In this article we analyze the word as a semantic element of political discourse. The authors examined the reasons for classification of words in political discourse. Basic features of words-symbols, key words, words-slogans and words, which are used for discrediting the opponent in a public speech, are exposed. The paper suggests other classifications i.e. into forbidden, neutral and allowed words in political discourse. Prohibited words are divided into two groups: forbidden because of formal and informal reasons. The authors determine the mechanisms of control over them.
PL
W artykule analizie poddano specyficzność słowa w ramach semantyki dyskursu politycznego. Autorka przywołała kilka powodów klasyfikacji słów w dyskursie politycznym, szczególnie w kontekście definicji naukowych i kodów ideologicznych. W rozważaniach zidentyfikowane zostały podstawowe cechy słów-symboli, słów kluczowych, słów-haseł i słów, które mają dyskredytować przeciwników w wystąpieniu publicznym. Zaproponowana też została klasyfikacja obejmująca słowa zakazane, neutralne i dozwolone w dyskursie politycznym, a zakazane zostały jeszcze podzielone na formalnie i nieformalnie zabronione. Autorka podejmuje w tym względzie próbę ustalenia mechanizmów kontroli nad nimi.
In this article we analyze the word as a semantic element of political discourse. The authors examined the reasons for classification of words in political discourse. Basic features of words-symbols, key words, words-slogans and words, which are used for discrediting the opponent in a public speech, are exposed. The paper suggests other classifications i.e. into forbidden, neutral and allowed words in political discourse. Prohibited words are divided into two groups: forbidden because of formal and informal reasons. The authors determine the mechanisms of control over them.
PL
W artykule analizie poddano specyficzność słowa w ramach semantyki dyskursu politycznego. Autorka przywołała kilka powodów klasyfikacji słów w dyskursie politycznym, szczególnie w kontekście definicji naukowych i kodów ideologicznych. W rozważaniach zidentyfikowane zostały podstawowe cechy słów-symboli, słów kluczowych, słów-haseł i słów, które mają dyskredytować przeciwników w wystąpieniu publicznym. Zaproponowana też została klasyfikacja obejmująca słowa zakazane, neutralne i dozwolone w dyskursie politycznym, a zakazane zostały jeszcze podzielone na formalnie i nieformalnie zabronione. Autorka podejmuje w tym względzie próbę ustalenia mechanizmów kontroli nad nimi.
Grzechy języka uwidaczniają się najbardziej w plotkach i oszczerstwach, a także w mówieniu półprawdy, kłamstwach, obmowach i wielomówstwie. Zagadnienie to jest bardzo obszerne oraz występuje w każdym czasie i miejscu, tam gdzie żyją ludzie i nawiązują relację. Ojciec Święty Franciszek uwidacznia przede wszystkim plotkę i oszczerstwo. Zagłębiając się w jego homilie wygłoszone w Domu Świętej Marty można zobaczyć, jak pokazuje te grzechy w kontekście rozważanego słowa Bożego podczas sprawowania codziennej Eucharystii. Celem tego artykułu jest ukazanie, jak wielkie zagrożenie duchowe niosą za sobą grzechy języka. Franciszek dokonuje mocnych porównań, tylko po to, by pokazać, jak bardzo grzechy języka negatywnie wpływają na komunikację interpersonalną. W artykule ukazane jest jak nauczanie Papieża koresponduje z Ewangelią i Katechizmem Kościoła Katolickiego.
EN
The sins of the tongue are present in human life. They are most visible in gossip and slander, although they can also be seen in telling half-truths, lies, slander or excessive speech. The issue is very broad and occurs in every time and place, where people live and have relationships with each other. The Holy Father Francis exposes, above all, gossip and slander. Delving into his homilies delivered at the House of Saint Martha, you can see how he shows these sins in the context of considering God's Word during the celebration of the daily Eucharist. The purpose of this article is to show how great a spiritual threat sins of the tongue pose. Pope Francis makes strong comparisons just to show how much the sins of language negatively impact interpersonal communication. The article shows how the Pope's teaching corresponds to the Catechism of the Catholic Church.
The article is a presentation of a preaching text from the archives of the Skrzatusz parish in German, with a translation into Polish, probably from the 19th century. An archival manuscript is more of a sermon or a preaching sketch than a homily to the gospel according to St. Luke (Lk 8:4–15), Sexagesima Sunday (“Sixty-ninth” – according to the calendar before the 1970 liturgical reform). The subject of the sermon is the sin of defamation (slander) and absolution from it. The rocky ground in the parable of the sower is the soul of the slanderer, often unable to repair the harm done by defamation of others. The text of the manuscript with a strong didactic, moralizing, more catechetical than kerygmatic accent, is a call to conversion from the sin of slander.
PL
Artykuł jest prezentacją kolejnego tekstu kaznodziejskiego z archiwum parafii Skrzatusz w języku niemieckim, z tłumaczeniem na język polski, prawdopodobnie z XIX w. Archiwalny manuskrypt jest bardziej kazaniem lub szkicem kaznodziejskim niż homilią do Ewangelii według św. Łukasza (Łk 8,4–15), na niedzielę Sexagesima („Sześćdziesiątnica” – według kalendarza sprzed reformy liturgicznej w 1970 r.). Tematem kazania jest grzech zniesławienia (oszczerstwa) i rozgrzeszenia z niego. Ziemią skalistą z przypowieści o siewcy jest dusza oszczercy, często niezdolna do naprawienia szkód wyrządzonych przez zniesławienie innych. Tekst z mocnym akcentem dydaktycznym, moralizatorskim, bardziej katechetycznym niż kerygmatycznym, jest wezwaniem do nawrócenia z grzechu oszczerstwa.
At the beginning of the 20th century legal doctrines concerning seeking redress for wrong on the grounds of civil law used to change substantially on Polish territories, mainly due to the development of the so-called theory: moral rights (personal rights). The supporters of the doctrine suggested applying the pecuniary compensation for the damage incurred, especially the possibility to award a proper amount of money for moral injuries. Civil court practice had been impossible by then unless moral injury had concerned physical suffering or strictly material damage. When the code of obligations had become applicable in 1933, legal situation changed considerably at that time. Judicial decisions of the Supreme Court started to influence on the lower court practice and the society’s awareness, which began to make use of the institution of the Civil Law. The analysis of the doctrine concerning the pecuniary compensation is of the legal character and leads to the conclusion that it has been largely a private punishment.
PL
Na początku XX w. na ziemiach polskich zapatrywania doktryny na możliwość dochodzenia zadośćuczynienia za krzywdy moralne na gruncie prawa cywilnego zmieniały się w sposób zasadniczy, w szczególności pod wpływem rozwoju teorii tzw. praw osobistych (dóbr osobistych). Przedstawiciele doktryny wskazywali na konieczność szerszego stosowania zadośćuczynienia pieniężnego za poniesione krzywdy, a zwłaszcza możliwości zasądzania stosownej sumy pieniężnej za krzywdy moralne – do tej pory praktyka orzecznicza sądów cywilnych nie dawała takiej możliwości, o ile krzywda moralna nie łączyła się z cierpieniem fizycznym lub szkodą stricte majątkową. Po wejściu w życie Kodeksu zobowiązań z 1933 r. sytuacja prawna w tym zakresie zmieniła się bardzo istotnie. Orzecznictwo Sądu Najwyższego powoli zmieniało praktykę sądów niższych oraz świadomość społeczeństwa, które zaczęło korzystać z tej instytucji prawa cywilnego. Analiza poglądów doktryny na charakter prawny zadośćuczynienia pieniężnego prowadzi do wniosku, że było ono w dużej mierze – i jest nadal – w istocie karą prywatną.
JavaScript is turned off in your web browser. Turn it on to take full advantage of this site, then refresh the page.