All philosophical problems appear in a specific situation and establish our relations to social and natural environment. Greek philosophy is usually associated to Agora, the place where the people gather together to exchange their views. I try to put it in a different context - out of the city and its institutions, and I tend to abandon the idea of polis as a 'universal pattern of being and thinking'. Yet to conceive properly Hellenistic philosophy we have focus on garden situated between bios et zoe, extra muros, where: 'the richness of nature is retained in a small enclosure'. The idea of delimitation of garden has to be rethought, considering its ontological and epistemological mobility, which refers to the notions of'... (revolutionary garden, Dasein, stay, lignes of escapes, hétérotopie, khora, not cultivated garden) - the milestones of postmodern philosophical reflection.
The process of cognition usually ends with an attempt to name and understand the searched/encountered phenomenon. The essence of sacrum is not observable simply because as „we do not have direct access to the quantum world via our senses”, but it does exist. Remembering the words of L. Wittgenstein which state that „the borders of the language (the only language I understand) constitute the borders of my world”, one ought to take one of the ways leading to our subject of cognition. A direct arising in the sphere of sacrum can be both a mental and emotional anticipation of the essence of subject we are heading to, and whose spatial frame is determined by architectonic objects. In its sensory meaning sacrum materializes itself often in a form of sacred chapels, paintings, sculptures, fragments of buildings, landscape etc. In the following article an attempt to select one of the ways that can lead to more complete contact and understanding of a sacred, materialized phenomenon which is referred to as sacrum. One, however, ought to bear in mind that the attempt at reaching the essence of such a place is a difficult task because just like „watching a wild brook does not concern the flow, the sound or reflexes of this particular brook but the general concept of a brook: unbridled push of unformed matter”, the understanding and sensing of sacrum escapes a clear codification.
PL
Proces poznania kończy się zazwyczaj próbą nazwania i zrozumienia poszukiwanego/napotkanego zjawiska. Istota sacrum nie jest obserwowalna, tak jak „Nie mamy przecież bezpośredniego dostępu za pomocą zmysłów do świata kwantowego” , a jednak on istnieje. Mając w pamięci słowa L. Wittgensteina, że „ granice języka (jedynego języka, jaki rozumiem) oznaczają granice mego świata”, należy przejść jedną z dróg prowadzących do naszego przedmiotu poznania. Bezpośrednie zaistnienie w sferze sacrum może być mentalno-emocjonalną antycypacją istoty przedmiotu dążenia, którego oprawą przestrzenną są niejednokrotnie obiekty architektoniczne. W sensie zmysłowym sacrum materializuje się często w formie: uświęconych kaplic, obrazów, rzeźb, fragmentów budowli, krajobrazu itp. W niniejszym artykule podjęto próbę wskazania jednej z dróg, która może doprowadzić do pełniejszego obcowania i zrozumienia uświęconego, zmaterializowanego zjawiska, któremu często nadaje się imię sacrum. Należy jednak pamiętać, że próba dotarcia do istoty takiego miejsca jest działaniem trudnym, gdyż tak jak „ogląd dzikiego potoku nie dotyczy spływania, szumu i blasków tego indywidualnego potoku, ale ogólnej idei potoku: nieposkromionego parcia naprzód bezforemnej materii” , tak i zrozumienie i odczucie sacrum umyka klarownej kodyfikacji.
Buber jest jednym z czołowych przedstawicieli filozofii dialogu – nurtu zwanego również filozofią spotkania lub filozofią innego, który pojawił się jako odrębny kierunek po I wojnie światowej. Filozofia dialogu, w opozycji do myślenia, które dąży do ujęcia człowieka w ramach jakiegoś istniejącego systemu, odrzuca panującą filozofię podmiotu i sprzeciwia się możliwości subiektywnego doświadczania innego. Miejsce samotnego, rozumnego podmiotu zajmuje w pełni autonomiczny drugi, z którym można nawiązać bezpośredni dialog. Martin Buber, opisując różne obszary relacji, w których żyje człowiek, poszukuje możliwości prawdziwego spotkania, które ostatecznie stałoby się uobecnieniem sensu. Celem pracy jest próba przedstawienia dialogicznego sposobu życia człowieka, drogi wiodącej do odkrycia prawdziwej istoty relacji oraz jej pedagogicznych inspiracji.
EN
Buber is one of the leading representatives of the philosophy of dialogue – a current also called the philosophy of encounter or the philosophy of the other – which emerged as a separate trend after the First World War. In contrast to thinking, which seeks to present the human being within the existing system, the philosophy of dialogue rejects the prevailing philosophy of the subject and opposes the possibility of the subjective experience of the other. The place of a lonely, rational subject is taken by the fully autonomous other, with whom engaging in direct dialogue is possible. Describing different areas of relationships in which humans live, Martin Buber is looking for possibilities of a true encounter which would eventually become a manifestation of meaning. The aim of this study is to present the human dialogical lifestyle, the way leading to the discovery of the true nature of relationships and their pedagogical inspirations.
The purpose of the article is to interpret Marina Abramović’s project – The Artist Is Present – within the theories of liveness and encounter. First of all, we define post-mediatic culture referring to Piotr Celiński’s proposals and the term ‘encounter’ according to Adam Węgrzecki. Finally, we propose some considerations on the encounter as a methodological approach to the phenomena whose main characteristic is liveness (Peggy Phelan and Philip Auslander). Finally, we pass to the analysis of the performance of Marina Abramović The Artist Is Present based on the considerations made previously.
JavaScript is turned off in your web browser. Turn it on to take full advantage of this site, then refresh the page.