The paper examines a central question in the philosophy of dance from the vantage point of a specific choreographic practice: Movenglish. Movenglish attempts to establish a one-to-one mapping between English words and dance movement equivalents in the body in a way that maximally captures both the connotative and denotative aspects of the words in question. The paper argues that the success of Movenglish has several important consequences for the philosophy of dance as well as our understanding of sign systems more generally. The paper elaborates one of the strongest contributions to the philosophy of dance – the work of Susanne Langer – in order to show how the conclusions drawn from the dance produced through Movenglish both contribute to and depart from Langer’s philosophy.
An essay by the contemporary Portuguese philosopher José Gil addresses the prominent American choreographer and dancer Merce Cunningham’s conception of dance. Gil emphasizes that Cunningham approaches dance in a way that is fundamentally different from the traditional mimetic and expressive paradigm. With the help of Giles Deleuze’s observations, Gil proves that even in the case of dance shorn of the faculty to represent and express emotional contents, we can talk about units of dance, about their meaning and unity, and thus about the language of dance. Gil spells out this idea by showing a parallel between dance, in Cunningham’s conception of it, and modern painting.
CS
Esej současného portugalského filosofa Josého Gila se zabývá pojetím tance u významného amerického choreografa a tanečníka Merce Cunninghama. Gil zdůrazňuje, že Cunningham pojímá tanec způsobem, který se zásadně odlišuje od tradičního mimetického a expresivního paradigmatu. Za pomoci úvah Gilese Deleuze Gil dokazuje, že i v případě tance zbaveného schopnosti reprezentovat a vyjadřovat emocionální obsahy můžeme hovořit o jednotkách tance, o jejich významu a jednotě, tedy o jazyku tance. Tuto myšlenku Gil upřesňuje pomocí paralely mezi tancem v Cunninghamově pojetí a moderním malířstvím.
Contemporary studies on environmental aesthetics emphasize the relationship of continuity between nature and human action. Most of these critical approaches suggest that the emphasis on the continuity of nature with humanity implies a change of attitude to the natural environment, meaning that we should move away from the exploitation of the natural environment and focus on its preservation and conservation. In the two sections of this paper, it is argued that the idea for the continuity of humans with the natural environment has for a long time been a core philosophical belief in indigenous America, the oldest aesthetic manifestation of which has been expressed in the forms of dancing. The first section is dedicated to the idea of continuity in indigenous America, emphasizing on the concepts of Mother Nature and Human Spirit. The second part shows that native dancing embodies aesthetically the idea of continuity of human action and the natural environment.
PL
Taniec jako estetyka środowiskowa z rdzennej Ameryki Współczesne badania estetyki środowiskowej podkreślają ciągłość między naturą a ludzkim działaniem. Większość z tych podejść sugeruje, że nacisk na ciągłość przyrody z ludzkością implikuje zmianę podejścia do środowiska naturalnego, co oznacza, że powinniśmy odejść od eksploatacji środowiska naturalnego i skupić się na jego ochronie i zachowaniu. W dwóch częściach tego artykułu argumentuje się, że idea ciągłości człowieka ze środowiskiem naturalnym była przez długi czas rodzimą wiarą filozoficzną rdzennej Ameryki, której najstarszą estetyczną manifestacją był taniec. Pierwsza część poświęcona jest idei ciągłości w rdzennej Ameryce, z położeniem nacisku na koncepcje Matki Natury i Ducha Człowieka. Druga część pokazuje, że rodzimy taniec uosabia estetycznie ideę ciągłości ludzkiego działania i środowiska naturalnego.
JavaScript is turned off in your web browser. Turn it on to take full advantage of this site, then refresh the page.