The aim of the article is to bring attention to certain aspects of the labour market which are not in themselves criminal offenses but can definitely be considered as negative. The labour market has already been studied as an arena of market games as well as a place where the rights of the employee are infringed upon. My intention was to apply concepts from criminal science to the labour market. For the purposes of the text, I adopted a broad definition of this science, viewing it as deepened reflection on the state of society, asking questions about the origins of public order and considering the social consequences of negative actions and behaviour. Scholarly works and press articles commonly employ the term ‘labour market’, but this is a misleading designation because unlike in the commodity market, here we are not talking about supply vs demand, while the price is not a key element of free market play. Moreover, the commodity market is all about exchange, the result being a change of ownership status. Meanwhile, in the labour market a special type of social relationship is established, known as employment. Unlike on the commodity market, in the labour market the ‘commodity’ itself, i.e. the person, takes part in making market decisions. To be more precise, we should say that participation in decision-making belongs to the person as the key provider of the commodity sold, i.e. work. The labour market is also an arena of purely social interactions because it is here that the employer and employee meet (also literally). Sometimes this meeting produces negative consequences for one of the parties, although more often for the employee. In this context the role of the state as a regulator that can undertake preventive measures (setting up legal and other types of standards to prevent violations) or follow-up measures (building a system of effective redress should violations occur), emerges. In my view, the complex network of such dependencies and relations as described above should be the focus of labour market criminology. To facilitate description of the social reality considered I propose to introduce a new notion, namely labour market tort. Any action on the part of a market participant that has the potential to infringe upon the rights or holdings of another participant and which endangers common goods such as public order or justice should be considered a case of such tort, as should any action that undermines the economic and social purpose of work. I also propose to develop a new instrument of criminal labour market analysis which I have tentatively called the degree of disturbance on the labour market. This degree could be measured with the number of torts on the labour market per every 100,000 employees. I would also like to propose a theoretical model of analysing violations of public order on the labour market as well as a scheme of dependence between the basic components of the phenomenology of such violations. Departing from the premise that the aim of criminal science is to describe and explain social reality, I have tried to identify areas that are prone to violations of public order on the labour market, which areas could serve to identify types of torts on the labour market. Among these are the purely economic dimension of the labour market, the rights and duties of its participants with regard to one another, the human dimension of work, i.e. work from a social perspective, and finally the so-called arrangement of market forces which determine whether we are dealing with an employee’s or employer’s market. The article also includes a review of the legal regulations pertaining to work, a brief report on pilot empirical research concerning labour market tort, an analysis of data concerning violations of employee rights and an attempt to describe the phenomenon of forced labour as one of the gravest pathologies of the contemporary labour market.
Artykuł podejmuje problematykę funkcjonującej w Polsce w latach 1948–1955 Powszechnej Organizacji „Służba Polsce”, której celem było przysposobienie wojskowe i zawodowe młodzieży oraz jej socjalistyczna ideologizacja. Szczególną uwagę autorka koncentruje na kadrze tej organizacji i jej kompetencjach. Nie generalizując, dokonuje jej charakterystyki. Eksponuje ogromne braki w jej wykształceniu, wulgaryzm, naruszanie godności wychowanków, łamanie norm moralnych i etycznych, brak odpowiedzialności za młodzież, pijaństwo. W tym kontekście ukazuje również, stworzony przez komunistyczne władze, mechanizm zniewalania młodego człowieka i odbierania mu prawa decydowania o sobie i o swoim losie.
EN
The article discusses the organization functioning in Poland in 1948-1955, known as “The Service to Poland”, the purpose of which was military and vocational training of the youth as well as their socialist ideologization. The author focuses particularly on the organization staff and their competences. Without generalizing, the author characterizes the educators, exposing their significant learning gaps, profanity, violation of the dignity of the children, violation of moral and ethical norms, lack of responsibility for young people and drunkenness. In this context, it also shows the mechanism created by the communist authorities in order to enslave and deprive the youth of their right of self-reliance and independence.
Jews were fighting for ltheir lives every day. Apart from forced labour, they also undertook voluntary low-paid jobs in German companies. The phenomenon occurred both in the General Government and the areas incorporated by Third Reich. Unfortunately, it is not possible to provide statistical data regarding Jewish workers who received salary and were subject to obligatory payment of social insurance contributions. However, it is certain that the data might pertain to a few or even a few dozen thousand people. When it comes to the General Government, the issue of paying social insurance contributions for Jewish workers is obvious. The phenomenon is corroborated by the quoted archival documents. On their basis, we can state that obligatory social insurance contributions were of the numerous methods used to discriminate Jews during World War II and to then economically, especially that Jews were deprived of the possibility of receiving benefis that resulted from those contributions (there was an exception concerning sickness allowances). In those circumssstances, one can assume that financial resources gathered in this waywe used to support Nazi Germany.
The article discusses some of the findings of research carried out in 2008–2012 on forced labour in Poland. The research was done using triangulation methods and consisted in an analysis of seven criminal cases concerning human trafficking with a view to forced labour examined by Polish courts and prosecutors’ offices in 1998–2012. Interviews with experts and practitioners working to eliminate human trafficking (29 interviews) and with victims of forced labour in Poland (4 interviews) were also conducted. I also used a content analysis method to study press articles on forcing people to work in Poland and forcing Poles to work abroad that had appeared in the Polish press in 1997–2012. A total of 224 press articles were examined. Another source of information about forced labour in Poland, or rather about the social perception of this phenomenon, consisted in qualitative field research done in 32 localities across eight Polish provinces. This included a total of 137 conversations and interviews.The findings indicate that the problem of forced work doubtless exists in Poland, although it is difficult to gauge its actual scale. At the same time the phenomenology of forced labour that I present indicates that there are many aspects to forcing someone to work. Those who fall prey to forced labour include both Polish nationals and foreigners (Poles are generally forced to work abroad, while foreigners are subjected to forced labour in Poland). The age and sex of the victims is also irrelevant, as both young and middle-aged persons and both men and women are forced to work. There are many ways of recruiting and then of forcing one to work. In fact, it would be hard to enumerate all the methods employed by perpetrators to make their victims work. It is therefore impossible to indicate any specific group of people that would be particularly prone to this practice, as anyone can become a victim. The same goes for branches of the economy – it is impossible to indicate any one area that would be particularly susceptible to exploitation and forcing individuals to work. Research findings indicate that in Poland forced labour occurs in agriculture, construction, shipbuilding, textiles, sales, and services (particularly housework). Drawing on B. Andress’s idea of the continuum of exploitation (B. Andrees, Forced labour and trafficking in Europe: how people are trapped in, live through and come out, International Labour Office, Geneva 2008), I discovered that when it came to forced labour in Poland there was a distinctive succession of phases at play before people were actually forced into labour. In other words, ‘employers’ used various types of violence, threats or ruses to test the employee’s susceptibility to exploitation, trying to find out to what extent they could make the person work harder, while at the same time increasing the conditions of enslavement eventually resulting in forced labour. This finding is important when it comes to the scope of the legal provisions penalising human trafficking and forced labour in Poland. In their current wording, these provisions do not include behaviour such as progressive exploitation.My research clearly shows that Polish law enforcement and work inspection agencies have difficulty identifying cases of forced labour. Cases were often discovered by accident or by a coincidence as a result of which police agencies received information about a particular situation. Another weak spot in the identification of such cases is the lack of police intelligence about work agencies bringing foreign workers to Poland, particularly from Asian countries. Another issue is the lack of any regulation that would clearly and unequivocally penalise forced labour. The field research seems to indicate that law enforcement officers, prosecutors and judges are not familiar with the phenomenology of forced labour and do not always consider it a form of human trafficking, particularly when the victims arrived in Poland via legal channels and/or were not sold. The ineffectiveness of the Polish system of eliminating forced labour and human trafficking is another problem due to the lack of joint action by law enforcement and the judiciary. The ineffectualness of law enforcement agencies isn’t only due to poor organisation and lack of human resources, but also due to a lack of instruments and procedures for detecting these kinds of crimes. Finally, low social awareness of the problem and social consent to people being exploited in the work setting are another aspect making it difficult to eliminate forced labour in Poland. The awareness of the foreigners themselves is another issue. They often come to Poland looking for work and agree to poor working conditions, hoping to earn more than in their home countries.
The legal understanding of labour exploitation is a grey area. This paper will first outline some of the obstacles in international and regional law and jurisprudence, as to the understanding of exploitation in the context of human trafficking, slavery, servitude and forced labour. Secondly, taking into account recent law reforms in both Belgium and England & Wales, this paper will outline some of the key features that have emerged from the judicial handling of labour exploitation in criminal cases. Drawing on the findings from empirical analysis of criminal cases between 2010-2017 as part of doctoral research, this paper will first of all outline similarities, differences and challenges to ensuring a clear understanding of the meaning of labour exploitation in the context of human trafficking. The findings will provide insight into how to strengthen a harmonised and robust response to human trafficking. Prawne rozumienie pojęcia wykorzystania do pracy nie jest do końca jasne. W niniejszym artykule po pierwsze zostały przedstawione niektóre przeszkody, wynikające z prawa czy orzecznictwa na poziomie międzynarodowym oraz regionalnym, które utrudniają zrozumienie takich zagadnień jak wykorzystanie w kontekście handlu ludźmi, niewolnictwa, poddaństwa czy pracy przymusowej. Po drugie zaś, zostały omówione kluczowe wnioski, jakie wynikają z badania akt spraw karnych dotyczących wykorzystania pracowników do pracy, które przedstawiono przy uwzględnieniu ostatnich reform prawa mających miejsce w Belgii oraz Anglii i Walii. Badania empiryczne objęły lata 2010-2017 i zostały przeprowadzone w ramach badań doktorskich. W artykule pokazano przede wszystkim podobieństwa, różnice i wyzwania odnośnie do opracowania jasnej i zrozumiałej definicji pojęcia wykorzystania do pracy w kontekście handlu ludźmi. Wyniki tych analiz pozwolą zrozumieć, w jaki sposób należy wzmocnić zharmonizowaną i zdecydowaną reakcję na zjawisko handlu ludźmi.
EN
The legal understanding of labour exploitation is a grey area. This paper will first outline some of the obstacles in international and regional law and jurisprudence, as to the understanding of exploitation in the context of human trafficking, slavery, servitude and forced labour. Secondly, taking into account recent law reforms in both Belgium and England & Wales, this paper will outline some of the key features that have emerged from the judicial handling of labour exploitation in criminal cases. Drawing on the findings from empirical analysis of criminal cases between 2010-2017 as part of doctoral research, this paper will first of all outline similarities, differences and challenges to ensuring a clear understanding of the meaning of labour exploitation in the context of human trafficking. The findings will provide insight into how to strengthen a harmonised and robust response to human trafficking.
According to official criminal statistics, a total of 36 registered forced labour crimes were committed in Hungary between 2013 and 2019. Forced labour (Section 193 of the Criminal Code) was a separate statutory element in Hungary between July 1, 2013 and June 30, 2020. In 2019, nearly 40 forced labour cases were analysed, the sociological and criminological characteristics of which are summarised and shown in this article following the statistical review. Based on the cases we examined, it can be said that the victim has alcohol problems, is homeless and unemployed, is in extremely poor health condition, has a low intellectual level and is elderly. In terms of their gender, there was a significant number of men among the victims of forced labour. Victims of forced labour and those crimes that were committed against them are even more hidden, even more difficult to detect and to prove than are acts of sexual exploitation. These people are a ‘hidden population’, statuses such as ‘subtenants’ or ‘accepted relatives’ obviously do not reveal the real situation to police officers arriving on the scene. It is possible that this situation prevails for years and is not brought to the authorities. Jak podają oficjalne statystyki dotyczące przestępczości, w latach 2013-2016 na Węgrzech zarejestrowano 36 przestępstw związanych z pracą przymusową. W okresie od 1 lipca 2013 r. do 30 czerwca 2020 r. czyn ten był odrębnym przestępstwem uregulowanym w art. 193 węgierskiego kodeksu karnego. W niniejszym artykule zostały przedstawione wyniki przeprowadzonych analiz – statystycznej, jak i socjologiczno-kryminologicznej dotyczącej charakterystyki 40 przypadków ofiar pracy przymusowej. Na ich podstawie można stwierdzić, że ofiary tego rodzaju przestępstwa to osoby mające problem z alkoholem, bezdomne, bezrobotne, których stan zdrowia można określić jako zły, a poziom intelektualny jako niski. Zwykle to osoby w podeszłym wieku. Wśród ofiar przeważają mężczyźni. Ofiary pracy przymusowej trudno jest zidentyfikować, a popełnione przeciwko nim przestępstwa trudno wykryć. Jest to jeszcze trudniejsze niż w przypadku przestępstwa wykorzystania seksualnego. Ofiary pracy przymusowej stanowią bowiem „ukrytą” grupę. O ich faktycznej sytuacji trudno dowiedzieć się choćby funkcjonariuszom policji w trakcie interwencji na miejscu zdarzenia, a to z uwagi na fakt, że ofiary przedstawia się jako dalekich krewnych lub osoby podnajmujące mieszkanie. Niewykluczone, że sytuacje takie trwają wiele lat, a informacje o nich nie docierają do władz.
EN
According to official criminal statistics, a total of 36 registered forced labour crimes were committed in Hungary between 2013 and 2019. Forced labour (Section 193 of the Criminal Code) was a separate statutory element in Hungary between July 1, 2013 and June 30, 2020. In 2019, nearly 40 forced labour cases were analysed, the sociological and criminological characteristics of which are summarised and shown in this article following the statistical review. Based on the cases we examined, it can be said that the victim has alcohol problems, is homeless and unemployed, is in extremely poor health condition, has a low intellectual level and is elderly. In terms of their gender, there was a significant number of men among the victims of forced labour. Victims of forced labour and those crimes that were committed against them are even more hidden, even more difficult to detect and to prove than are acts of sexual exploitation. These people are a ‘hidden population’, statuses such as ‘subtenants’ or ‘accepted relatives’ obviously do not reveal the real situation to police officers arriving on the scene. It is possible that this situation prevails for years and is not brought to the authorities.
Pisząc o postępach w walce z pracą przymusową Specjalny Sprawozdawca ONZ ds. handlu ludźmi Maria Grazia Giammarinaro w roku 2020 użyła określenia, że ciągle jeszcze jesteśmy na wczesnym etapie. To może dziwić, skoro konwencja dotycząca tej kwestii liczy sobie ponad 80 lat. Praca przymusowa to w istocie dwa zjawiska: eksploatacja cudzego trudu i migracja – obydwa społecznie dolegliwe. Ale z punktu widzenie praktyki życia publicznego najbardziej frustrujące jest jednak zestawienie dwóch liczb: 40.000.000, czyli globalna liczba ofiar różnych form zniewolenia i 100.000, mniej więcej tyle ofiar identyfikują rocznie organy ścigania na całym świecie. Mimo to, wiele krajów nadal nie ma żadnej polityki zwalczania pracy przymusowej, a zainteresowanie polityków jest osłabiane potrzebami rozwoju lokalnej gospodarki. Na ten mało optymistyczny obraz nakłada się relatywnie niski poziom świadomości wielu grup społecznych i dominujące przekonanie, że prawdziwym problemem jest eksploatacja seksualna kobiet i dzieci. Oto powody dla, których wydanie specjalnego tomu Archiwum Kryminologii uznaliśmy za zadanie aktualne i potrzebne. Zamieszczone tu artykuły zawierają szereg interesujących refleksji i przynoszą wiele nowatorskich pomysłów.
EN
Writing about the progress in the fight against forced labor, the UN Special Rapporteur on Trafficking in Human Beings Maria Grazia Giammarinaro in 2020 said that were still at an “early stage”. It may be surprising if we take into account that International Convention on this issue was adopted over 80 years ago. Forced labor has two basic components: the labor exploitation and migration – both of them socially distressing. But from the point of view of the public life, the most painful is the juxtaposition of two figures: 40,000,000, i.e. estimation of the global number of victims of various forms of enslavement, and 100,000 – this is more or less the number of victims identified yearly by law enforcement agencies around the world. Even so, many countries still do not have any policies to combat forced labor but the interest of politicians is weakened by the needs of economic development. Finally, this non optimistic picture is combined with relatively low level of awareness of many social groups and the prevailing false belief that the real problem is the sexual exploitation of women and children. These were the reasons why we considered the publication of a Special Issue of the Archives of Criminology as necessary. The articles in this volume offer a number of interesting reflections and bring many innovative ideas.
Masowe zatrudnienie cudzoziemców w gospodarce Trzeciej Rzeszy jest zagadnieniem, które doczekało się wielu poważnych opracowań i zajmuje istotne miejsce w obszarze studiów nad gospodarką i polityką okupacyjną Niemiec hitlerowskich. Wynika to bez wątpienia z jego wymiaru ilościowego, jak i złożoności (według statystyk Ministerstwa Pracy Rzeszy na dzień 15 VIII 1944 r. cudzoziemcy stanowili 26% ogółu robotników na niemieckim rynku pracy). Hitlerowski aparat zajmujący się polityką zatrudnienia stworzył kompleksowy system wykorzystania obcej siły roboczej, który był podporządkowany pryncypialnym kryteriom rasowym. Poszczególne narodowości oraz grupy rasowe objęte zostały detalicznym ustawodawstwem, które różnicowało ich wzajemne położenie, warunki egzystencji, traktowanie oraz, co najważniejsze, odseparowywało je od Niemców – kategorii Übermenschen. Nawet w warunkach wojny totalnej wymogi rasowe nie wpłynęły na odstępstwa od bezwzględnej strategii eksploatacji, zwłaszcza Słowian, uznanych za kategorię Untermenschen. Polacy, nacja szczególnie doświadczona i poddana skrajnie brutalnemu i represyjnemu ustawodawstwu, byli kategorią robotników przymusowych, których swobody osobiste i prawa wyjątkowo mocno ograniczono. Inne było położenie obywateli Protektoratu Czech i Moraw oraz satelickiej Słowacji, którzy mieli status dobrowolnych robotników i tym samym mogli liczyć na łagodniejsze traktowanie, możliwość powrotu do ojczyzny po zakończeniu kontraktów i wreszcie lepsze racji żywnościowe. Celem niniejszego artykułu jest ukazanie procesu zatrudnienia polskich, czeskich i słowackich robotników w gospodarce niemieckiej ze szczególnym naciskiem na dyferencje w obszarze warunków pracy, położenia i traktowania.
EN
The problem of the mass employment of foreigners in the economy of the Third Reich has been touched upon on many occasions, and presents a key element in the field of economic studies the occupational politics of Hitler’s Germany. This is undoubtedly a result of both its scale and scope (according to statistics of the Germany Ministry of Labour from 15th August 1944, foreigners constituted 26% of the total Reich labour force). The apparatus within Germany which dealt with employment policies created a complex system to exploit the foreign labour supply, which was organized primarily along the principles of race. Specific nations and ethnic groups became the objects of legislation which specified their location, existential conditions, treatment and, most importantly, isolated them from the Germans – the category of Übermenschen. Even under the conditions of total war, racial demands failed to bring about the introduction of exceptions to the ruthless strategy of exploitation, especially of Slavs, who themselves were classified as Untermenschen. Poles, a nation subject to extremely brutal and repressive legislation, were placed into the category of forced labourers, wherein their personal freedoms and rights were excessively curtailed. Such treatment was entirely different from citizens of the Czech Protectorate and Moravia, and the Slovak satellite state, who had the status of free labourers and could consequently count on more lenient treatment, the possibility to return home at the end of their contacts and better food. The purpose of the following article is to demonstrate the process of employing foreigners of specific nations within the Germany economy, with specific emphasis placed upon the different locations, conditions of work and treatment.
Even at the beginning of the Second World War it had to be clear for the German military and economic leaders that it would not be possible to fight or even win a long-lasting war without foreign workers. In the Second World War not only POWs but also civilians and prisoners of concentration camps were forced to work as slaves to continue Hitler’s war. In Salzburg, there were no big camps with thousands of slave workers, as existed in other regions of Germany. Mainly the slave workers, who were forced to work for the big power plant projects (“Tauernkraftwerke Kaprun-Glockner”, “Kraftwerk Weißsee”), lived in such circumstances. The first Polish POWs arrived in the Province of Salzburg in autumn of 1939 only a few weeks after the German invasion of Poland. Most of them were not detained in camps. They lived on farms, and their living conditions were better than those for the inmates of camps. Like in the First World War, prisoners of war had to work on farms to replace those men who served in the German Wehrmacht or other military formations. As mentioned, no big industrial plants for the arms sector existed in the “Reichsgau Salzburg”. Foreign forced labourers, POWs and civil workers were deployed to relatively little factories or handicraft businesses. In many cases the situation for this group of slave workers was similar to those, who worked on farms. Already in autumn 1941, the works at the construction sites of the “Reichsautobahn” (highway) around the city of Salzburg had to be cancelled. At least from spring 1943 almost all building projects, which had no direct context to the “Totalen Krieg”, had to be stopped. The foreign labourers of all kind were transferred to projects essential to the war efforts. Especially buildings for the air raid protection hat to became priority. The living and working conditions for the foreign forced workers, POWs and civil labourers, were very inhomogeneous in the national socialist “Third Reich”. So it was in the “Reichsgau Salzburg” during the Second World War. It could have been horrible and deadly, but also almost acceptable according to the regulations of international law. One point has to be emphasized here, that all of these slave workers, deported against their will from their homelands, were forced to work in the enemy’s land to prolong a criminal war.
PL
W okresie II wojny światowej nie tylko jeńcy wojenni, ale także cywile oraz więźniowie obozów kon-centracyjnych byli zmuszani do pracy jako niewolnicy niezbędni do funkcjonowania machiny wojennej Hitle-ra. W Salzburgu nie było wielkich obozów pracy niewolniczej, jakie funkcjonowały w innych regionach Nie-miec, ale w obozach żyli robotnicy przymusowi pracujący przy budowie wielkich elektrowni wodnych w okolicach Kaprun i Uttendorf. Pierwsi polscy jeńcy wojenni przybyli do prowincji Salzburg jesienią 1939 roku kilka tygodni po niemieckiej inwazji na Polskę. Większość z nich nie trafiła do obozów. Żyli na farmach, a ich warunki życia były lepsze niż w przypadku więźniów obozów. Analogicznie jak w czasie I wojny światowej jeńcy wojenni musieli pracować na farmach, by zająć miejsce mężczyzn, którzy służyli w Wehrmachcie i pozo-stałych formacjach militarnych. W „Reichsgau Salzburg” nie było wielkich zakładów przemysłu zbrojeniowe-go. Zagraniczni przymusowi robotnicy byli rozdzielani pomiędzy relatywnie niewielkie przedsiębiorstwa oraz zakłady rzemieślnicze. W wielu przypadkach ich sytuacja była podobna do sytuacji tych, którzy pracowali na farmach. Warunki życia i pracy zagranicznych robotników przymusowych były w Trzeciej Rzeszy niejedno-rodne. Tak też było w Regionie Salzburga. Warunki te mogły być straszne i prowadzące do śmierci, ale mogły być również niemalże zgodne z regulacjami prawa międzynarodowego. Należy jednak podkreślić, że wszyscy ci przymusowi robotnicy, deportowani wbrew własnej woli z ich ojczyzn, byli zmuszani do pracy w kraju wroga na rzecz prowadzonej przez niego zbrodniczej wojny.
Artykuł prezentuje podstawowe zagadnienia dotyczące handlu ludźmi. Charakteryzuje ofiary tego przestępstwa (dzieci i kobiety), metody działania sprawców, skalę zjawiska i prawne aspekty walki z tym problemem. W artykule przytoczone zostały także przykładowe sytuacje handlu ludźmi.
EN
The article presents the basic issues of human trafficking. It is characterized by the victims of this crime (children and women), methods of operation of the perpetrators, the scale of the phenomenon and legal aspects of the fight against this problem. Information about cases of human trafficking is also included.
Review of book: Sebastian Rosenbaum, Dariusz Węgrzyn (red.), Wywózka. Deportacja mieszkańców Górnego Śląska do obozów pracy przymusowej w Związku Sowieckim w 1945 roku. Faktografia-konteksty-pamięć, Instytut Pamięci Narodowej – Komisja Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu, Oddział w Katowicach, Katowice 2014, ss. 454
PL
Recenzja publikacji: Sebastian Rosenbaum, Dariusz Węgrzyn (red.), Wywózka. Deportacja mieszkańców Górnego Śląska do obozów pracy przymusowej w Związku Sowieckim w 1945 roku. Faktografia-konteksty-pamięć, Instytut Pamięci Narodowej – Komisja Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu, Oddział w Katowicach, Katowice 2014, ss. 454
This article speaks to a world order where forced labour is in plain sight. The starting point for the crime and recruitment of victims of human trafficking is often on the street. Homeless persons and individuals who have recently left correctional institutions are approached and swiftly transported to countries of destination. There, again in plain sight, they are taken to legal and regulated recruitment agencies and are found jobs. In many instances, they are placed in factories, recycling plants, and warehouses. Although these jobs are legitimate, what happens behind the scenes is not: individuals working have no access to their wages, suffer psychological and physical abuse, threats, coercive control, and their documents are taken from them. These clear components of forced labour are perfectly illustrated in the plight of vulnerable polish men recruited and transported to the UK who were discovered in UK’s largest police investigation into forced labour: Operation Fort. This exposé investigates and explores three key points where intervention is needed: two related to the recruitment of certain subgroups – the targeting of homeless individuals and those with a relationship with the criminal justice system, and a third, where forced labour is facilitated through the use of legitimate recruitment agencies. Artykuł opisuje realia pracy przymusowej, która odbywa się na naszych oczach, a często zaczyna się na ulicach. Osoby bezdomne, a także osoby, które niedawno opuściły zakłady karne, są werbowane na ulicach miast i miasteczek, a następnie szybko przewożone do miejsc docelowych, gdzie są wykorzystywane. Za pośrednictwem legalnie działających agencji rekrutacyjnych, znajdują pracę. W wielu przypadkach jest to praca w fabrykach, zakładach zajmujących się recyklingiem lub w magazynach. Chociaż sama praca jest legalna, to co się dzieje za jej kulisami, już nie. Ludzie nie otrzymują wynagrodzenia, są wykorzystywani fizycznie i psychicznie, podlegają przymusowym kontrolom, są zastraszani i pozbawiani własnych dokumentów. Te elementy pracy przymusowej są dobrze widoczne wśród jednej z grup narażonych na stanie się ofiarami takiego procederu – Polaków rekrutowanych i przewożonych do Wielkiej Brytanii. Na podstawie ich historii, w niniejszym artykule zostały wskazane trzy kluczowe obszary, w jakich potrzebna jest interwencja. Dwa z nich dotyczą rekrutacji osób z grup wrażliwych na pokrzywdzenie – osób bezdomnych oraz osób mających za sobą przeszłość kryminalną. Trzecim obszarem jest ułatwienie świadczenia pracy tym osobom poprzez zaangażowanie legalnych agencji rekrutacyjnych. By ułatwić dyskusję nad tym tematem, w artykule została przedstawiona historia, która wydarzyła się niedawno, a w której 400 osób w wieku od 17 do 60 lat zostało zrekrutowanych i wykorzystanych do pracy przymusowej w Wielkiej Brytanii przez dwie polskie rodziny zaangażowane w przestępczość zorganizowaną.
EN
This article speaks to a world order where forced labour is in plain sight. The starting point for the crime and recruitment of victims of human trafficking is often on the street. Homeless persons and individuals who have recently left correctional institutions are approached and swiftly transported to countries of destination. There, again in plain sight, they are taken to legal and regulated recruitment agencies and are found jobs. In many instances, they are placed in factories, recycling plants, and warehouses. Although these jobs are legitimate, what happens behind the scenes is not: individuals working have no access to their wages, suffer psychological and physical abuse, threats, coercive control, and their documents are taken from them. These clear components of forced labour are perfectly illustrated in the plight of vulnerable polish men recruited and transported to the UK who were discovered in UK’s largest police investigation into forced labour: Operation Fort. This exposé investigates and explores three key points where intervention is needed: two related to the recruitment of certain subgroups – the targeting of homeless individuals and those with a relationship with the criminal justice system, and a third, where forced labour is facilitated through the use of legitimate recruitment agencies.
Forced labour is a social phenomenon which is difficult to comprehend and accept due to its exceptional nature. The existing legal definition is not very helpful. This article reflects on a different approach to understanding forced labour and a different operational definition of the phenomenon. The starting point is to look at forced labour from the perspective of social pragmatism and symbolic interactionism by referring to the humanistic coefficient, a concept developed one hundred years ago. Using the experience of Poland in unsuccessful attempts to deal with forced labour, but also referring to global experiences in that field, this article attempts to define the phenomenon in the context of work in general. The key question that arises here is this that if work is a noble and socially visible phenomenon, how is it then that forced labour is almost completely invisible, not only to people, but also to law enforcement? It is suggested in this text that forced labour, burdened with a strong social taboo, is hidden behind a façade of the nobility of labour. At the end of the article, there is a proposal for a new analytical scheme with which the phenomenon can be described in a completely different language than that of criminal justice.
PL
Forced labour is a social phenomenon which is difficult to comprehend and accept due to its exceptional nature. The existing legal definition is not very helpful. This article reflects on a different approach to understanding forced labour and a different operational definition of the phenomenon. The starting point is to look at forced labour from the perspective of social pragmatism and symbolic interactionism by referring to the humanistic coefficient, a concept developed one hundred years ago. Using the experience of Poland in unsuccessful attempts to deal with forced labour, but also referring to global experiences in that field, this article attempts to define the phenomenon in the context of work in general. The key question that arises here is this that if work is a noble and socially visible phenomenon, how is it then that forced labour is almost completely invisible, not only to people, but also to law enforcement? It is suggested in this text that forced labour, burdened with a strong social taboo, is hidden behind a façade of the nobility of labour. At the end of the article, there is a proposal for a new analytical scheme with which the phenomenon can be described in a completely different language than that of criminal justice. Praca przymusowa jest zjawiskiem społecznym, które ze względu na swój wyjątkowy charakter jest trudne do zrozumienia i zaakceptowania. Istniejąca definicja prawna nie jest szczególnie pomocna. W artykule przedstawione jest inne podejście do rozumienia pracy przymusowej oraz nieco inna, ale operacyjna definicja tego zjawiska. Punktem wyjścia jest spojrzenie na pracę przymusową z perspektywy społecznego pragmatyzmu i symbolicznego interakcjonizmu, odwołujące się do koncepcji współczynnika humanistycznego, wypracowanej sto lat temu. Patrząc na doświadczenia Polski, tzn. nieudane próby radzenia sobie z problemem pracy przymusowej, ale także na podobne doświadczenia w skali globalnej, podejmuję próbę zdefiniowania samego zjawiska – jako takiego, ale także w kontekście pracy w ogóle. Kluczowe pytanie, które się pojawia, brzmi: praca jest zjawiskiem szlachetnym i społecznie widocznym, więc jak to jest, że praca przymusowa jest tak mało widoczna dla ludzi, ale także dla organów ścigania? Stawiam tezę, że praca przymusowa, obciążona silnym społecznym tabu, skrywa się za fasadą pracy, jako zjawiska wyjątkowo godnego i szlachetnego. W końcowej części artykułu pojawia się propozycja nowego schematu analitycznego, który pozwoli opisać zjawisko pracy przymusowej, zupełnie innym językiem niż język wymiaru sprawiedliwości w sprawach karnych, ale przed wszystkim, jako fenomen społeczny.
Educating young people on the risks of forced labour is not only one of the most critical duties in eradicating human trafficking, but due to its clandestine nature, it is also one of the most challenging. Drawing on practical experiences in Colombia, the authors exalt the value of integrating co-creation and innovation tools to promote a more effective, meaningful, and impactful knowledge transfer on forced labour between education disciplines This article, therefore, begins by presenting a descriptive overview of the application of design thinking and innovation camps. Next, the article approximates the application of those methods and instruments in teaching the issue of human trafficking, including forced labour. Then, it examines the opportunities of using design thinking and social innovation camps to educate a new generation with the knowledge, skills, and power to disrupt forced labour. Finally, this article concludes that design thinking and innovation camps are practical methods and instruments to create alternative learning environments to educate the next generation of young changemakers capable of disrupting forced labour through innovation, entrepreneurship, and technology.
The Epilogue begins by describing the ambiguity of the meaning of human trafficking (HT) before offering a review of the 4P's that represent the primary responses to combatting HT. A brief reference is then made to a 'new' P - participation – and how it can play an essential role in fighting HT. The article then notes that there remains a dearth of research on forced labour trafficking despite its rich history. A summary of the articles is presented with an emphasis on identifying existing gaps in our knowledge and research. The Epilogue concludes with several vital suggestions for future efforts to combat forced labour trafficking. Epilog rozpoczyna opis niejednoznaczności terminu „handel ludźmi”. Następnie zostały przedstawione cztery podstawowe sposoby zwalczania tego zjawiska (4P), a także omówiono zagadnienie „nowego uczestnictwa”, mogącego odgrywać kluczową rolę w walce z handlem ludźmi. Zauważono także, że mimo bogatej historii badań poświęconych handlowi ludźmi, wciąż brakuje badań dotyczących pracy przymusowej. W epilogu zawarto także podsumowanie artykułów opublikowanych w niniejszym numerze, przy czym szczególny nacisk położono na identyfikację luk w dotychczasowej wiedzy i badaniach. Epilog kończy się kilkoma sugestiami odnośnie do przyszłych działań na rzecz zwalczania pracy przymusowej.
EN
The Epilogue begins by describing the ambiguity of the meaning of human trafficking (HT) before offering a review of the 4P's that represent the primary responses to combatting HT. A brief reference is then made to a 'new' P - participation – and how it can play an essential role in fighting HT. The article then notes that there remains a dearth of research on forced labour trafficking despite its rich history. A summary of the articles is presented with an emphasis on identifying existing gaps in our knowledge and research. The Epilogue concludes with several vital suggestions for future efforts to combat forced labour trafficking.
In the beginning of the 21st century, a day labourer market was established in the southern main station district of Munich. In August 2013, the market aroused negative public attention due to a petition from local businesspeople. Since then, the day labourers have been subject to surveillance and banishment. In 2019, a significant amendment to the Illegal Employment Act made day labourer markets illegal. It is known that day labourers offer their own labour to employers, who frequently deprive them of the agreed wage. This practice poses the question of whether these exploitative working conditions amount to human trafficking, forced labour, or labour exploitation. This question is explored in a case study analysis based on talks with day labourers and interviews with different actors in Munich’s train station district. Na początku XXI wieku na centralnym dworcu południowej części Monachium zaczął działać „rynek” dla pracowników jednodniowych (day labourers). Opinia publiczna szerzej o nim usłyszała w sierpniu 2013 roku w związku z krytyczną petycją lokalnych przedsiębiorców. Od tego czasu jednodniowi pracownicy – pochodzący głównie z Bułgarii – poddawani są kontrolom, podejmowane są również próby ich przeniesienia. W 2019 roku doszło do istotnej nowelizacji niemieckiej ustawy o nielegalnym zatrudnieniu, która skupiała się na kwestiach nielegalnego charakteru pracy pracowników jednodniowych i zezwalała na wydanie wobec nich czasowych nakazów opuszczenia miejsca, ale także karanie ich grzywną za popełnienie wykroczenia administracyjnego. Warto postawić pytanie, czy ta nowelizacja miała sens w kontekście zamiaru ustawodawcy, którym było zapobieganie wyzyskowi i promowanie legalnych umów o pracę? Inną ważną kwestią jest to, czy kwestię pracy osób w szarej strefie można zredukować do uznania jej jedynie za „problem społeczny”? Pracownicy jednodniowi oferują własną pracę pracodawcom, którzy nierzadko pozbawiają ich uzgodnionego wynagrodzenia. Praktyka ta jest powszechna i skłania do postawienia pytania, czy takie wyzyskujące warunki pracy można traktować jako handel ludźmi i pracę przymusową? W niniejszym artykule pytania te zostały poddane analizie w oparciu o rozmowy z pracownikami jednodniowymi i wywiady przeprowadzone z różnymi osobami w jednej z monachijskich dzielnic.
EN
In the beginning of the 21st century, a day labourer market was established in the southern main station district of Munich. In August 2013, the market aroused negative public attention due to a petition from local businesspeople. Since then, the day labourers have been subject to surveillance and banishment. In 2019, a significant amendment to the Illegal Employment Act made day labourer markets illegal. It is known that day labourers offer their own labour to employers, who frequently deprive them of the agreed wage. This practice poses the question of whether these exploitative working conditions amount to human trafficking, forced labour, or labour exploitation. This question is explored in a case study analysis based on talks with day labourers and interviews with different actors in Munich’s train station district.
In the Netherlands, labour trafficking was criminalised as human trafficking in 2005. Since then, criminal investigations into labour trafficking have slowly taken off. Building on a content analysis of files and reports from the labour inspectorate, this paper contributes to the currently limited body of knowledge on the nature of labour trafficking. It does so by focussing on scholarly debates about the nature of the crime and its relation to labour migration. Based on the analysis, it is argued that the bulk of labour trafficking should be understood as a by-product of labour migration, and that labour trafficking often arises from the economic opportunistic motives of businesses and only occasionally occurs in criminal environments. In addition, the paper adds to our understanding of the prosecution of human trafficking by analysing why so many labour trafficking cases in the Netherlands have not resulted in a conviction. Building on a qualitative analysis of case law, it is shown that a major problem in getting suspects convicted is that the human rights threshold against which cases of labour trafficking are tested is often not surpassed, as the abuses in the labour market are often deemed not excessive enough to qualify as human trafficking. W Holandii praca przymusowa jest jedną z form przestępstwa handlu ludźmi od 2005 roku. Od tego momentu stopniowo zaczęto prowadzić postępowania karne w sprawach o pracę przymusową. Niniejszy artykuł, oparty o badanie aktowe i analizę raportów inspekcji pracy, stanowi uzupełnienie cały czas stosunkowo niewielkiej wiedzy na temat zjawiska pracy przymusowej. Koncentruje się na naukowych rozważaniach o przestępstwie i jego związku z migracją zarobkową. Przeprowadzona analiza pozwala stwierdzić, że praca przymusowa jest zwykle postrzegana jako zjawisko związane z handlem ludźmi (stanowiąc niejako jego „produkt uboczny”), podczas gdy tak naprawdę sporadycznie pojawia się ona w środowiskach przestępczych. Częściej bowiem wynika z wyrachowanego działania samych przedsiębiorstw opartego na przesłankach czysto ekonomicznych. Niniejszy artykuł daje także szerszy obraz ścigania przestępstwa handlu ludźmi pozwalając jednocześnie zrozumieć, dlaczego wiele spraw o handel ludźmi do pracy przymusowej w Holandii nie zakończyło się skazaniem. W oparciu o analizę jakościową wydanych orzeczeń wykazano, że głównym problemem przy skazaniu podejrzanych o pracę przymusową jest to, że stopień naruszenia praw człowieka (wykorzystania) w takich sprawach nie jest na tyle wysoki, a nadużycia na rynku pracy nie na tyle poważne, by można je było zakwalifikować jako przestępstwo handlu ludźmi.
EN
In the Netherlands, labour trafficking was criminalised as human trafficking in 2005. Since then, criminal investigations into labour trafficking have slowly taken off. Building on a content analysis of files and reports from the labour inspectorate, this paper contributes to the currently limited body of knowledge on the nature of labour trafficking. It does so by focussing on scholarly debates about the nature of the crime and its relation to labour migration. Based on the analysis, it is argued that the bulk of labour trafficking should be understood as a by-product of labour migration, and that labour trafficking often arises from the economic opportunistic motives of businesses and only occasionally occurs in criminal environments. In addition, the paper adds to our understanding of the prosecution of human trafficking by analysing why so many labour trafficking cases in the Netherlands have not resulted in a conviction. Building on a qualitative analysis of case law, it is shown that a major problem in getting suspects convicted is that the human rights threshold against which cases of labour trafficking are tested is often not surpassed, as the abuses in the labour market are often deemed not excessive enough to qualify as human trafficking.
The object of the analysis is a duty of unpaid controlled work for the community as an element of punishment of restricted freedom in Polish criminal law. The paper presents the function of compulsory work in Polish criminal codes of 1932, 1969 and 1997. It also shows, on the example of the Criminal Code of the Russian Federation, that it is possible to differentiate between a punishment of restricted liberty and a punishment of compulsory work. Next, the authoress attempts to answer the question whether the duty of work for the community can be seen as an inconvenience characteristic of criminal punishment. Finally, the compulsory character of work is being examined to establish whether that kind of penalty is in conformity with the provisions of international treaties that prohibit forced and obligatory labour, to which the Republic of Poland is a signatory.
PL
Przedmiotem analizy jest obowiązek wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne jako element kary ograniczenia wolności w polskim prawie karnym. Artykuł obrazuje, jaką funkcję miał i ma obowiązek pracy na gruncie polskich kodeksów karnych z 1932 r., 1969 r. i z 1997 r. Wskazywany jest przykład Kodeksu karnego Federacji Rosyjskiej, w której obowiązek pracy i ograniczenie wolności stanowią osobne rodzaje sankcji. W dalszej części artykułu autorka stara się ustalić, czy obowiązek wykonywania pracy na cele społeczne może być traktowany jako dolegliwość cechująca karę kryminalną. W końcowej części artykułu bada niedobrowolny charakter takiej pracy z punktu widzenia zgodności tej regulacji z umowami międzynarodowymi, których sygnatariuszem jest Rzeczpospolita Polska, a które zabraniają pracy przymusowej lub obowiązkowej.
Forced Labor Houses in the Second Republic were closed-type institutions. By a decision of the legislature in 1927, they served, using the language of the time, to combat begging and vagrancy through preventive (protective) measures, rather than proper punitive ones. However, only four such facilities were established between the wars, due to the prohibitively high cost of maintaining such facilities. Their operation was handled by municipal associations, which received state funding.Established in 1932, the modern Forced Labor House in Oryszew, based on Belgian models, was the first such institution in the former Russian partition established by the Intercommunal Union for Social Welfare and Public Health of the Warsaw Province. Although it did not play a key role in reducing the phenomena of begging and vagrancy in the capital, in a system of establishments aimed at helping representatives of the social margins, its role was gaining importance, and this initiative should be appreciated. Between 20 and 30 percent of those captured by the police in Warsaw and subsequently tried by municipal courts were sent to it. These were mainly parochial individuals, not professional beggars or vagrants. While the campaign to forcibly remove representatives of the social margins from the streets of Warsaw succeeded, thanks in part to the Oryszewski workhouse, the correctional and rehabilitation goal was not achieved.
PL
Domy Pracy Przymusowej w II Rzeczypospolitej były zakładami typu zamkniętego. Decyzją ustawodawcy w 1927 r. posłużyły one, używając ówczesnego języka, do zwalczania żebractwa i włóczęgostwa przez zastosowanie środków zapobiegawczych (ochronnych), a nie właściwych karnych. W okresie międzywojennym takich placówek powstało jednak zaledwie cztery, co wynikało z nazbyt wysokich kosztów utrzymania tego rodzaju placówek. Ich prowadzeniem zajmowały się związki komunalne, które otrzymywały dofinansowanie państwowe.Powstały w 1932 r. nowoczesny Dom Pracy Przymusowej w Oryszewie, opierający się na wzorcach belgijskich, był pierwszą tego typu placówką na terenie byłego zaboru rosyjskiego utworzoną przez Związek Międzykomunalny Opieki Społecznej i Zdrowia Publicznego Województwa Warszawskiego. Choć nie odgrywał kluczowej roli w ograniczaniu zjawisk żebractwa i włóczęgostwa w stolicy, to w systemie zakładów, których celem była pomoc przedstawicielom marginesu społecznego, jego rola nabierała znaczenia i należy tę inicjatywę docenić. Kierowano do niego od 20% do 30% osób schwytanych przez policję i osądzonych przez sądy grodzkie. Były to głównie osoby spauperyzowane, a nie zawodowi żebracy czy włóczędzy. O ile akcja siłowego usuwania przedstawicieli marginesu społecznego z ulic Warszawy powiodła się m.in. dzięki oryszewskiemu domowi pracy, o tyle cel poprawczy i resocjalizacyjny nie został osiągnięty.
JavaScript is turned off in your web browser. Turn it on to take full advantage of this site, then refresh the page.