sprawdzić, jak kształtuje się poziom kapitału społecznego w Polsce w rozłożeniu na województwa i na tej podstawie dokonać ogólnej oceny wykorzystania tego zasobu. Przy doborze cech kierowano się dostępnością danych oraz nawiązaniem do obszarów, które stanowią wspólny atrybut w różnorodnym definiowaniu kapitału społecznego, z jakim możemy się spotkać w literaturze przedmiotu. Otrzymane wyniki, odnoszące się do aktywności społecznej i zaufania, pokazały, że występowanie kapitału społecznego w województwach jest zróżnicowane, choć na przestrzeni lat występują zmiany prowadzące do zwiększenia poziomu kapitału społecznego i rozszerzania grupy z wysokim poziomem jego występowania.
W ciągu ostatnich kilkunastu lat pojęcie responsywności (z ang. responsiveness – reaktywność, reagowanie, wyczulenia) zrobiło imponującą karierę w naukach politycznych. Kategoria ta funkcjonowała początkowo jako jedno z teoretycznych kryteriów poszerzających proceduralne rozumienie demokracji. Dziś stała się ważnym kryterium oceny jakości rządzenia. Na gruncie teorii demokracji odnosi się do zdolności elit politycznych do reagowania na nastroje i oczekiwania społeczne. Na gruncie teorii zarządzania publicznego jej wymowa jest nieco inna: opisuje ona zdolność władz publicznych do szybkiego identyfikowania pojawiających się problemów lub dylematów zarządzania publicznego i reagowania na nie. Ten dualny charakter pojęcia responsywności – zarazem ideologiczny i techniczny – wart jest podkreślenia. Każda z dwóch perspektyw (a jest ich więcej) ujawnia bowiem inny zestaw warunków, jakie musi spełnić administracja, aby zasłużyć na miano responsywnej. W pierwszej z nich warunkiem takim jest stała interakcja pomiędzy systemem administracji publicznej a podmiotami społeczeństwa obywatelskiego. W drugiej – sprawność i elastyczność administracji w stosowaniu instrumentów polityki publicznej, niezależnie od podstawowych założeń wyznaczających granice i naturę władzy publicznej. Niniejszy artykuł koncentruje się na pierwszej z tych perspektyw. Omawia on genezę obecnego osadzenia kategorii responsywności w debacie nad jakością rządzenia, a także wyniki badań nad stanem partnerstwa publiczno-społecznego w Polsce, traktowanego jako jeden z podstawowych warunków responsywnego państwa.
EN
ver the past dozen years, the notion of responsiveness has made an impressive career in political studies. Initially used as one of theoretic criteria widening the narrow, procedural understanding of democracy, it soon became one of the most important operational criteria for good governance. On the ground of democratic theory, it refers to the ability of political elites to address social demands and moods. On the ground of public management theory, however, its tenor is rather different, stressing the public administration's capacity to identify and react to emerging problems and dilemmas of governance. The dual character of the notion - used both as an ideological and purely technical demand - is worth noting, as each of the two perspectives (and there are more than these two) elicits a different set of conditions that the public administration has to meet to earn the name of "responsive". The first emphasises the interaction between the system of public administration and civil society. The second - on the administration's efficiency and resilience in the use of public policy instruments, regardless of the principles determining the nature and the limits of government. The article concentrates on the first of these perspectives. It presents the genesis of the present meaning of "responsiveness" in the debate on good governance and discusses findings referring to the state of public-social partnership in Poland, treated as one of the fundamental conditions of the responsive state.
Simultaneously with the entry into force of the EU Lisbon Treaty on December 1, 2009, many of the alleged weaknesses of the mechanisms of protection of fundamental rights are in the process of being addressed: the Charter of the Fundamental Rights of the European Union has acquired binding force; the European Union is due to accede to the European Convention of Human Rights and the Fundamental Rights Agency was established as a European Union body in charge of monitoring the correct implementation of fundamental Rights throughout the Union. When the Charter of Fundamental Rights of the EU became legally binding in 2009, the Fundamental Rights Agency was the first EU body with competence stretching across the whole Charter. FRA was tasked to provide the EU institutions and Members States with “assistance and expertise”, particularly through the collection of “objective, reliable on comparable information on the development of the situation of fundamental rights”. This paper will focus on a single aspect – what impact the EU enlargement had on human rights through its special agencies. For this purpose, we will take a close look at the EU Fundamental Rights Agency. We will address the issue concerning the role being played by the European Union Fundamental Rights Agency as an advisory body, issuing opinions on various aspects of fundamental rights within the Union on EU’s and Member States’ requests. The 10th anniversary of the European Union Agency for Fundamental Rights coinciding with the 60th anniversary of the Treaties of Rome seems to be a good moment to look back at what the Agency has done with an objective and critical eye, and identify areas where it should do more and better respond to the challenges, it faces.
PL
Unia Europejska zapewnia ochronę praw podstawowych, uznając ją za jedną z ogólnych zasad prawa wspólnotowego. Choć pierwotnie traktaty ustanawiające Wspólnoty Europejskie nie zawierały wyraźnych odniesień do praw człowieka, to jednak ich poszanowanie jest wartością wspólną dla wszystkich państw członkowskich Unii Europejskiej. Wraz z wejściem w życie traktatu lizbońskiego nastąpiło wzmocnienie ochrony praw podstawowych w UE. Odwołując się do postanowień art. 6 TUE, stworzył on dwie płaszczyzny ochrony praw jednostki: unijną i międzynarodową. Pierwsza ma charakter wewnętrzny i opiera się na dwóch metodach ochrony w oparciu o Kartę Praw Podstawowych, druga ma szerszy charakter i dotyczy ochrony praw podstawowych w oparciu o dotychczasowy schemat, czyli o zasadę ogólną prawa unijnego. Na mocy traktatu Karta Praw Podstawowych uzyskała wiążący charakter. Tym samym może stanowić samoistną podstawę ochrony praw podstawowych w zakresie, w jakim ich naruszenie pozostaje w sferze stosowania prawa unijnego. Przedmiotem niniejszych rozważań jest próba ukazania roli i znaczenia Agencji Praw Podstawowych Unii Europejskiej (Fundamental Rights Agency, FRA), jednej z trzydziestu czterech agencji unijnych. FRA jest organem podlegającym reżimowi prawa unijnego, jednakże różnym od instytucji takich jak Rada, Parlament Europejski czy Komisja, a odrębność ta uwidacznia się szczególnie w posiadaniu przez nią osobowości prawnej. Podobnie jak inne zdecentralizowane organy wspólnotowe, ustanawiane na mocy aktów prawa pochodnego, FRA powołano pierwotnie w celu wykonywania konkretnych zadań w ramach dawnego I fi laru Unii Europejskiej. W trakcie swojej dziesięcioletniej działalności Agencja Praw Podstawowych była i jest traktowana przez państwa członkowskie oraz społeczność międzynarodową jako instytucja wkomponowana w mechanizm europejski, chroniąca i upowszechniająca wiedzę o prawach podstawowych, wspólnej wartości uznawanej i akceptowanej obecnie przez społeczność tworzącą Unię Europejską.
JavaScript is turned off in your web browser. Turn it on to take full advantage of this site, then refresh the page.